Kurban töreni hakkında bilmediklerimiz

İslam’a göre Kurban bayramının kökü, İbrahim peygamberle bağlıdır. Kuran’a göre Allah İbrahim peygambere oğlu İsmail’i kurban kesmeyi emrediyor ve İbrahim de oğlunu kurban vermek istediğinde, Allah İsmail’i affettiğini bildiriyor. Karşılığında ise bir koçu kurban kesmeyi tavsiye biliyor. Tevrat’ta İsmail karşılığında İbrahim’in diğer oğlu İshak kaydediliyor.

Sufiler dahisi ibn Arabî’ye göre, kurban töreni sembolik anlamdadır ve Allah’ın gökteki dünyayı yaratması süreci ile ilgilidir. İbn Arabi, İbrahim’in oğlunu kurban getirmesini Yaratıcı Allah ve onun tecessümü olan Yaratılmış varlıkla ilişkilendiriyor. Burada İbrahim – Allah’ın ruhu anlamında, kurban ise – kendi kendini kurban getiren İbrahim’in bu ruhunun sağ kalması anlamında kayıt ediliyor (İbn Arabî, “Füsusül Hikem”, böl. 4, 5).

Arabî’ye göre insan ölünce onun sadece bedeni ölür, ruhu ise sağ kalarak cennete düşüyor. Kuran’a göre bu cennet – İbrahim tarafından oluşturulan Kabe evidir ve Allah, ilahi ateşten yaratılmış bu evi İbrahim için serin, zararsız ülkeye çevirmiş ve torunlarına vermiştir (Kur’an, 2: 125-127 vb.).

Kuran’da İbrahim sembolü “İbrahim makamı” olarak da geçiyor ve Bekkedeki beyitle, yani evle ilişkilendiriliyor (Kur’an, 3: 96,97). Eski Mısır yazılarında Bekke sembolü Biqqe olarak yazılıyor ve “müminler adası” anlamında “ruhlar dünyası” görüşünü ifade ediyor. Mısır’ın “Ölüler kitabı”nda Ra-Amon (Ra-Aman – Rahman) Allah’ı bildiriyor ki, O kurbanları beyitte yerleştirmiş ve burada Allah tahtı için su (subasma sembolü) yaratmıştır. Öte yandan, metinlere göre gökteki Qeb alemi (İslam’da Gayb) kurulduğunda, Amon Allah’ı Beytde peygamber olmuştur ve öbür dünyadaki tüm hakemler de burada yerleşmişlerdir (F.G.B., “Batıni-Kur’an” sayf.644). Böyle anlaşılıyor ki, kurban – eski Mısır’da Amon Allah’ı tarafından gökte yaratılmış ruhlar dünyası ile ilgilidir.

Sufizmde Bekke sembolü Beka anlamındadır ki, bu da sufi tarikasının en yüksek makamı olan “Allah’la vahdet”, yani ana madde ile birleşmiş insan ruhunu bildiriyor. İbrahim makamı da bu anlamda sufiliğin en yüksek makamı olan Beka seviyesi anlamındadır. Demek, sufiliye göre Bekkedeki ev, sufiliğin Beka seviyesinde oluşturulmuş ev anlamındadır.

“Bhaqavad-Gita” kitabında Beka seviyesi “Brahma-bhuta” olarak bahsedilmektedir ki, burada Brahma [BRHM] sembolü İbrahim [BRHM] sembolü ile aynı anlamlıdır. Bhuta sembolü ise Beka-Ata, yani Beg-Ata görüşünü ifade ediyor. Sufizmde İbrahim/Avraqam sembolleri “qamlıqla (samanlık), Ra güneşi ile birleşmiş Ba ruhu” demektir ki, bu da “Vahdeti Vücud” anlamında gökleri kendine tabi ederek onu yöneten Ruh demektir. Eski Mısır metinlerine göre Ba-ruhu Biqqe tapınağındakı Gel kentinde, tüm olmuş ve olacakların yazıldığı kitabı koruyor. İslam’da Ba-Allah’ı – Vallah gibi, kitap ise “Levh-i Mahfuz” olarak tarif ediliyor. Bu ise o demek ki, “Levh-i Mahfuz”, yani olmuş ve olacakların yazıldığı kitap bugün de Bekkede saklanıyor.

Eski Mısır kaynaklarda kaydediliyor ki, Mısır toprağı işte subasma (Nuh’un daşqını) ile oluşturulur. Kuran’da (13:17) subasma olayı ritüel olarak gösteriliyor. “Eski Ahit” de belirtiliyor ki, Allah bu subasma üzerinde tentene ile oturmuştur ve şah gibi ebediyen oturacaktır. Diğer bir belgede ise bildiriliyor ki, taşkın geldikten sonra şah hakimiyeti Gökten yere gönderilmiştir. Subasmanın Babil seçeneğine göre ise su çekildikten sonra, insan kurban kesmiş ve Tanrılar seviyesine yükselmiştir (“Batıni-Kur’an”, sayf.92). Böyle anlaşılıyor ki, subasma – gökte Mısır “toprağı” (Yukarı Mısır) oluşturmak için yapılan Magik ritüeldir ve bu ritüel sonucunda gök okyanusunda, ada gibi tasavvur edilen Biqqe (Bekke) ruhlar dünyası oluşmuştur.

Brahman felsefesine göre gökte bir şey yaratmak için, kurbanların ruhlarını – söz, fikir ve amelle, yani kurban kesmekle, mantra okumakla ve süreci beyinde tasavvur etmekle, yani Beka seviyesinde gökte toplamak gerekir. Hadislerde, kurbanların ruhlarının gökte toplama ritüeli, peygamberin hac işlemi sırasında kurbanlık hayvanı kovarak, beraberinde Mekke’ye götürmesi gibi sembollendiriliyor ve buna “Hedy” denir (orada, sayf.420). Eski Mısır metinlerinde dört yüz bin boğa, bir milyon dört yüz yirmi iki bin koyun kurbanından söz ediliyor ki, bu da Allah’ın gökte ruhlar dünyası vb. yarattığı zaman kesilen kurbanlardır.

Kuran’da (22: 26,27) Kâbe’nin hac ile, yani bir yerde durup, ekstatik durumda ruhun göğe seyahati sembolünde oluşturulması kaydediliyor ki, sufizmde bu seyahat (suluq) Beka seviyesinde mümkün oluyor. Kuran’da İbrahim’in babası ona, ondan bir süre kenar kalkmağı söyler. İbrahim babasından ayrıldıktan sonra Allah ona İshakı ve Yakup’u veriyor (Kur’an., 19: 41-50). İshak sembolü eski Mısır kaynaklarında Sahu vb. olarak yazılıyor ve insanın öldükten sonra ruhunun aldığı yeni vücut anlamına geliyor. Yakup sembolü ise metinlerde Qeb alemi, yani Gayb dünyası anlamındadır. Demek, İbrahim’in “baba”sından ayrıldıktan sonra Allah’ın ona İshakı ve Yakup’u vermesi, insanın öldükten sonra da ruhunun sağ kalması ve Qeb, yani Gayb aleminin oluşturulması için Amon’un ekstatik durumda geçirdiği ritüel anlamındadır.

Tevrat’ta, Allah İbrahim peygamberin “durduğu” bu yerde ona, basiret gözlerini açmayı emrediyor ve ekstatik durumda gördüğü gökteki ruhlar dünyasını torunlarına ebedi veriyor. Hadislerde İbrahim peygamberin Kâbe’yi yarattığı zaman “durduğu” bu yer “Sedd” hakkındaki ayet ile ilişkilendiriliyor ki, bu da iki dünyanın birleştiği Berzah geçidine aittir (Orada, sayf.70). Böyle anlaşılıyor ki, Kabe evi – iki dünyanın birleştiği yerde oluşturulmuştur. İbn Hordadbehe, Yakut el-Hemeviye vb. göre bu yer Şirvan topraklarında bulunmaktadır. İncil’de “İbrahim’in kucağı” olarak adlandırılan bu yer, ölenlerin ruhlarının götürüldüğü yerdir ve burada İbrahim kendisi Allah rolünde onları sorgu ediyor (Luka, 16: 22-25). Demek, Kabe’nin, yani Mısır’ın gökteki Qeb (Gayb) dünyasının yaratıldığı yer – iki dünyanın birleştiği yer anlamındadır ve İbrahim’in karakteri da Ra-Amon Allah’ın karakteridir.

Tüm bunlar o demek oluyor ki, kurban töreni, insan öldükten sonra da ruhunun sağ kalması için yapılan törendir. Ve bu tören sonucunda gökte Gayb alemi, yani ruhlar dünyası yaratılmıştır. İsmail sembolü de sufizmde İslam sembolü ile aynı anlamda olup “İssi-Alem”, yani “gökteki âlemin ruhu” demektir. Demek, İsmail kurbanı, gökte ruhlar dünyasının yaratılması sürecinin sembolüdür.

Bütün bunlar hakkında daha geniş bilgiler yazarı olduğum “Batıni-Kur’an” kitabında verilmiştir “(www.gilarbeg.com).

Makale Azerice’den Türkçe’ye Google aracılığıyla tercüme edilmiştir.

Firudin Gilar Beg

Reklamlar
Categories: Uncategorized | Yorum bırakın

Böyük Azərbaycana aparan yeganə yol – Ahit sandığı

Son dövrdə baş verən hadisələr göstərir ki, Azərbaycanın müstəqilliyi əbədi olmaya da bilər. Rusiya kimi şovinist, imperialist siyasətli qonşusu olan ölkələrin əsas vəzifəsi daima hərbi qüdrətini inkişaf etdirməkdən ibarət olmalıdır. Bu isə çox xərc tələb edən problemdir və iqtisadiyyatı yanlız neft-qaz satmaq üzərində qurulan ölkənin parlaq gələcəyinə heç bir ümid vermir. Maddi resursların isə bir gün tükənməsi reallıqdır və bu zaman ölkənin acınacaqlı vəziyyətini təsəvvür etmək heç də çətin deyil. Bu təhlükənin qarşısını almaq üçün yeganə çıxış yolu elmin, texnikanın inkişafıdır ki, bu sahə də bizdə lazımi səviyyədə deyil. Azərbaycan elminin bu günkü vəziyyəti hamıya məlumdur və bunun açmasını vermək, bizim ümidsizliyimizi birə-on artıracaq. Deməli, Azərbaycanı gələcəkdə heç də xoş günlər gözləmir. Əgər biz şovinist qonşularımızın elimizi daxildən parçalamaq siyasətini də nəzərə alsaq, razılaşarıq ki, resurslarımızın sonu, ölkəmizin parçalanmasının və məhvinin başlanğıcı ola bilər. Bütün bunlar pessimist düşüncə deyil, reallıqdır və bunu inkar edənlər ya riyazi təfəkkürdən uzaq olanlar, ya da insanları aldatmaqla öz şəxsi məqsədlərini güdənlərdir. Son məntiqi nəticə odur ki, Azərbaycan çox böyük təhlükə astanasındadır.

Bəs bu təhlükənin qarşısını necə almaq olar? Problemləri birdəfəlik necə həll etmək olar? Ölkəmizi Çin, Cənubi Koreya, Yaponiya kimi inkişaf etmiş ölkələr sırasına qaldırmaq üçün nə etmək lazımdır? Çıxış yolunu harda və necə axtarmalıyıq? Ölkəmizi xoşbəxtliyə aparmaq üçün ən qısa yol hansıdır? Bütün bu tip suallara cavab vermək üçün tariximizi dərindən araşdırmalı və əcdadlarımızın məntiqini öyrənməliyik. Çünki məhz əcdadlarımızın müdrikliyi sayəsində biz bu gün cənnət kimi bir ərazidə yaşayırıq. Əcdadlarımız bizim kimi aciz olsaydılar, biz indi Afrika çöllərində yaşamalıydıq. Biz isə dünyanın ən gözəl bir guşəsində ömür sürürük. Son iki yüz ildə torpaqlarımızın çoxunun itirilməsinə baxmayaraq, qalan yurdumuz da ən bərəkətli məkan hesab olunur. Deməli, əcdadlarımız hansısa elmin, biliyin sayəsində digər xalqlardan üstün olublar ki, o zamanlar dünyanın ən bərəkətli və gözəl yurduna sahib olublar. Təsadüfən, Rusiya kimi vəhşi qonşuları olan xalq heç vaxt belə yurdda qərar tuta bilməzdi.

Fakt ondan ibarətdir ki, bu gün şimallı-cənublu Azərbaycanda yaşayan insanlar – mənbələrdə pir, seyid, bəg, şıx və s. adlandırılan müqəddəslərin törəmələridirlər. Əcdadlarımızın son minillikdə ən qüdrətli nümayəndəsi Şah İsmayıl Xətai olmuşdur ki, yazılanlara görə onun dövründə Azərbaycan Səfəvilər dövlətinin sahəsi Avropa, Asiya və Afrika qitəsində yerləşməklə 3.5 milyon kv. km. əhatə etmişdir. Bəs hansı elmin, ideologiyanın hesabına on dörd yaşlı Şah babamıza bu fatehlik nəsib olmuşdur? Bunu dərk etmək üçün, Xətai elmini, yəni sufizmi diqqətlə öyrənmək lazımdır. Xətainin batinilərdən, yəni Quranın və digər müqəddəs yazıların gizli mənalarını bilənlərdən olması bu gün hamıya məlumdur. Deməli, gizli batin elminin bazasında nəsə var ki, bu insanları Şah Xətaiyə tabe olmağa vadar etmişdir. Sadəcə qılınc gücünə bu böyüklükdə ərazidə hökmranlıq etmək qeyri mümkündür. Bu sirləri açmaq üçün Şah İsmayıl Xətainin “gizli sirr” adlandırdığı həqiqəti üzə çıxarmaq vacibdir.

Mənbələrdən məlumdur ki, Şah İsmayıl, Xətai ləqəbini – xəta törətdiyinə görə, yəni Kərbəla faciəsi zamanı ölmüş Hürrün qəbrini açmasına görə almışdır. Yazılanlara görə, yaralanmış Hürrün başını İmam Hüseyin öz əmmaməsinin bir parçası ilə sarımışdır. Şah İsmayıl da bu parçanı görmək üçün Hürrün qəbrini açmışdır. Bu rəvayətin rəmzi mənasını dərk etmək üçün, batiniliyə müraciət etmək lazımdır.

Mən – “Aşura haqqında ağlasığmaz həqiqətlər” adlı məqalədə göstərmişəm ki, İmam Hüseynin ölümü mərasimi, qədim Misirin Asar/Azər, yəni Osiris Allahının ölümü ilə bağlıdır (Sayta bax. http://gilarbey.blogspot.com/2013/03/asura-haqqnda-aglasgmaz-hqiqtlr.html). Batin elmində Hürr rəmzi qədim Misirin Hor/Horus, yəni Qor Allahının rəmzidir. Deməli, Şah İsmayıl Xətai qədim Misir Allahı Qorun qəbrini açmışdır ki, bu qəbir də qədim Misir Allahlarının vətəni Geliopolda, yəni Gel şəhərində yerləşir. Lakin Gel (Gelat/Qulat) şəhəri eyni zamanda batiniliyin, yəni ifrat şiələrin də vətənidir.

Qədim Misir mənbələrinə görə, Misir Allahlarının vətəni – Günəşin doğduğu Şərq ölkəsidir. Mənbələrdə Şərq ölkəsi dedikdə Albaniya və onun başlandığı Midiya dağları nəzərdə tutulur. Şumer mətnlərinə görə də Şumer Allahlarının vətəni Tilos (Dilmun) cənnətidir ki, biz Tilos rəmzini Talış kimi tanıyırıq. Deməli, Misir Allahlarının da vətəni Talış dağlarında olmalıdır ki, mənbələrdə Tilos rəmzi Atlas dağı kimi də yazılaraq atlantidalılarla əlaqələndirilir. Mən, “Talışlar haqda bilmədiyimiz həqiqətlər” adlı məqalədə göstərmişəm ki, Talış, yəni Tilos/Atlas dağları indiki Yardımlı rayonunun Perimbel, Alar (Gilar) ərazisini əhatə edən dağlardır (Sayta bax. http://gilarbek.blogspot.com/2014/01/talslar-haqda-bilmdiyimiz-hqiqtlr_20.html). Bu ərazilər ən qədim dövrlərdə Ərdəbil vilayəti hesab olunmaqla Ərdəbil xanlığına aid edilmişdir. XVIII əsrin əvvəllərində Azərbaycan torpaqları inzibati cəhətdən dörd vahidə bölünürdü ki, Ərdəbil mahalı heç bir bəylərbəyliyə daxil edilməyərək, Səfəvi nəslinin müqəddəs ocağı kimi, Şah xanədanı hesab olunurdu. Bu isə o deməkdir ki, Şah xanədanı məhz Talış dağlarındakı Gel eli ilə bağlı olmalıdır.

Qədim Misir yazılarına görə Gel şəhəri Allahların və Atum Allahının yaradıldığı yerdir və qədim dünyanın bütün sirləri də məhz buradan başlanır. Gel eli haqda mən “Batini-Quran” kitabında və məqalələrimdə geniş məlumat verdiyim üçün, burada sadəcə onu qeyd etmək istəyirəm ki, bu el bilavasitə gizli Sokaris mağarası ilə bağlıdır. Sokaris/Sokar (Quranda Sokar) adı isə bizlərə Arsak/Arşak kimi tanışdır. Əl Kufi, Arşak yəni Ar-sak yerinin Ərdəbil şəhərindən təxminin 45 km yol məsafəsində olmasını yazır ki, bu da elə Talış dağları ərazisinə düşür. İ. Xarakskiyə görə Arsakın ilk dəfə şah elan olunduğu Asaak şəhərində göydən gətirilmiş ilahi od saxlanılır. Asaak rəmzi göstərir ki, bu yer elə Sisaka, yəni Sak nəsli olan Gelarküni elidir. Qədim Misirdə Sak rəmzi “ruh” mənasını verirdi ki, Arsak rəmzi də “Ra Günəş Allahının ruhu” deməkdir. Əgər nəzərə alsaq ki, Gelar rəmzi də Gel-Ra, yəni Gel şəhərindəki Ra Günəş Allahı fikrini ifadə edir, razılaşarıq ki, İlahi od məhz Gel şəhərində tikilmiş Ra Günəş məbədində saxlanılmalıdır. M. Xorenatsi də Gel-Gelarküni elini “tikili” adlandırır ki, bu da qədim Misirin Gel şəhərindəki Ra Günəş Allahının məbədinin buradakı tikili olması deməkdir. Buradakı “Kün” rəmzi isə Qurana görə Allahın əmri, Şumer yazılarına görə isə məşhur Kinun, yəni Etemenanki zikkuratının yerini göstərir. Rus araşdırıcıları da təsdiq edirlər ki, Qafqazdakı Alatır dağı ərazisində Günəş Allahının nəhəng məbədi vardır və bu Çar-Şəhərini Yaruna və Boqumir nəsli idarə edir («Книга Велеса», С-П., 2000, стр.349). Yaruna və Boqumir rəmzləri təbii ki, Ərən/Aran (Ya-Ərən) və Bəg-Əmir rəmzləridir və Yafət-Ərən nəsli olan Gelarküni seyid-bəglərinə aid edilməlidir.

Bütün bunlar o deməkdir ki, İmam Hüseynin əmmaməsinin “parçası” rəmzi mənadadır və İlahi odla bağlıdır. Batin elmində Hüseyin rəmzi Oğuzan rəmzi ilə eyni fikri, yəni Oğuz/Xaosu bildirir ki, Oğuz da məhz göylərdəki ilkin materiya mənasındadır. Belə çıxır ki, Hürrün qəbrində insanlara xoşbəxtlik gətirən İlahi od – ilkin materiya saxlanılır. Yəhudi mənbələrində bu İlahi od – Skiniya, yəni Allahın Sakinliyi mənasında qeyd edilir. Bu odu Musa peyğəmbər (və ya Prometey – Midiya piri) göydən gətirərək ondan Vəhy çadırı, yəni Göy cənnətini yaratmışdır. Digər mənbələrdə Sakin rəmzi Sisakan kimi yazılaraq Gelarküni elinə və nəslinə aid edilir. İslamda Sakin/Skiniya rəmzi Səkinə kimi də yazılır və İlahın mövcud olduğu qutu da “Tabuti-Səkinə” adlandırılır. Yəhudilər bu qutunu “Əhd sandığı” adlandırırlar və bu sandıq onlar üçün ən müqəddəs əşya hesab olunur. Mənbələrə görə bu sandıq insanlara tək xoşbəxtlik yox, eyni zamanda qələbə, elm və kamillik də verir. Bu sandıq hansı ölkənin ordusunun qarşısına qoyularsa, o ordunun qələbəsi mütləqdir. Ona görə də bu sandıq tarix boyu insanlar üçün ən müqəddəs əşya hesab olunmuşdur. Deməli, Şah İsmayıl Xətai məhz Hürrün qəbrində gizlədilmiş bu sandığı tapdığı üçün 14 yaşında Səfəvi şahlığının ərazisini 3.5 milyon kv. km-ə qədər böyütmüşdür. Mən, “Süleymanın qızıl məbədgahı Azərbaycandadır” adlı məqaləmdə Əhd Sandığı haqda geniş məlumat vermişəm (Sayta bax. http://gilarbey.blogspot.com/2013/05/suleymann-qzl-mbdgah-azrbaycandadr.html).

Bu gün, qədim dünyanın ən müqəddəs əşyası olan Əhd sandığı və qədim Misirin Qor (Hürr) Allahının qəbri Azərbaycandadır. Onun saxlandığı ərazi Yardımlı rayonunun Perimbel (qəd. Misirdə Pirembole), Gilar (Geliopol) və Cerimbel (Cermopol/Germopol) kəndləri ərazisinə düşür. Bu ərazidəki dağların birinin altında böyük mağara yaradılmışdır ki, qədim Şumer, Assur, Misir Allahlarının bütün müqəddəs əşyaları da məhz burada qorunur. Bu abidənin və onun içindəki əşyaların üzə çıxması kifayətdir ki, Azərbaycan bütün dinlərin mərkəzinə və bütün insanların müqəddəs ocağına çevrilsin. Bu abidənin azərbaycanlılara məxsus olması isə azərbaycanlıların ən qədim və müqəddəs xalq olmasını sübut edəcək və düşmənlərimiz birdəfəlik torpaqlarımızdan əl çəkəcəklər.

Mən 12 ildir ki, bu abidənin tapılması və üzə çıxması üçün araşdırmalar aparıram. Lakin maddi vəsait çatışmaması səbəbindən ortaya problemlər çıxıb. 5500 illik zaman müddəti və toponimlərin qarışıqlığı da bu abidənin üzə çıxmasına çətinlik yaradır. Bu iş böyük həcmli iş olduğu üçün təbii ki, sponsorun olması vacib şərtdir. Maddi vəsait cəlb edilsə, Batin elmini bilən insanın bu abidəni tapması və açması mümkündür.

Hər bir insan öz elmi və əlində olan imkanları daxilində öz Vətəninin, elinin və övladlarının gələcəyi üçün çalışmalıdır. Mən Sufizm, Batin alimiyəm və müqəddəs elimə öz biliyim, elmimlə xidmət göstərə bilərəm. Batin elmi qədim müdriklərin, Midiya maqlarının elmidir və adi insanların bu yazılanlara etinasız yanaşması da təbiidir. Lakin əgər ürəyində inam olan kimsə bu işə vəsait ayırsa, biz onunla tarix yazmağa cəhd edə bilərik. Təbii ki, hər şey Allahın icazəsi və istəyi ilə baş tuta bilər. Hər halda cəhd etmək, sakit oturub, ölkəsinin parçalanmağa, məhvə doğru yavaş-yavaş getməsini kənardan seyr etməkdən daha məntiqlidir. Bu abidənin tapılması Azərbaycanın qədim şöhrətinin qaytarılmasına və dünyanın ən qüdrətli dövlətinə çevrilməsinə aparan yeganə yoldur.    

Yazdıqlarım haqqında daha geniş məlumat, müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabında və çoxsaylı məqalələrimdə verilmişdir (www.gilarbeg.com).

 

Firudin Gilar Bəg              gilar@mail.ru

 

 

Categories: Uncategorized | Yorum bırakın

Kuran’a göre ahirette Allah gelecek

 

Kur’an yazıyor: “O (Allah) – Evvel ve Ahirdir. Zahir ve Batındir. O her şeyi biliyor” (Kur’an, 57:3 ). Aynı fikir Yeni Ahit’te de dikkate iletiliyor ve burada Allah bildiriyor ki, “Ben – Alfa ve Omeqayam (Evvel ve Ahir) ve ahirette de ben geleceğim” (Библия, Откр.1:8, 1:10-11, 22:12-13). Bu kitapta, ahirette gelecek Allah gibi İsa peygamber öngörülüyor ve hıristiyanlar da İsa’yı Allah olarak kabul ediyorlar. Demek ki, Kur’an’da da – “O, Evvel ve Ahirdir, Zahir ve Batındir” derken – Batinde, yani gizlide olup, sonda gelen insan, Allah gibi kabul edilmelidir.

Kuran’da “Evvel” sözü – “Evvelu” olarak yazılıyor ki, bu da ilk, tüm varlıklardan önce var olmuş” demektir (Kuran, 57:3). Sufizmde bu sembol Sümer yazılarındaki “Libbi” sembolü ile aynı anlamlıdır. Ahir sözü ise bu kitapta “Ahiru” olarak yazılıyor ki, bu da Mısır’ın Qor, Kor, Horus sembolü ile aynıdır ve ben “Assuriya – qədim Azərbaycan ölkəsidir” adlı makalede bu sembollerin batini anlamlarını açmışım (sayt: http://gilarbek.blogspot.com/2013_10_01_archive.html).

Kuran’a göre, Allah Adem’i ve İsa peygamberi “Kün!”, yani “Ol!” emriyle yaratmıştır (Kur’an, 3:59). Sonunda gelenin İsa, önce gelenin ise Adem olduğunu kabul edersek, anlarız ki, Evvelde ve Ahirde gelen Allah hakkında tam tasavvur oluşturmak için “AdemKün” ve “İsaKün” sembollerinin sırlarını incelemeliyiz.

Sadece sessiz harflerin özel anlam ifade ettiği sufizmde, yani Bâtın ilminde, “AdemKün” [DMKN] sembolü, kaynaklardaki “Damkin” [DMKN] sembolü ile aynı anlamlıdır. Damkin sembolü ise en eski metinlerde – “Yer ve Göğün temel Evi” olan Etemenanki tapınağına ait ediliyor. Ben, yukarıda belirtildiği makalede göstermişim ki, Etemenanki (AtumNunKi) zikkuratının Esagil tapınağı, eski Asur, Mısır Allahlarının yarattığı kozmik insanın – Adem’in yerdeki karakteridir. Metinlerde Asur/Osiris adlandırılan bu kozmik insan (Adem), eski Mısır kaynaklarında Atum Allah’ı adlandırılıyor. Muhiddin İbn Arabi, el Gazali, Astarabadi vb. gibi sufilere ve diğer kaynaklara göre de, Adem (Atum) – tüm dünyayı Kendi “bedeni” ile kuşatmış Allah’tır. Demek, Evvel (Alfa) anlamında olan ilk Allah – gökte kozmik insan karakterinde yaratılmış Atum Tanrısıdır.

Eski Mısır metinlerine göre, Atum Allahını – Mısır’ın ilk firavunu (pir) olarak tanıdığımız Amon yaratmıştır. Amon öldükten sonra, onun ruhu arşa kalkarak, önceden gökte yarattığı Ra diski ile birleşmiş ve Ra-Amon Allah’ına dönüşmüştür. Ra-Amon Allah’ı ise – kozmik insan olan Atumun (Adem’in) düşünen beynidir. Bu o demektir ki, Evvelde gelen Allah, yani Adem – Mısır’ın ilk firavunu olmuş Amondur.

Pir (firavun) Amon, 5500 yıl önce, insanlığa hayat vermiş ana maddenin sırlarını idrak etmiş ve kendisine tabi ederek, ondan, insan karakterinde olan kozmik varlık – Atum Allahını (Adem) yaratmıştır. Ana madde – kaynaklarda dirilik suyu, İlahi ateş, yaşam enerjisi vb. adlandırılan cevherdir ki, onun ne evveli ne de sonu var. Kozmik insan olan Adem de bu İlâhî nurdan yaratıldığı için, Kuran’da O – Evveli ve Sonu olmayan, doğmayan, doğurmayan Allah adlandırılıyor.

 

Kuran’da Ra-Amon Allah’ı Rahman gibi kaydediliyor ve Ra-Amonun gökleri tutması, Rahman’ın arşa sahip olması gibi dikkate iletiliyor (Kur’an, 20:5). Demek, Evvelde gelen Allah öyle Rahman Allah’tır ki, o Adem karakterinde arşa sahip olmuştur.

İslam’ın temel sembollerinden olan “Bismillahu Rahmânî Rahim” sembolü sufizmde – “Göklerin sahibi olan Allah’ın ruhu – Ra-Amon’un ve Ra-Qamın ruhudur” gibi menalandırılıyor ve ben “Batini-Qur’an” kitabında buna izah vermişim. Burada Rahman’dan sonra Rahim ismi geçmektedir ki, bu sembol Ahirde gelen ve batında olan Allah anlamındadır. Rahim sembolü sufizmde Ra-Qam anlamında, kamlıq durumunda (sufizmde Beka seviyesi) olan insan ruhunun, ahirette Ra güneşi ile birleşmesi demektir. Ra-Qam sembolü kaynaklarda Kamer (Qemer) gibi de kaydediliyor ve Ay anlamına geliyor ki, bu da Güneş Allah’ı Rahman’dan sonra, ahirette, onun yerine geçecek Ay Allah’ı anlamındadır.

Bismillah (Besmele) sembolü sufizmde “Bi+İsm+Allah” gibi açılıyor ve yazılanlara göre imam Ali demiştir: “Kur’an Fatiha’dan, Fatiha Besmeleden, Besmele ise Ba harfinden ibarettir. Ben ise Ba harfinin altında bir noktayım”. “Ba” sembolü eski Mısır metinlerinde, gökte ölümsüzlük kazanmış pirin ruhunu bildiriyordu. İslam’da da Ba/Va sembolleri Allah’a aid ediliyor ve “Billah”, “Vallahi” gibi bilinmektedir. Kuran’da Billah sembolü – “Amenû Billahi” olarak yazılıyor ki, bu da Ba Allah’ın ruhunun öyle Mısır’ın ilk piri olan Amon’un (Amenû) ruhu olması demektir (Kur’an, 49:15). Demek, “Amenû Billahi” deyince Amon Tanrısı’nın gökte, Allah karakterinde olan Ba ruhu anlaşılmalıdır.

Kuran’da, Ahirde gelenin de Allah adlandırılması demektir ki, ahirette oluşacak ikinci Adem’in de ruhu – pir (firavun) Amon’un ruhu olacaktır. Hıristiyanlarda “Ruh” anlamına gelen İsa sembolü – eski Mısır kaynaklarında “Allah’ın Ruhu” anlamına gelen “Sia”, “Şu” simgesidir. Yahudiler bu Ruhu – “Yeşua”, müslümanlar ise “Şii” sembolü olarak kabul ettiler. “İsa” sembolü Kitabi – Dede Korkutta “Asi” olarak yazılıyor ki, âsiler “su” altında – “Allah benim” diye bağırıyorlar (“Kitabi – Dədə Qorqud”, B., 1988, sayf.118).  Demek ki, Kitabi – Dede Qorquda göre, Allah – Amman (Ümman) Denizi’ndeki kafer kentinde yaşayan ruhtur ve o ahirette İsa karakterinde gelecek ki, bu aynı zamanda Şii imamının gelmesi anlamındadır.

Araştırmalar gösteriyor ki, hıristiyanların İisus Hristos adlandırdıkları İsa Allah’ı kaynaklarda imam Ali ile değiştiriliyor. Şiilerin Ali-Allahi (Ehl-Hak) tarikatında de Ali’yi Allah olarak kabul ediyorlar. Kuran’da Ali’nin adı geçmiyor, karşılığında ise Meryem oğlu İsa’nın adına 23 kez rastlanıyor. Sufi dahilerinden olan Muhiddin İbn Arabi, imam Ali’nin yerine İsa’yı – “mutlak vilayetin mührü” adlandırıyor ve bununla da, imamlık ve hıristiyanlığın fonksiyonlarının örtüştüğünü bildiriyor (Анри Карбен, «История исламской философии», sayt: http://networkedblogs.com/lrg5G). Arabi, varis sembolü altında, Allah’ın “Ol!” (Kün!) emri ile oluşmuş İsa’yı ve onun karakterlerini öngörüyor. Buna göre de Muhammed peygamber sadece Meryem oğlu İsa’yı kendine yakın bulur. Böyle anlaşılıyor ki, Muhammed peygamber İsa’yı – imam Ali gibi kabul ediyor. Demek, ahirette imam Ali ile aynı imge olan İsa, yani İisus Hristos gelmelidir. Ben – “Ledün ilminde İmam Ali karakteri” adlı makalemde Ali sembolünün en eski sembol olduğunu ve bu sembolün eski Assur kaynaklarında, gökte yaratılmış kozmik İnsan – Allah karakterinde olmasını da yazdım (site: https://gilarbeg.wordpress.com/2012/08/12/ledun-ilminde-imam-ali-karakteri/).

Sufizmde de “Ruh” anlamında olan “İsa” sembolü, müslümanların “Şii” sembolü ile aynı anlamlıdır. İsa peygamber Qalileyin (Celil) Nasıra kentinden olmuştur ki, Şiiler bunu Gel (Gelati – Şii) ve Nizar eli adlandırıyorlar. Nizar (Nasıra/Nasara) – batıni Şiilerde ırkın fahri olan imamdır. Anlatılanlara göre O yaşıyor, ama onu kimse göremez. O hep ebedi yaşıyor ve şahlık ediyor. Nizari rivayetine göre, birinci “gizli imam” Nizarın torunu olmuştur ki, babasının ve dedesinin Mısır’da zindanda ölümünden sonra yetim kalmıştır. Onu nizariler kurtarmış, Alamut kalesine götürmüşlerdir. Orada onu Hasan bin Sabbah gizlide terbiye etmiş ve hiç kimseye göstermemiştir («Шииты, сунниты, дервиши: вечные тайны ислама», М., 2005, sayf. 159). Yazılanlara göre, Hasan bin Sabbah ölümünden önce, kendi Alamut devletini kendi halefine – “imamın kendi devletinin başına geçeceği” zamana kadar tapşırmışdır (Л. В. Строева, «Государства Исмаилитов в Иране в XI – XIII вв.», М., 1987, sayf. 165,166,59).Demek, Nizar burada Nasıralı İsa gibi bir süre gizli kalmıştır ki, ahirette zuhur etsin.

Nizar sembolü – Nu kentindeki Azer/Asar, yani Osiris Allah’ı anlamındadır ki, Nu şehri eski Mısır metinlerinde Gel (Geliopol) şehrinin diğer adıdır. Nizarın sürekli yaşayıp şahlık etmesi, onun Allah rolünde olması anlamındadır ve eski Mısır yazılarında bu semboller Mısır Allah’ına uygulanıyor. Böyle anlaşılıyor ki, Nizar derken – eski Mısır’da dirilik suyu, İlahi ateş vb. anlamlarda olan Asar/Azer, yani Osiris Allah’ı anlaşılmalıdır. Mısır metinlerinin birinde Osiris – Nu (Nu-Asar/Nasar) Tanrısı’nın – “Ben Sebek Allah’ı gibi dirilecegim” deyiminden ise anlaşılıyor ki, kaynaklarda Sabbah deyince işte Mısır’ın Sebek Allah’ı anlaşılmalıdır. Osiris Tanrısı’nın kaynaklarında “ölüp-dirilen Osiris” olarak adlandırılması, Sebek Tanrısı’nın da bu anlamda dirilmesi, onun Osiris Tanrısı’nın karakterinde olması demektir. Buradan ise şöyle sonuç çıkarmak oluyor ki, gizlide kalmış İsa’nın gelişi, öyle Nizarın zuhurudur ve eski Mısır yazılarında bu olay Osiris (Azer) Tanrısı’nın ahirette dirilişi anlamındadır.

Nizarileri kaynaklarda “assasinler” adlandırıyorlar ki, sufiler bu sembolü “İssi-Sin” gibi okuyorlar. “İssi” (İisus) sembolü “Asi”, “İsa” sembolleri gibi “Ruh” anlamına geldiği için, “assasin” sembolü de “Sin – ruhu” anlamını veriyor. Sin sembolü ise eski kaynaklarda, ahirette beklediğimiz Ay Allah’ı anlamındadır ve bu da İslam’ın simgesidir. Araştırmacı David Rol yazıyor ki, eski dönemde Harrandan (Arran) olan Ay Tanrısı Sin, kaynaklardaki “İl-Amurru” sembolü ile aynılaşdırılıyordu. İl-Amurru, yani amoreylerin (midiyalıların) El Allah’ı da eski kaynaklarda – Ay kültü amblemi yanında durmuş veya onu elinde tutmuş vaziyette tasvir ediliyordu. Bulunan eşyalarda “Amurru toprağının Sin Allah’ı” olarak tercüme edilen yazılar da rastlanmaktadır (Дэвид Рол, «Утраченный Завет», сайт:  http://lib.rus.ec/b/328508/read).

Ünlü sufi Cabir ibn Hayyanın “Kitap el-Mecid” traktatında, “Sin” sembolü, beklenen İmama ait ediliyor. Araştırmacı Henry Korbene göre, “Sin – garip, gezgin, yetim anlamındadır ve kendi çabaları ile İmama giden yolu tapanın, kendisi gibi gezginlere İmam’ın temiz nurunu gösterenin karakteridir…”. Burada İmam, kendisi İlahi Ruhdan akarak dünyamızdaki durumu değişecek olan İksir (el-İksir) olarak gösteriliyor. Demek ki, amoreylerin Harrandan olan Sin – Ay Allah’ı, ana maddenin tecessümü olarak insan karakterinde zuhur edecek İmam’ın karakteridir.

Amorey [MR] sembolü İslam’da – hükümdar, yönetici, müslümanların başkanı anlamını taşıyan emir [MR] gibi bilinmektedir. Bu sembol şiilikte İmam Ali’ye atfedilen ve “Ali – emir el-müminin” olarak yazılıyor. Böyle anlaşılıyor ki, “İl-Amurru” sembolü altında “Ali – Emir”, yani Şiilerin “Ali – emir el-müminin” sembolü öngörülüyor.

Lakim Emir, Amurru sembolleri aynı zamanda eski Mısır’la ilgili ki, “MR” sembolü Mısır piramidini bildiriyordu. Misirşünaslar “MR” simgesini – “kalkma yeri”, “firavunun göğe kalkması için metafizik ateşli top”, “Ba-nın kalkması”, “yaratılış yeri ve sonsuzlukta dirilmenin gerçekleştiği İlkin dağ” vb. sembollerle ilgilidir. Tüm bunlar Ra-Amon Tanrısı’nın yaranışı ve arşa hakim olması ile ilgili sembollerdir. “MR” sembolü ile bağlı olan ve Mısır’ın diğer adı sayılan Ta-Meri sembolü ise – “Mer toprağı”, “sevimli toprak”, “diriliş toprağı”, “şumlanmış ve yükseltilmiş toprak”, “İlahi kanallar toprağı” vb. gibi manalandırılıyor. Fakat “mer” (piramit) sembolü aynı zamanda “toka” (bel, ketmen) işareti ile de ilgilidir. Bu işaret toka kelimesinden başka “henn ” (kenn), “hennu” (kennu) – şeyi bozmak, değiştirmek, dönüştürmek vb. gibi de manalandırılıyor. “Henn (Kenn) kayığı” ise, Toprak açıldıktan ve Osiris Allahını yeraltı dünyadan bıraktıktan sonra göklere aparmalı idi ve b. (Алан Ф Эльфорд, «Путь Феникса», Тайны забытой цивилизации, «Земля Мер», http://www.universalinternetlibrary.ru/book/26498/ogl.shtml#t130). Eğer biz dikkate alırsak ki, “kenn”, “kennu” sembolü aynı zamanda Kenan/KiNun, yani Allah’ın “Kün!” emridir, kabul ederiz ki, burada sohbet – ana maddenin “biçimini” değişerek, ondan yaratılmış ve göğe kaldırılmış topraktan gidiyor. Bu da bizim cennet dediğimiz ruhlar dünyası anlamındadır. Eski Mısır’da, gökte yaratılmış bu toprak Yukarı Mısır, yerdeki toprak ise Aşağı Mısır olarak adlandırılıyordu.

Tüm bunlar demek oluyor ki, Allah’ın “Kün” emriyle ilk yarattığı Adem, gökteki ruhlar dünyasının insan simasında olan karakteridir. Ahirde gelecer Allah da, evveldeki Allah’ın yolunu gitmeli ve o da öldükten sonra Atum Allah’ı (Adem) gibi dirilmelidir. Ölüp dirilen Allah gibi ise kaynaklarda Osiris, Attis, Adonis, Tammuz, Kibela, İsa vb. Tanrılar gösteriliyor.

İsa peygamberin “Kün”” emriyle yaratılması, yani “İsaKün” sembolü sufizmde “Sakin” sembolü olarak kaydediliyor ve Allah’ın sakinliği, Onun insanda ve belli bir varlıkta zühuru anlamındadır. Tevrat’ta “Sakin” sembolü “Skiniya” olarak işaretlenir ve Musa peygamberin İlahi ateşten, yani ana maddeden Gökte yarattığı çadır anlamındadır. Allah’ın sakin (skiniya sembolü) olduğu bu “Vahiy çadırı” Musa peygamber tarafından “kalmak” için yaratılmıştır. Demek buradaki “Vahiy çadırı” sembolü altında kozmik insan öngörülüyor ki, insan öldükten sonra onun ruhu, çadır sembolünde olan Adem’in (Allah’ın) “vücuduna” taşınıyor.

Ermeni kaynaklarında “Sakin” sembolü Sisakan olarak kaydedilir ki, bu da “İssi-Kün!”, “İisus-Kün!” anlamındadır. M. Horenatsi “Ermenistan Tarihi” kitabında Sisakan (Sisak) soyunu – Gel, Gelarküni nesli adlandırıyor ki, bu da Qalileyli İsa’nın işte Gelarküniden olması demektir. Onun yazdığına göre, Ermenistan’ın birinci şahı Valarşak, Ermenistan’ın hükümranlığını işte Sisakan soyuna vermiştir (M. Horenatsi, kit.1, böl.12 ). M. Horenatsi bu nesli büyük, tanınmış aşiret gibi kutluyor ve bildiriyor ki, Alu, yani Albanuya alanları onlara miras verilmiştir. O işte bu “ejderha” soyunu – “eski şah tohumu” ve tacqoyan Baqarat, yani Aratta beğleri adlandırıyor. Bu ise o demek ki, Ahirde gelen Allah da – en eski şahlar soyundan olacaktır.

Ben – Армения навечно дана азербайджанским бекамadlı makalede gösterdim ki, kaynaklarda Ermenistan deyince Alban (Kafkasya Albaniyası) dağlarının göklerinde yaratılmış Ra-Amon Tanrısı’nın ruhlar dünyası düşünülmelidir (site: http://gilarbey.blogspot.com/2013/08/blog-post_142.html).Öte yandan, Albaniyanın da kaynaklarda Alu adlandırılması anlamına gelmesi o demek ki, Alu – yahudilerin El Allah’ı ve aşırı Şiilerin de Allah olarak kabul ettikleri İmam Ali karakteridir. Bu imge, ahirette gökte oluşacak yeni ruhlar dünyasının (El), yeni Adem’in (Atum Allah’ı) karakteridir. Kuran’da, ahirette, gökteki ruhlar dünyasının yeniden oluşması – “toprakların değiştirilmesi” gibi keçiyor (Kur’an, 14:48 ). “Cennet hakkında gerçekler ve onun vereselikle verilmesi” adlı makalede, ben bu konuda daha geniş bilgi verdim (site:https://gilarbeg.wordpress.com/2013/04/02/cennet-hakkinda-gercekler-ve-onun-vereselikle-verilmesi/).

Yazdıklarım çıkan sonuç şudur ki, ahirette Sisakan soyundan doğan insanda, Mısır’ın ilk firavunu olan Amon’un ruhu olacaktır. Olağan insan gibi doğan ve eski sırları bilen bu insan öldükten sonra, onun ruhu göklere kalkıp, “Dünya” nın yaratıldığı zaman gökte yaratılmış Ra diski ile birleşecekdir. Kuran’da bu birleşme Güneş’le Ay’ın birleşimi olarak belirtiliyor ki, bu da Güneş Allah’ı Rahmanla, Ay Tanrısı Rahimin birliği anlamındadır (Kur’an, 75:9 ). İşte bu vahhdetden sonra göklerde yeni Adem, Atum Allah’ı oluşacak ve bundan sonraki 2200 yıllık zamanın sahibi de Rahim Allah olacaktır.

Bütün bunlar hakkında daha geniş bilgi ve kesin olgular, yazarı olduğum “Batini-Qur’an” kitabında ve makalelerimde verilmiştir.

 

Firudin Gilar Beg

http://www.gilarbeg.com

Categories: Uncategorized | Yorum bırakın

Allah’ın Doğu’daki Türk ordusu

(Makale Azerice‘den Türkçe‘ye Google aracılığıyla tercüme edilmiştir)

Kaşgarlı Mahmud’un 1074 yılında yazdığı hadislerin birinde Allah diyor: “Benim Doğu’da Türk denen ordum var: Benim hangi halka öfkem tutuyorsa, bu orduyu onların üzerine gönderiyorum” (1). Bu fikrin asıl anlamını anlamak için her bir sözün sembol anlamlarını da dikkate almak gerekir. Eski Mısır metinlerinde Doğu deyince, güneşin doğduğu Tanrılar ülkesi öngörülüyor ki, Güneş Allah’ı da buradan kendi şöhreti ile göğe yükseliyor (2). Diğer kaynaklarda “Doğu” deyince öncelikle Kafkasya Albanyası öngörülüyor ve bu ülke eski Midiyadan, yani şimdiki Azerbaycan’ın güney bölgesinden başlıyor (3). Fakat Doğu sembolü altında aynı zamanda Arabistan da kutlanıyor ve metinlerde Midiya arazisinde “Doğu’nun Arapları” ülkesinin olduğu bilinmektedir (4). Böyle anlaşılıyor ki, Doğu sembolü altında şimdiki Azerbaycan topraklarında mevcut olmuş Midiya anlaşılmalıdır.

Ünlü Azerbaycan filozofu Şihabeddin Yahya Sühraverdinin “Doğu” felsefesinde “Doğu” – gökleri ve gökteki dünyayı bildirmektedir (5). Yunan mitolojisinde “Arab” (Ereb) sembolü de gökleri ve kaosu bildiriyor ki, bu da “Doğu’nun Arapları” ülkesinin gökle bağlılığı demektir. Demek, Mısır Allahlarının Doğu ülkesi Azerbaycan gökleri ile ilgili olmalıdır. Göklerle ilgili ülkenin ne demek olduğunu anlamak için ise buradaki “Türk ordusu” kelimesinin asıl mahiyetini incelemek gerekiyor.

Kaynaklarda “Türk” deyince, tasavvufun “tarika” yolunu giden “türük” öngörülüyor ki, bu da sufi müridi anlamındadır. Sufizmde, ana maddeden bilgi alma yoluna– tarika yolu denir ve sufinin Allah’a, yani “Hu” adlandırdığı ana maddeye kavuşması için geçtiği seriyi belirtir. Sufiler bunu Allah’a (ana maddeye) veya Allah’ta “seyahat” olarak isimlendiriyorlar. Silsilenin “bekâ”, yani beglik fazında türük Allah’a kavuşuyor ve o, kaynaklarda dirilik suyu, İlahi ateş vb. adlandırılan ana maddeni yönetmek, onu istediği varlığa vermek, yaratıklardan onun iç yapısı hakkında bilgi almak, istediği şeyi yaratmak için gereken yöntemi tam idrak etmek vb. İlahi kudrete sahip oluyor. Demek ki, türük, Türk deyince, Allah’a kavuşan, yani öncesi ve sonu olmayan ana madde ile vahdet teşkil eden (“Vahdeti Vücud” sembolü) bilgeler planlanmalıdır.

Allah’la vahdet teşkil eden ve onun kudretinden yararlanan Türkleri Halkidli Yamvlih teurq adlandırıyor ve bu semboller sufizmde aynı anlama geliyor. Yamvlih, kendisinin “Mısır sırları hakkında” kitabında teurqları Mısır mediyumları gibi gösteriyor ve bildiriyor ki, onların son amaçları – ruhlarının yaratıcı Allah’la vahdetidir (6). O, teurqun, Allah’la vahdeti için geçirdiği ayinleri “teurqiya” adlandırıyor. Kabul edilmiştir ki, “teurqiya” (“Teos” – Allah, “orqiya” – ayin, kurban töreni vb.) sözü – Allah’la birliğe ulaşmak için medyumların geçirdiği kurban töreni, ayin demektir ve onu “Allah yaratma” olarak da tercüme ediyorlar. Böyle anlaşılıyor ki, Türk kelimesi en eski kaynaklarda – “gökte Allah yaratan bilge” anlamında olmuştur. Teurqların gökte Allah yaratma sürecinin teknolojisi Hint kaynakları olan Upanişadalarda kaydediliyor. Burada brahman ve medyumlar – alkış, kurbanlık formülü ve büyü hareketlerle, kurbanlık hayvanların ruhlarının gökte toplanmasına ve onların iradelerini gerçekleştiren varlığa dönüşmesine başarıyorlar. Demek ki, Doğu’daki Türk ordusu deyince, Midiya göklerinde kurban aracı ile oluşturulan Türk eli ve bu elin ordusu tasavvur edilmelidir. Eski kaynaklardan, gökte yaratılmış bu ordu – Gök Türkleri olarak da bilinmektedir. Türkiye sözü metinlerde “Turquia” olarak yazılıyor ki, bu da “teurqiya” anlamında teurqların Midiya göklerinde zahir ettiği Eli bildirmektedir (7).

Türklerin ekstatik durumda ana madde ile vahdete ulaşmalarını, İordan hunnlarla ve qotlarla, yani kutilerle bağlıyor. İordan sembollerle yazarak, ana maddede seyahat eden teurqların ruhlarını “Qaliurunnı” adlandırıyor ve bildiriyor ki, onların ana maddede cinlerle ciftleşmesinden dünyaya çok acımasız topluluk oluştu. O, işte bu vahdetden oluşan varlıkları hunnlar ve kutiler (gotlar) adlandırıyor (8). Bilindiği gibi, kutiler – Mezopotamyanın ünlü şahlar neslidir ki, bu hanedanın hakimiyeti efsanevi dönemlerden, yani “çar hakimiyeti”nin “Gökten yere” indiği dönemlerden başlıyor (9). Bu ise o demek ki, gökten gelmiş kutiler, hunnlar – teurqiya sürecinin sonunda İlahlara çevrilmiş teurqlar, yani Türklerdir.

Türklerin Moyun Çor anıtı’nda Türk hanı Tolis bildiriyor ki, o Tanrı’da olmuş ve orada El yaratmıştır. Mogilyan ve Gültekin metinlerinin ilk satırlarında ise Türk hanı iddia ediyor ki, işte O, Tanrıtek Tanrı yaratmış ve Tanrıtek Gökte oluşmuş Türk hanıdır (10). Demek, Mısır’ın Güneş Tanrısı’nın ülkesinin bulunduğu Doğu, öyle Türk-hunnların Midiya göklerinde yarattığı Eldir.

Kur’an’a göre Allah, Güneşin çıktığı yerde yaşayan özel seçilmişler nesli ile kendi arasında perde yaratmamıştır, yani Allahin sırrını onlar bilmişlerdir (11). Bu o demek ki, Allah’ın Doğu’daki Türk ordusu, eski sırları bilen sufi seçilmişleridir. En eski kaynaklarda onlar Midiya mediyumları gibi tanındılar. Ortaçağ’da Midiya mediyumları – gizli sırları bilen sufiler gibi bilinmektedir ve bunlar da kaynaklarda Safeviler nesli gibi kayıt ediliyorlar. Biliyoruz ki, sufi bâtıniler, Kur’an’ın zahiri, yani birbaşa anlamından başka gizli, bâtınî anlamının da olduğunu iddia ediyorlar ve Kuran’daki sözleri semboller olarak kabul ediyorlar. Kaynaklarda bu bâtınilere Şah İsmail Safevinin “sorhsar bidin mülhidleri” denir (12). Sorhsar sembolü Batın ilminde “Sor – Hsar”, yani Azer-Hızır gibi açılıyor ki, bu da “ölümsüz Asar/Osiris Allah’ı” demektir. “Bidin” sembolü ise “batın” sembolü gibi – “Beyti-Nun” anlamına geliyor ki, bu da Allah’ın gökteki (ilkin Nunu sularındaki) Evini bildiriyor. “Mülhid” (Kabbala’da Malhut) sembolü Batın ilminde “melekût” gibi biliniyor ve bu da “melekler dünyası” ve bu dünyanın melekleri anlamındadır. Demek, “Sorhsar bidin mülhidleri ” deyince – gökteki cennette ölümsüzlük kazanmış melekler nesli anlaşılmalıdır ki, bunlar öyle Mısır’ın Osiris (Asar/Azer) Allah’ı anlamındadır. Böyle anlaşılıyor ki, Şah İsmail Hatainin ordusu olan “Sorhsar bidin mülhidleri” – Azerbaycan göklerinde ölümsüzlük kazanan melekler neslidir ve eski kaynaklarda onlar Osiris Allahları gibi kayıt ediliyorlar. Biz bu batinileri seyyidler gibi tanıyoruz ve ünlü Fransız filozofu, şeyh Rene Qenon “seyyid” kelimesini “peygamber” olarak tercüme etmiştir. Kuran’a göre, peygamberler melekler soyundan seçiliyor (13). Bu ise o demek ki, Şah İsmail Hatainin Sorhsar bidin mülhidleri – peygamberler neslidir ve Allah’ın Doğu’daki ordusu da, gökte ölümsüzlük kazanan bu peygamberlerin ruhlarıdır.

Kuran’da sıra ile dizilmiş melekler derken – saf saf duranlar, yani sufiler nesli öngörülüyor. Kur’an’ın 37. suresi “Saffat” denir ve burada bu meleklerin yüksek makamından, onların yargı kurmasından vb. konuşuluyor: “Bizim her birimizin bilinen bir makamı vardır… Ve şüphe yok ki biz, saf saf dizilmişiz elbet.Ve şüphesiz Allah’ı tesbih ederiz… Onlar bulut gölgeleri içinde Allah’ın ve meleklerinin gelmesini ve işin bitirilmesini mi gözlüyorlar? İşler şüphesiz Allah’a döndürülür…Hani Rabbinizden yardım istiyor, yalvarıyordunuz. O da, “Ben size ard arda bin melekle yardım ediyorum” diye cevap vermişti… O gün gök bulutlarla yarılıp parçalanacak ve melekler bölük bölük indirilecektir…Mülk, izin günü Rahmân için haktır ve o gün kâfirler için zor bir gündür” (14). Fakat “Saffat” suresi aynı zamanda “hatırlamanı okuyan”, yani “yada salma” anlamında Mehdi’ye de atfediliyor : “O saf saf dizilenlere,haykırıp sürenlere,O hatırlamanı okuyanlara andolsun ki, İlâhınız birdir…Andolsun,sözümüz gönderdiğimiz qulumuzu öncelemiştir: Onlara mutlaka yardım edilecektir.Şüphesiz ordularımız galip gelecektir” (15). Burada, sözün kulu qabaqlaması derken, önceden yazılmış yazıya göre Mehdi’nin zuhur etmesi öngörülüyor.

Kuran’da işte melekler Allah’ın ordusu olarak kutlanmaktadır: Hatırlayın ki, siz Rabbinizden yardım istiyordunuz. O da, ben peşpeşe gelen bin melek ile size yardım edeceğim, diyerek duanızı kabul buyurdu… Onlar, bulut gölgeleri içinde Allah’ın (azabının) ve meleklerin kendilerine gelmesini ve işin bitirilmesini mi bekliyorlar? Hâlbuki bütün işler Allah’a döndürülür…Göklerin ve yerin orduları Allah’ındır. Allah, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir… Allah onları, sizin kendilerini görmediğiniz birtakım ordularla desteklemiş, böylece inkâr edenlerin sözünü alçaltmıştı” (16). Böyle anlaşılıyor ki, Allah: “Benim Doğu’da Türk denen ordum var: Benim hangi halka öfkem tutuyorsa, bu orduyu onların üzerine gönderiyorum” deyince, işte gökte ölümsüzlük kazanmış peygamberleri öngörüyor ki, bunlar da yazdığımız gibi Mısır’ın Osiris (Asar/Azer) Tanrısı’nın ölmezler nesli anlamındadır.

Kur’an peygamberler hakkında yazıyor:“İnsanlar bir ümmet idiler, Allah müjdeciler ve habercileri peygamber olarak gönderdi ve aralarındaki anlaşmazlıkları gidermek için kitap gönderdi ve insanlar bununla da ayrıldılar ” (17). İnsanların bir ümmet olması ve sonradan ayrılması kaynaklarda Babil kulesine ait ediliyor. Tevrat’a göre, Doğu’dan gelen ve bir dilde konuşan ümmet, “başı göklere ulaşan” Babil kulesini tikdikden sonra, Allah onların dillerini değişip, dünyaya dağıttı (18). Tarihçi M. Horenatsi, Babil kulesinin tikilişini “Yerin başlangıcı ve yerleşimi” adlandırıyor ve ilk Allahlarla bağlıyor. Onlar acımasız ve Büyük olmuşlardır. M. Horenatsiye göre, bu İlahlardan düşünülemez devler nesli ayrılıyor ve onlar dev yapı planlaşdıraraq, o saat de onun yapımına başlamışlardır (19). Eflatun da ilk yaratılmış varlıkları “Allahlar Allahları” adlandırıyor ve bildiriyor ki, onları yaratan Demiurq, onlara – ölümlü ve “hakikat peşinden giden ölümsüz insan” yaratmalarını hükmeder (20). Burada, “hakikat peşinden giden ölümsüz insan” derken, Eflatun işte bâtınî sûfileri öngörüyor. Demek, Kuran’ın “peygamber” olarak adlandırdığı varlıklar – ilk İlahlardan ayrılmış ölümsüz devler neslidir ve onlar da “başı göklere ulaşan” Babil kulesini dikmişler.

Kitabi – Dede Korkutta, başı göklere ulaşan Babil kulesi – “Sert yükseklikteki Ümman denizinde inşa edilmiş kafer şehri adlandırılıyor. Burada yaşayan Türklere ise – “su dibinde, sağa, sola ordu gönderip vuran âsiler” denir ki, onlar: “Tanrı benim, diye bağırıyorlar”. Kitapta bu âsiler ordusu “Kan alaca ordu”, yani “kanla, kurbanla yaratılmış kırmızı ordu” adlandırılıyor (21). Babil sembolünün “Allah’ın kapısı” anlamında olmasını dikkate alırsak, kabul ederiz ki, Allah’ın Doğu’daki ordusu, Babil kapısından geçip yerdeki dünyaya gelen âsilerin, yani Tanrıların kırmızı ordusudur.

Eski metinlerde Ümman denizinde yaratılmış bu ordu “Umman’ın Manda”, yani Ümman deryasının Manda ordusu adlandırılıyor (22). Ümman sembolüne benzer Ummanate simgesini akkadlar “ordu” anlamında kutluyorlardı ki, bu söz eski farsçada “Kara” sembolü ile anılıyordu. Q. Qeybullayev yazıyor ki, Bisütun yazılarında “Kara Mada” sözü var ki, (bk. Meaday-Kara destanı) bazen bu sözü “Midiya halkı” olarak tercüme ediyorlar (23). Dyakonov göre, buradaki tüm serbest nüfus “halk-ordu” – “kara” kavramı ile kapsanıyordu (24). R. Fray bu konuda yazıyor: “Eski iranlılarda, diğer Hint-Avrupa ​​uluslarında olduğu gibi, şah – iktidara yasal hakkı olan belli nesilden çıkıyordu (şahlık karizması). Şahı halk toplantısı, belirtilen dönemde ise Kara denen “halk-ordu” seçiyordu ki, Ahamani iran’ının şahı sıradan şah yok, şahlar şahı adlanıyordu. O kutsal sayılıyordu, çünkü o, Tanrılar soyuna mensup idi. Saray töreni, esasen şah karşısında tazim adeti Ahamani hakimlerinin İlahi statüsünden haber veriyordu. Şah aynı zamanda medyum şahsında, kurban törenlerinde rehber rolünü oynuyordu. O yeni yıl şerefine yapılan veya sembollere göre çok önemli olan bayramlarda, bununla ilgili kosmoqonik oyunlarda temel figür olarak hareket ediyordu. Şah’ın taç giyme günü onun doğum günü sayılıyordu, çünkü o taç adını, yani “yeniden doğmuş” adını kabul ederek, yeni simada çıkış ediyordu ki, özel giyim onun hakimiyetinin tüm evreni kuşatması anlamında idi (25). Tüm bunlar ise o demektir ki, Umman denizinde yaratılmış ordu doğrudan Midiya ile ilgilidir ve bu ordu bütün dünya üzerinde hakimiyet kazanmıştır. Bu ordunun şahı ikinci kez doğmuş kabul ediliyor ki, bu da insan ruhunun, vücudun fiziksel ölümünden sonra göklere kalkması ve orada yeni bir hayat anlamında ölümsüzlük kazanması demektir. Ordunun “Kara” adlandırılması da, onun, Mısır’ın Kor (Horus) firavunlarının ruhları anlamında olmasıdır ki, bu ruhlar gökte Kor qızılquşu cildinde yaşıyorlar.

Kaynaklardan bilinmektedir ki, fars ve midiyalılardan oluşan ordunun çekirdeğini, şah atlıları ve “ölümsüzler” grupu oluşturuyordu. Hiliarhın önderliğinde binlerce “ölümsüz” şahın kişisel güvenliğini sağlıyordu. Araştırıcılar kelimelerin etimolojisinden göre hesap ediyorlar ki, Ahamaniler (Hakamanişi – Hak-Amon-İssi) döneminde “binlerce ölmez” – “hazarapati” adını taşıyordu (26). Ermeni kaynaklarında hazarapet (hazarapati) makamı, ülkenin teserrüfatını yöneten ve diğer tüm çalışmalara kontrol edene Hiliarh denir. Bu metinlerde “hazarapet dran ariats” makamı da kaydediliyor ki, onu “arilerin kapısının Hiliarhı” olarak tercüme ediyorlar. Buradaki “kapı” sembolü Allah’ın gökteki ilinin kapısı, yani Babil kulesi anlamındadır ki, diğer kaynaklarda o Halda kapıları gibi de kutlanıyor. Halda, Hiliarh sembolleri ise onu gösteriyor ki, Allah’ın bu eli – Alban şahların soyuna ait olan Gel, Gelarküni ile ilgilidir.

Hazarapati sembolü – Hızır-Apet (Osiris-Pta ), yani Hızır-Yafet anlamındadır ve bu da Azerin (Asar/Osiris) Yafet asıllı Türkleri demektir. “Ölümsüzlük” sembolü eski Mısır kaynaklarında “sahu” (sak) gibi, Assur kaynaklarında ise “üşşakku” (şak) gibi bilinmektedir. Üşşakkular Assur şahlarıdırlar ve ben “Assuriya – qədim Azərbaycan ölkəsidir” adlı makalemde bu konuda bilgi verdim (27). Bu şahlar nesli ermeni kaynaklarında Sisak gibi kayıt edilerek Gelarküni soyuna ait ediliyor. Bu ise o demek ki, Allah’ın gökteki cennetinin kapısının koruyucuları ve onun ordusunun başkanları Azeri Türklerinin Gelar beğleri olmuşlardır. İordanın, yaratılıştan önce gökte seyahat eden Amon’un ruhunu ve cinlerle çiftleşmesinden oluşan acımasız topluluğu da “Qaliurunnı” adlandırması ise o demek ki, Qaliurunnılar, yani Gelar-hunnlar öyle gökte ölümsüzlük kazanmış Mısır firavunu Amon’un (Ra-Amon Allah’ı) neslidir. Hiliarhın başkanlığındaki binlerce ölümsüzler ise, Allah’ın Doğu’daki Türk ordusudur.

Hunn sembolü eski kaynaklarda Hanaan, Kenan vb. gibi yazılarak asıl yahudilere, yani Hazar Türk beglerine atfediliyor. Hanaan sembolü altında kaynaklarda amoreyler, marlar, yani Talmud bilgeleri öngörülüyor. Onlar Babil kulesini inşa eden emir-seyyidlerdir ve biz bu marları – midiyalılar gibi tanıyoruz. Fakat hunn/hanaan sembollerinin henn, hennu vb. seçenekleri en eski Mısır kaynaklarında çok derin anlamlar veriyor. Bu semboller – ana maddenin (eterin, göklerin) bir bölümünün yapının değişip, orada dünya yaratmakla ilgili sembollerdir. Öte yandan, “Kenan” sembolü assurların “Ki-nun” sembolüdür ki, bu sembol aynı zamanda kaynaklarda Knun, Kün, Nun-ki, Enki, Annunaki vb. gibi de yazılarak, Doğu’dan gelen ümmetin diktiği Etemenanki zikkuratının Esagil tapınağına ait ediliyor. Bu yapı kaynaklarda Eridu gibi de bilinmektedir ve “ordu” sembolü de sufizmde Eridu sembolü ile aynı anlamlıdır. Bu ilk tapınağın inşası bittikten sonra yerin altına gömülmüştür. Kaynaklarda işte bu anıt – Ceberut alemi, yani yerle göğün geçiş alemi anlamındadır ve işte burada bugün de Azer ateşi, yani ana madde olarak tanıdığımız dirilik suyu mevcuttur. Demek, Allah’ın Türk adlandırdığı hunnlardan oluşan ordu, adi ordu yok, dirilik suyundan, İlahi ateşten yaratılmış kutsal ordudur.

Ortaçağ kaynaklarında Eridunun ölmezler ordusu – Altın Orda olarak da kutlanıyor ve Moğol -Tatarlara atfediliyor. Sufizmde “Moğol” sembolü “Mo-Gel ” gibi açılıyor ve “yaratılmış İlah” – kusal Gel nesli anlamındadır. İran vb. kaynaklarında Moğollar – İlhaniler, Calairiler vb. Gibi kaytediliyor ki, bunların şimdiki Moğollarla, Moğolistanla ilgisi yoktur. Elhan sembolü El-Hanan, yani Kenan/Ki-Nun Eli anlamında, ana madde ile vahdet teşkil eden seyyid-beğlere aittir. Calair sembolü ise Gelar sembolünün araplaşmış seçeneğidir. Demek, eski Moğol-Tatarların Altın ordası, Azerbaycan’ın Gel Türklerinin ordusudur ki, biz onları Kızılbaşlar (Altunbaşlar) gibi, yani “sorhser bidin mülhidleri” olarak biliyoruz.Kaynaklarda Kızılbaşların adamyiyenler gibi gösterilmesi de, onların, insanların canlarını alan Azrail (Azer-El), yani eski Mısır’da ölüm Allahı olan Osiris (Asar/Azer) nesli anlamında olması demektir.

Türkler hakkında en mükemmel bilgileri, “Türklerin diğer savaşçılardan üstünlüğü ve büyük sultanın bulunuşunun kadir kiymeti” eserinde Ebu el-Ala İbn Hassul bildiriyor. İbn Hassul yazıyor: “Zincirden kurtulan Türk, ordunun başında durmayanadek veya hacib olmak şerefine nail olmayanadek, ya da büyük ordunun komutanı ve orduda sözü geçen ordu başkanına çevrilmeyenedek, memnun olmayacaktır” (28). Burada “zincirden azad olma” derken, tabii ki batıni mana, yani insan öldüğünde, onun “vücuttan çıkan ruhu” öngörülüyor. Fakat ölen her bir Türk’ün ruhu Allah’ın ordusunun başına geçemez. Demek ki, bu ruh Tek Allah’ın ahiretle ilgili karakteri anlamındadır.

Biliyoruz ki, kaynaklarda Allah Kendini – Alfa ve Omega, İlk ve Ahir, Doğu ve Batı, Rahman ve Rahim adlandırıyor. Burada Ahir, Omega, Batı, Rahim derken, ahirette gelen Mehdi imgesinin onun tahtında oturması anlaşılmalıdır. Demek, Türk’ün “zincirden azad olması”ndan sonra ordunun başında durması ve hacib olmak şerefine nail olması – ahirette Mehdi karakterinde gelecek ve Allah ruhunu taşıyacak Türk’ün, öldükten sonra ruhunun Rahman Allah’ın tahtında oturması anlamındadır. M. Horenatsiye göre, Valarşak, Anqelea lakaplı Torku (Türkü) – Batı’nın, yani Güneşin günbatımı döneminin (ahiret) hökmranı adlandırıyor ki, bu da ahirette gelen Türk’ün işte Angelea, yani Gel soyundan olması demektir (29). Ahiret mahkemesi de bu Türk’ün “zincirden azad olması”dan sonra başlamalıdır.

Eski Ahit’te ahiret mahkemesi ile ilgili Allah’ın yere gönderdiği ordusu hakkında yazılıyor: “Allah diyor: “İşte, uzak kuzey ülkesinden bir halk geliyor ve Büyük halk Dünyanın sonundan kalkıyor: ellerinde yay ve mızrak var: onlar acımasız ve rahmsızdırlar, onların sesleri deniz sesi gibidir ve bir kişi gibi sıra ile dizilmiş, at üstünde seninle savaşa geliyorlar Sion kızı. Biz onlar hakkında duyunca ellerimiz sarktı, kadınların doğum sırasında eziyetlerine benzer üzüntü bizi sardı. Alanlara ve yol gitmeyin, çünkü her tarafta istemeyenlerin kılıcı ve dehşet vardır. Benim halkımın kızı! Huzur kıyafetini giy ve başına kül dök; tek oğlun ölümü gibi yas tut, hüngür hüngür ağla; çünkü can alıcı bizim üstümüze birden gelecek” (30). Kaynaklara göre, bu ahiret savaşında Allah kendi halkı için çarpışacak: “Allah kendi halkının öcünü aldığı sürede güneş durdu ve ay da durdu… Ve bugüne kadar ve bundan sonra böyle bir şey olmamıştır ki, Allah insan sesini duysun. Çünkü Allah İsrail (Azer-Eli) için çarpışıyordu (31). Ben, “Kur’an’daki İsrailoğulları Azeri Türk beyleridir” adlı makalemde eski İsrail elinin işte Azer eli olmasını olgularla ispat ettim (32). Bu ise o demek ki, Rahman Allah, Dünyayı kurduktan sonra Azerbaycan’dan arşa yükseldiği gibi, ahirette de işte burada kendi elini acılardan kurtaracak.

Yazdıklarım çıkan sonuç şudur ki, Allah’ın Doğu’daki Türk ordusu, onun Midiya göklerinde yarattığı Albanyada ölümsüzlük kazanmış ve sayısı 120000 olan âsilerdir (assasinler). Bütün bunlar hakkında daha geniş bilgi ve kesin olgular “Batıni-Kur’an” kitabımda ve makalelerimde verilmiştir.

 

Edebiyat

1.           Л. И. Климович, «Ислам», М., 1965, sayf. 131

2.           Рол Д. Генезис цивилизации. Откуда мы произошли… Эксмо, М., 2002, sayf. 428

3.           Историческая география Азербайджана. Б., 1987, sayf. 67

4.           И. Дьяконов, «История Мидии», M.1956, sayf.219, 220

5.           Ислам, «Рассветное познание восточного шейха», sayt: http://angel.org.ru/2/sohrpred.html

6.           А. Ф. Лосев “История античной эстетики», sayt: http://psylib.ukrweb.net/books/lose007/txt40.htm

7.           “Türk, Türkiyə nə deməkdir? Ağlasığmaz həqiqətlər”, sayt: http://www.gilarbeg.com/index.php?sehife=oxu&lang=1&content=1196

8.           Иордан, «О происхождении и деяниях гетов» http://www.vostlit.info/hauptDateien/indexDateien/I.phtml?id=2049

9.           А. Оппенхейм, “Древняя Месопотамия”, М., 1980, sayf.146

10.      Ə. Rəcəbov, Y. Məmmədov, “Orxon – Yenisey abidələri”, B, 1993, sayf. 134,104

11.      Quran, 18:90

12.      “Azərbaycan tarixi üzrə qaynaqlar”, B., 1989, sayf.187

13.      Quran, 22:75

14.      Quran, 37:164-166, 2:210, 8:9, 25:25,26

15.      Quran, 37:1-4,171-173

16.      Quran, 8:9, 2:210, 48:7, 9:40

17.      Quran, 2:213, 22:74

18.      Библия, Быт.11:1-9

19.      М. Хоренаци, Книга 1, гл.9

20.      Əflatun, “Timey”, 41B,D,S

21.      “Kitabi – Dədə Qorqud”, B., 1988, sayf.118, 38, 74

22.      «История Древнего Востока» М.,1988, IIcild, sayf. 135-136

23.      Г. А. Гейбуллаев, «К этногенезу Азербайджанцев», Б., 1991,sayf.381

24.      И. М. Дьяконов, «История Мидии от древнейших времен до конца IV в. до н.э.», М.-Л.,1956, sayf. 327, 334, 333

25.      Р. Фрай, «Наследие Ирана» М., 1972, sayf. 136

26.      Р. Фрай, «Наследие Ирана» М., 1972, sayf. 152, 139

27.      Assuriya – qədim Azərbaycan ölkəsidir”,  http://www.gilarbeg.com/?sehife=oxu&lang=1&content=1242

28.      Ф. М. Асадов, «Арабские источники о тюрках в раннее средневековье», Б., 1993, sayf. 112

29.      М. Хоренаци, «История Армении», кн. II, гл. 8

30.      Библия, Иеремия 6:22-26, 5:15-18

31.      Библия, Иисус Навин, 10;13,14

32.      “Quran”dakı İsrail oğulları – Azəri bəgləridir”, sayt: http://www.gilarbeg.com/index.php?sehife=oxu&lang=1&content=1180

 

                                                                                      Firudin Gilar Beg                                                                                                                             http://www.gilarbeg.com

 

 

Categories: Uncategorized | Etiketler: , , , , , , | Yorum bırakın

Buda – Gökte Allah yaratmış Türk Begidir

 

(Makale Azericeden Türkçeye Google aracılığıyla tercüme edilmiştir)

 

Makaleyi FB dostlarım – Tahir Amiraslanov, Lora Osmanoğlu, Azer Musayev, Arif Muharremov ve diğerlerinin tavsiyesi ile yazdığım için onlara ithaf ediyorum.

 

Dünyanın en eski laik dini Budizm kabul ediliyor. Bilindiği gibi, Budizm – şahlar dinidir ve Buda’yı da Sakyamuni/Şakyamuni, yani Sak/Şak soyundan olan “uyanmış” adlandırıyorlar. Fakat bu dinin kaynağının ne ile ilgili olduğu, sakların kim olduğu, nerede yaşamaları Buda’nın neye göre “uyanmış” adlandırılması halen açılmamıştır. Tüm bu sorulara cevap bulmak için, eski yazıların yazarlarının mantığını bilmek gerekir. Bu makale de Budizm hakkında gerçeğin açılması amacı ile yazılmıştır.            

Eflatun’a göre tüm eski yazılar, rivayetler, deyimler ve b. diğer şeyler sadece bir gizemli olay ile ilgilidir (1). Bu olay ise her yerde sembollerin dili ile kutlanmıştır. Ben kitap ve makalelerimde, tüm eski yazıların kendisinde gizli ilim taşıyan semboller olduğunu yazmışım. Yazılarda bu semboller sessiz harflerle kaydediliнщr ve temel anlamı da bu sessiz harfler taşıyor. Sözdeki sessiz harflerin sağa veya sola okunuşu manayı etkilemiyor. Sesli harfler ise sadece bağlayıcı rolünü oynuyor. Demek ki, eski metni anlamak için, aynı zamanda sembol sayılan her bir sessiz harfin ne anlam ifade ettiğini bilmek gerekir. İslam’da bu mantık – sufizm, en eski kaynaklarda ise sofi, yani bilgelik adlandırılıyordu.           

“Sak” sembolü eski Mısır yazılarında “sahu” olarak işaretleniyor. Egyptologist U. Bac bu sembol hakkında yazıyor: “Toth’un sözleri ve medyumun duaları insan vücudunun mahiyetinin “sahu”ya dönüşümünü zorluyor ve o Göklere kalkıyor. İnsan vücudunda yaşayan ruh Sahuya geçiyor ve bu çürümeyen yeni vücut Göklerde ruhun bedenini teşkil ediyor, nasıl ki, yerde fiziksel beden ruhun yerdeki evidir” (2). Demek, sahu, yani sak sembolü – ölüm sırasında vücuttan çıktıktan sonra gökteki Tanrılar dünyasına kalkan insan ruhunun sembolüdür. Bu o demek ki, “uyanmış” sembolü de ölümle ilgili olmalıdır.           

Eski Mısır kaynaklarında Osirise adanmış günlerden biri hakkında deniyor: “Bugün insanların ve Tanrıların, yerin ve göğün neşe ve sevinç günü idi, çünkü “Allah güzel tabutta uyudu” ki, sonradan uykudan uyanıp Feniks kuşu gibi Göğe uçsun” (3). Böyle anlaşılıyor ki, sak soyundan olan “uyanmış” bilge – Mısır’ın dirilmiş Osiris Tanrısı’dır.           

Kaynaktaki “uyudu” ifadesi Tevrat’ta, Tanrı’nın “Dünya”yı altı güne yaratmasına ve yeddici gün, bütün işlerini bitirip, dinlenmesi anlamında kaydediliyor (4). Diğer kaynaklarda, tüm yaratıcı çalışmalarını tamamladıktan sonra yatan – Mısır’ın Ptah Tanrısı’dır: “Böylece, Ptah tüm bunları ettikten sonra uyudu” (5). Demek, “yatmış” ve “uyanmış” Allah – “Dünya”yı yedi güne yaratan eski yahudi ve Mısır Tanrısıdır. Tevrat’a göre, bu çalışmalarını gördükten sonra Allah, Âdem’i ve Edem cennetini yaratıyor ve Adem’i de bu cennette yerleştiriyor. Bu ise o demek ki, Buda – “Dünya”yı kurduktan sonra, Feniks kuşuna dönüşmüş ve göğe uçan, “uyumuş” Allah’ın karakteridir.           

Eski kaynaklarda “göğe uçan” sembolü, Kiş hanedanının I şahı efsanevi Etana atfedilir. Araştırmacılara göre, Kiş kralları kendilerine, sonralar «şah» anlamını taşıyan luqal, yani «sahip» titulunu aldılar ve ülkenin güneyine kadar olan diğer «nomalar» üzerinde askeri egemenliği tesis etmek için çalıştılar; her halde sonraları «Kiş luqalı” adı, ayrı ayrı «nomaların» hükümdarlarından yüksek olan «şah egemen» anlayışına denk idi (6).           

Eski kaynaklarda şahı, sahibi bildiren “luqal” sembolü – büyük, dev insana ait ediliyordu. Tevrat’ta da belirtiliyor ki, Adem oluşturulduğunda “dünyanın o başından bu başına kadar vardı” (7). Bu ise o demek ki, sak bilgesi Buda’nın karakteri öyle kozmik boyutlu Adem’in karakteridir.           

Ünlü bilim adamı David Rohl yazıyor ki, Adem sembolü, eski Mısır’da Atum denilen Allah’ın adı ile aynıdır (8). Dünyanın yaratılışının Geliopol seçeneğine göre, Dünya – bir birini evezleyen yaranışlardan türemiştir: “İlkin Nun (Naun) sularının ortasında tepeye, adı – “her şey” anlamına gelen Ali Atum (Atama) yükselmiştir (9). Eski Mısır kaynaklarında denir ki, firavun Amon (Eman/Emanullah – Amon Allah), kendini Pta/Ptah isimlendirerek, Nun ana maddesi gibi hareket ederek, onun adına, insan biçiminde olan kozmik boyutlu Atum Allahını yarattı. “Dünya” deyince de işte Atum Tanrısı’nın vücudunda yaratılmış bu ruhlar alemi tasavvur edilmelidir. Ünlü sufi Muhiddin İbn Arabi de Adem’i, kendi vücudu ile tüm dünya düzenini kapsayan Büyük insan gibi gösteriyor ve onu Haq, yani Allah adlandırıyor (10). Araştırıcı Nicolson ise kaydeder ki, diğer sufi el Gazali’ye göre, Muhammed peygamber Allah’ın karakteri ile oluşturulmuş Gök insanıdır ve Uzay güç kabul ediliyor, evrendeki kural yasanın korunması onunla bağlıdır (11). Hurufi âlimi Fazlullah Astarabadinin “Cavidanname” eserinde ise bildiriliyor ki, Kâbe, Darüs-Selam ve Beytü’l-Mukaddes (Kudüs) Adem’in vücudundadır. Muhammed peygamber ise – Tevrat’ta altı güne oluşturulan “Dünya”dır. Demek, tasavvufla göre de, altı “güne” yaratılmış “Dünya” – Tanrıların ölümsüzlük kazandığı gökteki ruhlar dünyasıdır.           

Belirtmek gerekir ki, eski Hint teorisine göre de şahlık – şahın bedenidir. Araştırıcı Q. F. İlyin bu konuda şöyle yazıyor: “(Racin) Monarşik devleti esasen yedi temel elementten (Prakriti) veya üyelerden (anqa) oluşmaktadır. Şah – bu şahlıkdır: Devletin [tüm] öğelerinin kısa anlamı şöyledir. Ve bu sadece özdeyiş değildir. Eski Hint siyasi düşüncelerinde uzun süre kalmış ve çok eskilere giden tasavvura göre şah ve şahlık birdir ve bu şahlık sanki Şah’ın bedenidir ve devletin unsurları da onun vücudunun öğesidir (üyesidir)» (12). Demek ki, tüm kaynaklarda ilk insan sayılan Adem – genelinde ruhlar dünyası yaratılmış kozmik insandır. Buda adı da, uyanınca bu ruhlar dünyasının şahına çevrilmiş ruhun adıdır.

Hıristiyan kaynaklarında “uyanmış” Allah, ölümünden sonra İlahi ruh gibi dirilmiş ve hıristiyanların Allah’ına dönüşmüş İsa (İisus Hristos) kabul ediliyor. İsa (İisus) sembolü “ruh” demektir. Hristos sembolü ise Horis/Horus, yani Mısır’ın Qor/Kor Tanrısı’nın adından alınmıştır. Eski kaynaklarda Qor/Kor Allah’ı, insan vücudunun ölümünden sonra, ruhunun (sahu) dönüştüğü şahin gibi, yani kuş şeklinde tasavvur ediliyordu. Sümer mitolojisinde Qor Allah’ı – Kara/Kor gibi bellidir ve Enmer luqalına ait edilerek EnmerKar gibi yazılıyordu. Enmer [NMR] sembolü sufizmde Ra-Amon [R-MN] sembolü ile aynı anlamlıdır ki, bu da Mısır’ın Ra-Amon Allah’ı demektir. Böyle anlaşılıyor ki, İsa (İisus Hristos) peygamber, Buda gibi Mısır’ın Ra-Amon Tanrısı’nın karakteridir.

Eski Mısır rivayetlerinden olan “Sinuhetin rivayet”inde denir: “Otuzuncu yılın, subasmanın üçüncü ayı, yedinci gün Allah, kendisinin Gökteki sarayına (Güneş Tanrısı’nın gökteki evi) kalktı, aşağı ve yukarı Mısır’ın şahı Sehotepibre (Sahu-Pta-İbri), O Göğe yükseldi ve Güneş diski ile birleşti, “İlahi vücut”, onu yaratana kavuştu. Başkent suskundur, kalpler neşesizdir, Büyük darvazalar kapatılmıştır. Saray adamları, başlarını dizlerine eğip oturmuşlar, halk inilti içindedir” (13). Bu metinde Ra-Amon Tanrısı’nın doğumu kutlanıyor. Kaynaklara göre, firavun Amon, öncelikle gökte Ra diskini oluşturuyor ve kendisi öldükten sonra, onun ruhu göğe kalkarak, bu diskle birleşiyor ve Ra-Amon Allah’ına dönüşüyor. Böyle anlaşılıyor ki, “yatmış” ve “uyanmış” Buda öyle Mısır’ın Ra-Amon Tanrısı’dır. Sakyamuni (Sahu-Amon) sembolü de – “firavun Amon’un ruhu” anlamındadır. Çeşitli kaynaklarda bu olay çeşitli seçeneklerde sunulmaktadır.        

Firdevsiye göre, Cemşid, herhangi denizi geçerek, göğe ilk ayak açıyor. Gökte Keyan tahtı kuran Cemşid, divin sırtında tahta çıkarak, uzayda Güneştek karar kılıyor (14). Kuran’da bu imge, yeri ve göğü yarattıktan sonra kendi tahtında karar kılmış Rahman Allah’ın karakteridir (15). C. Frezere göre ise, Silvi şahların kurucusu öldükten sonra Allah’a çevrilmiş ve Alban dağlarındaki şehrin üstünde karar kılmıştır (16). Tüm bunlar demek oluyor ki, Buda, İsa ve Muhammed peygamberlerin karakterleri aynıdır. Ben – “Rahman Allah’ın akıl almaz sırları” adlı makalemde bunlara ait bilgi vermişim. Bu ise o demek ki, bütün peygamberler – “yatmış” ve “uyanmış” Allah’ın imgeleridir. Eski kaynaklarda “yatmış” ve “uyanmış” Allah’ın şerefine düzenlenen tören – “Ölüp dirilen Allah”ın (Osiris, Attis, Adonis, Tammuz, Kibela) töreni gibi anılıyordu ki, küçük Asya’da bu bayram – “Gilar” bayramı adlandırılıyordu (17).

Böylece biz gösterdik ki, “uyanmış” sak bilgesi olan Buda’nın karakteri, uyanınca Ra-Amon Allah’ına dönüşmüş ve müslümanların Rahman adlandırdıkları – eski Mısır firavunu (pirao) Amon’un karakteridir. İslam’da Allah’ın 99 şerefli isimlerinden Bedi ve Vedud isimleri de var ki, bunlar da sufizmde Buda isimleri ile aynı anlamlıdır.

Tasavvufta “uyanma” sembolünün diğer anlamı da vardır. Bu anlam altında ruhun uyanması, yani ruhun bedenden çıkarak ana maddede seyahati öngörülüyor. Bu seyahata “suluq” denir (yahud.”salha”) ve manevi olgunlaşma aşaması olarak kabul ediliyor (arap. “seyir ve suluq”). Tanınmış sufi Nesefî yazıyor: “Bil ki, suluq [sözü] arapça’da genel dolaşma, gezme anlamına bildiriyor ki, burada gezgin, dış dünyada dolaşanla eşit, iç dünyada dolaşanlar da olabilir. Tasavvuf ilminin taraftarlarına, yani sufilere göre, suluq sembolü özel dolaşma anlamındadır – bu, Allah’a seyahat ve Allah’ta seyahat demektir” ve b. (18). Bu ise o demek ki, uyanmış Buda kozmik Adem’in vücudunda yaşamakta devam ediyor.

Ben kaydettim ki, firavun Amon, ana maddenin adına hareket ederek, ondan Atum/Adem’i, yani kendi karakterinde kozmik insan yaratıyor. Makalelerimde ben gösterdim ki, eski Mısır teurqları – teurqiya, yani kurban kesme ve büyü ritüelleri vasıtasıyla gökte Allah yaratmışlar. Kurban ruhlarından oluşmuş ve insan simasında olan bu kozmik Allah, firavun Amon’un gölgesi kabul ediliyor. Gökte kendisinin dev gölgesini yaratan firavun Amon, onun içinde ruhlar için Ev, yerleşim yeri yaratıyor. Kendisinin fiziksel ölümünden sonra, firavun Amon’un ruhu, gökte yarattığı kendi gölgesine, yani kozmik boyutlu Adem’in vücuduna taşınıyor. Demek, firavun Amon’un ölümü, aynı zamanda onun ruhunun uyanışı, ekstatik durumu (orgazm) anlamındadır ki, ölüm sırasında ruhu göğe, yani kendisinin kozmik vücudu olan Adem’in (Rac) içine atılıyor. Uzay insanın rahmine, yani kendi gölgesine atılan firavunun ruhu, ana madde tarafından, kadın içine düşen sperm gibi kabul ediliyor ve yeniden doğma süreci – çakra dairesi başlanıyor. Ana rahmine giriş en düşük çakrada – Muladharada yerleşiyor ki, bu çakra esasen hayatın korunması, sağ kalma, güvenlikle ve b. bağlıdır. Bu orgazm aynı zamanda uyanma ve aydınlaşma, yani birim insanın ruhunun kamilliyinin yeni aşaması olarak da kabul ediliyor. Ruhun yeni durumunun yüksek seviyesine kalkmış Amon’un ruhu, burada ana madde ile, yani Prakriti ile birleşiyor ve gökteki vücudunun üyesine (anqa) dönüşüyor. Metamorfoza oluşuyor ve firavunun (pirao) ruhu, yani Puruşa (Pirao-Şu) yeni vücut şekli alıyor. Kuş formu alırken, ruh – İlahi varlık olarak yeniden doğuyor. Bu kuş eski Mısır metinlerinde şahin simasında olan güneş Allah’ı Qor/Kor gibi bilinmektedir. Qor/Kor sembolü sufizmde – “Hu ana maddesinden oluşmuş Ra güneşi” anlamına geliyor.           

Böylece biz netleştirdik ki, firavun Amon, gökte kendi “gölgesini” (Adem) yaratarak, ölümden sonra ruhu “kendi gölgesine” göçmüş ve orada yeni ciltde yaşamaya başlamıştır. Bu kozmik insan Hint kaynaklarında, lotos pozunda oturmuş yoga gibi gösteriliyor. Bu yoquna yedi çakrası, Adem’in, yani gök dünyasının yaratıldığı yedi “gün”e uygundur. Demek, Adem karakteri, tarikanin en yüksek seviyesi olan olgunlaşmış ve aydınlaşma seviyesine yükselmiş insanın karakteridir. Bu tam gerçeğe ulaşmanın, ruhun tam özgürlüğünün, nirvana’nın seviyesidir.           

Tasavvufta, mutlak gerçeklik olan Hakikat iki faz – “fena” (kaybedilme) ve “bekâ”, yani beglik (ebedi varolma) fazından ibarettir. Sufi, son faz olan bekâ (baka) fazında, yani beglik makamında Allah’ı seyrediyor. Bu düzeyde ona her şey, tüm sırlar, bilimler açılıyor. O ana maddeni yönetmek, onu istediği varlığa vermek, varlıklardan kendi iç yapısı hakkında bilgi almak, istediği şeyi yaratmak için gereken yöntemi tam idrak etmek ve b. İlahi kudrete sahip oluyor. Sufizmde Allah’la, yani ana madde ile bu vahdet en yüksek mutluluk sayılıyor. Ana maddede seyahat edenlere ise, tarika [TRK] basamaklarını kalkmış türük [TRK], yani türk [TRK] denir. Beka seviyesine kalkmış türklere ise beg denir. Demek, beka/beg sembolü, sufi tarikası aracı ile yüksek idrake ve mutluluğa ulaşma demektir.           

Halkidli Yamvlih, Allah’la vahdet teşkil eden ve onun gücünden yararlanan türkleri – teurq gibi kaydeder. Yamvlih, kendisinin temel kitabı olan “Mısır sırları hakkında” kitabında teurqları Mısır ve Assur kahinleri gibi gösteriyor ve bildiriyor ki, onların son amaçları – ruhlarının yaratıcı Allah’la vahdetidir. Teurqlar – teurqiya, yani kurban kesme ve ritüeller aracılığıyla Allah yaratmışlar (19). Bu ise o demek ki, ana maddede seyahat eden türük/türkler [TRK] öyle eski Mısır ve Assur teurqlarıdır [TRK]. Bunu türk kaynakları da teyit etmektedir. Orhun Yenisey abidelerindeki Mogilyan ve Gültekin metinlerinin ilk satırlarında, türk hanı iddia ediyor ki, işte O, Tanrıtek Tanrı yaratmış ve Tanrıtek Gökte oluşmuş uzman türk hanıdır (20).           

Eski Mısır yazılarında ülke başkanı Hak/Haq adlandırılıyordu. Bu sembol hem ana maddeni, mediumi ve büyü ritualını bildiriyordu. Eski Mısır hökmranları da, ana maddeni kendilerine tabi etmiş mediumlar olduğu için Haq (Hek) adlanıyordular. Onların kulları (görevlileri) ise baka, yani beg adlandırılıyordu (21). Haq (Hek) sembolünden Hakan (Kağan) sembolü oluşmuştur ki, bu da Hazar hakanlığı anlamındadır. Hazar hakanlarının yardımcılarına ise kaynaklarda beğler denir. Eğer dikkate alırsak, Hazar sembolü ile Azer (Asar/Osiris) sembolü aynıdır ve Mısır sembolü de Asar (M-Asar) sembolünden oluşmuştur, kabul ederiz ki, gerçek Mısır ülkesi öyle Hazar Kağanlığıdır. Eski Mısır’da – yukarı Mısır derken kozmik Adem’in gökteki ruhlar dünyası öngörülüyordu. Gök dünyasının (cennetin), yani Yukarı Mısır’ın – Adem’in yaratıldığı toprak ise Aşağı Mısır adlandırılıyordu.            

Eski Mısır kaynaklarında, beka seviyesine yükselme ve Allah’la vahdet – Abidos kentinde yaşanan “Allah’la sohbet” olarak adlandırılıyordu. Mısır’ın “Ölüler kitabın”da denir ki, Allah kurban kesme töreni geçirerek, kendi kurbanlarını Abidosda yerleştiriyor ve tahtı için sular oluşturuyor (22). “Toprak meydana geldiğinde” ise, O artık Abidosda peygamber olmuştur. Eski Mısır kaynaklarında Abidosda sembolü Abtu [BT] gibi de yazılıyor ve Beyt [BT], yani Ev anlamını taşır. Böyle anlaşılıyor ki, teurqlar, kurban kesme aracı ile Abidosda Ev yaratmışlar. Abidosda [BD-S] sembolü ve Abtu [BT] sembolü sufizmde Buda [BD] sembolü ile aynı anlamlıdır. Demek ki, Buda’nın karakteri – insan formunda olan Tanrıların gökteki Evinin karakteridir.           

Kanişka sikkelerinde Buda’nın şekli ile beraber “Baqo Boddo” sözleri de yazılıyor ki, bu da beka seviyesine ulaşmış Buda anlamındadır (23). Demek, Buda – türk beğleri ile ilgilidir ve gerçeği bilmek için eski kaynakları dikkatle incelemek gerekir.           

Kaynaklara göre Buda – Sakyamuni (Şakyamuni) soyundandır. Eski kaynaklarda bu sembolü Şukamun gibi de bilinmektedir ki, Şukamun – yerin Allah’ı ve kass/kassit şah neslinin koruyucusu gibi kabul ediliyor. Sufizmde sak [SK] ve kass [KSS] sembolleri aynı anlamlıdır ve bu da o demek ki, saklar öyle kass/kassitlerdir. Metinlerde Şukamun Allah’ı Babil’in Nergal Allah’ı ile aynı hesab ediliyor ve Marduk Tanrısı’nın tecessümü sayılıyor. Sümer-akkadlarda yeraltı dünyanın Tanrısı Nergal, eski kaynaklarda İrkalla gibi de yazılıyor. Marduk adı bize diyor ki, yeraltı İrkalla şahlığı, Marduk’un diktiği “Gök ve Yerin temel Evi” olan Esagille bağlıdır.

Kaynaklara göre, Marduk Allah’ı – Tiamat, yani Gök okyanusu anlamında olan ana maddeye galip geldikten sonra, onun bir bölümünü Tanrılar vilayetinden ayırıyor. Bu okyanus, ondan su akmasın diye, kapak ile bağlanmıştır. Derya sularında Marduk, Etemenanki adlı “Gök ve Yerin temel Evi”ni cehennemin göğsünde öyle inşa ediyor ki, onun başı Göklere ulaşıyor. Böyle anlaşılıyor ki, Buda imgesi, Abidos göklerinde yaratılmış “Gök ve Yerin temel Evi” olan Beytin sembolüdür.           

Sakyamuni sembolü kaynaklardan bize, Selçuk türk emirlerinden birinin torunu olan Sukman veya Sökmen gibi de tanıdıktır. Tarihçi Vardanın yazdığına göre, Sökmen (Sukman) [SK-MN], yani Sahu-Amon [SH-MN] – «Helat ve diğer birçok şehirleri alıyor… on iki şehre sahib oldukdan sonra kendini Şâh-Erman adlandırıyor ki, bu da onların dilinde Ermeni şahı demektir… » (24). Tanınmış Azerbaycan tarihçisi Ziya Bünyadov ise bildiriyor ki, Hilatın, Erzincanın sahibi Şah-Ermen II Nesireddin Muhammed Sökmen, atabeg Cahan Pehlevanın kızı ile evlendi ve onun ölümünden sonra Hilat, Azerbaycan atabegler ailesinin malikanesine dönüştü (25). Bu o demek ki, Buda – Azerbaycan atabeglerinin soyundandır.           

Kitap ve makalelerimde ben gösterdim ki, eski dünyanın tüm sırları bir mekanla ve bu mekanda yaşayan bir nesille bağlıdır. Bu yer kaynaklarda Hel, Gel, Gileya, Gilar, Galya, Qalaad, Hilat, Haldeya ve b. adlanıyor. Burada yaşayanlar ise bizlere geller, qallar, haldeyler, qulyardlar ve b. gibi tanıdıktır. Eski kaynaklarda bu insanlar Tanrıların türevleri, yarım Tanrılar, melekler, ejderden (yılandan) doğmuşlar ve kutsallar hesap ediliyorlar. Tüm şahlar, çarlar, imparatorlar, sultanlar bu neslin temsilcisidir. Kaynaklarda onları Allah kendi halkı adlandırıyor ve onları kendisi yönetiyor. Onların topraklarını ise Allah – “Benim toprağım” adlandırıyor. Demek, Buda adlandırılan Sakyamuni/Sökmen de Helatdan olmuştur ve Azerbaycan atabegidir, yani tüm beglerin babasıdır. Bu türk şahının “on iki şehre sahib olduktan” sonra kendini Şâh-Ermen adlandırması da o demek ki, Sökmen – on iki bölümden oluşan gök vücudunda uyanan sonra Ermen şahına, yani Ra-Amon Allah’ına dönüşmüştür. Çünkü Ermen [RMN] sembolü sufizmde, Mısır’ın güneş Allah’ı anlamında olan Ra-Amon (İslam’da Rahman) [R-MN] sembolü ile aynı anlamlıdır. Böyle anlaşılıyor ki, firavun (pir) Amon işte Helatda Ra-Amon Allah’ına dönüşmüş ve gökte ölümsüzlük kazanmıştır.           

Tüm bunlardan çıkan sonuç şudur ki, kaynaklarda Ermenistan deyince, kozmik insan olan Âdem’in (Rac) vücudunda bulunan, Ra-Amon Tanrısı’nın gökteki şahlığı öngörülmelidir. II yüzyılın 60’lı ve 115-117 yıllarının Roma sikkelerinde Ermeni devleti alegorik olarak Roma imparatorunun ayakları altında oturmuş kadın şahsında görüntülenir (26). M. Horenatsi “Ermenistan tarihi” kitabında, Murasenin ejderha soyundan konuşurken, Aranın vücudunu ülke gibi gösteriyor ve kaydeder ki, Aran nesli öyle Sisak, yani Sak/Sahu neslidir (27). Demek, Aran karakteri, kozmik Adem’in ve Buda’nın imgeleri ile aynıdır.           

Aran [RN] sembolü eski Mısır kaynaklarında, Osiris (Asar) Tanrısı’nın ruhu anlamında olan Orion [RN] yıldızı gibi kutlanıyor. Orion yıldızının şahslandirilmiş seçeneği ise, Yukarı Mısır’ın tacında gösterilen yıldız şahı Sahudur. Hint mitolojisinde benzer sembol olan Aruna sembolü sabah Tanrısı’nın sembolüdür. Homer ve Sofoklın yazılarında Orion/Aran sembolü Uranüs gibi kaydedilir ve efirle (eter) aynı hesab olunuyor. Efir ise Yunan mitolojisinde Tanrıların yaşadığı mekan sayılıyor. Bu o demek ki, Aran/Orion – efirde yaratılmış Mısır’ın Atum Tanrısıdır (Adem).           

Kaynaklarda Aran sembolü şahlar nesli olan Aranşaha atfedilir ve bilinmektedir ki, Sisak nesli, sülale adı olarak Aranşah, yani Aran/İran Şahı adını taşıyorlardı (28). “Aran-şah” makamı, bu neslin, Alban şahı Aranın – Sünik prenslerinin sülalesine ait olmasını belirtiyor. Fakat Aran sembolü kaynaklarda, diğer adı Arran (Harran) olan Albaniya gibi de kaydediliyor ve bu ülke Sisak soyundan kimseye ebedi verilmiştir (29). Sisak, yani sak nesli deyince ise Büyük ve ünlü Gel – Gelarküni nesli dikkate tutuluyor. Demek, Hint şahların Sak nesli öyle Sisak neslidir ve Buda da – beka seviyesine yükselmiş Gelar begidir.           

Ermen [RMN] sembolü kaynaklarda “Dünya” anlamında olan Raman [RMN] gibi de yazılıyor ki, ariler (er/erenler) işte bu “Dünya”nın hesabına kudretli sayılmışlar (30). Hint kaynaklarında Raman sembolü Ramayana olarak işaretlenir ve bu destanda ülkenin feth edilmesinde konuşuluyor. Bu ülke, evrenin ruhunun dinlendigi evren yılanı ile ilgilidir (31). Mitolojide, kahraman yılanı öldürüyor ve gök nüfusunun mucizevi silahını elde ediyor. Bu ise onu gösteriyor ki, Ramayana destanında, Ermenistan tarihindeki gibi, Ra-Amon (Buda) Tanrısı’nın gökte yarattığı ülkeden konuşuluyor.           

Özel olarak belirtmek isterim ki, şimdi kendilerini Ermeni olarak adlandıran insanların, Ermenistanla ve Kafkasya ile kesinlikle ilgisi yoktur. Tarihçi M. Horenatsiye göre, tüm yazılar seçilmişler soyuna aittir. Sıradan insanlar nefrete layık oldukları için yazılarda kutlanmaya layık değillerdir (32). “Mahabharata” eserinde sıradan insanlar “ev hayvanı” listesinde boğa ve keçiden sonra, koyun, at, katır, eşekten ise önce belirtilen yediliye oluşur (33). Bu o demek ki, sıradan insanların Ermenistan tarihine hiçbir ilgisi olamaz. 18 – yüzyıla kadar Kafkasya’da “Ermeni” adında millet olmamıştır. Onları buraya son yüzyıllarda Rus İmparatorluğu getirmiştir. Eski kaynaklarda “Ermeni” sembolü – “Büyük çöl kardeşliği” anlamında, gök şahlığında ömrünü devam etdirem ruhlara atfediliyor.           

Eski Ermenistan’da dört sınır arazisinin başkanlarının makamları “bdeaşh” veya “bdeşh” olarak adlandırılıyordu. Bu sembol “bde/bodi/buda” ve “şh” sembollerinden oluşuyor. Tasavvufta “bodi” sembolü – tam olgunluğa ulaşmış, idrak edilmeyen şeyleri idrak eden, ecstasy durumunda “gören” demektir. Bu sembolün Beyt sembolü ile de aynı olmasını dikkate alırsak, kabul ederiz ki, “bdeaşh” simgesini – “ekstatik durumda gökte Beyt yaratan şah (sak)” veya “nurlanmışların şahı” olarak tercüme etmek doğru olur. Kaynaklarda denir ki, Ermenistan’ın batı eyaletinin bdeaşhı – Angelea lakabı verilmiş Tork belirlendi (34). Tork sembolü, yazdığımız gibi teurq, yani Allah yaratma zamanı teurqiya ritualı geçiren demektir. Angelea sembolü ise onu gösteriyor ki, teurqiya töreni geçiren şahlar nesli aynı zamanda Gel ilinden olan melekler neslidir.           

Ben “Batini-Quran” kitabında gösterdim ki, tüm Ermenistan tarihi, Ra-Amon Tanrısı’nın (Şah-Ermenin), göklerinde ruhlar dünyası yarattığı Sünik kentinden başlanıyor. Burada ana maddeden, Hint kaynaklarında “alan” adlandırılan “çöl” inşa edilmiştir (35). Eski kaynaklarda bu ana madde esasen KS/KZ/KS, QS/QZ/QS ve b. benzer sembollerle işaretlenmiştir.           

Sufizmde sak/şak [SK/ŞK] ve kass/kaşşu/kiş [KSS/KŞŞ/KŞ] sembolleri aynı anlamlıdır. Kass sembolü kaynaklarda Quzz gibi de kaydediliyor ve Oğuz anlamına geliyor. Bilindiği gibi, Oğuz Kağan, yahudilerin Musa peygamberi gibi gökten İlahi ateş getirmiş ve ondan ruhlar dünyası yaratmıştır. Eski Mısır’da benzer sembol olan “KZ” sembolü – “hayat enerjisi”, yani ana madde anlamına geliyordu (36). Diğer benzer sembol olan Kaos sembolü de yunan mitolojisinde ana maddeni bildiriyordu. Böyle anlaşılıyor ki, insanın sahu [SH] (sak/şak) ruhu, Kaos [KS] (kass/kaşşu) ana maddesinden insan vücuduna düşmüş damladır. 

Hint felsefesinde Kaşi/Akaşa sembolleri Sankhi sisteminde (Prakritini) fezanın sembolüdür ve bu terim genellikle “efir”, yani ana madde olarak tercüme ediliyor (37). Kaş sembolü Kşatra soyu ile ilgilidir ki, induizmde Kşatriya “kudetlendirilmiş” demektir. Demek, Kşatra neslinin bu kudretlenmesi, Kaş/Kas/Oğuz/Kaos ana maddesi ile bağlılığın hesabına gerçekleşmiştir. Q. Bonqard-Levin yazıyor ki, “Kşatra – sadece makam değil, alanın sahibidir”. Rivayetlerde özellikle kaydediliyor ki, Buda ancak şah soyundan, yani “iki kez doğumlular” nesli olan kşatra yüksek tabakalı nesilde doğabilir (38). “Mahabodhivamse” salnamesinde kşatra şahların nesli Moriler/Muaryeler soyu adlandırılıyor ki, biz bu nesli Azerbaycan topraklarında mevcut olmuş yılandan (ejderden) doğmuş marlar (amoreyler), yani midiyalılar gibi tanıyoruz. Kaynaklara göre, “yılandan doğmuşlar” – Herkülün, yarıilan, yarıkadın Yehidna ile ciftleşmesinden yaranmışlar ki, kaynaklarda bunlar saklar (skif/şak) nesli adlandırılıyor.           

Yılan sembolü eski felsefede ana maddenin sembolü sayılıyor. Hint mitolojisinde bir veya birkaç başlı yarıilan, yarıallahlar – naqalar adlandırılıyor. Naqa sembolü Kitabı Dede Korkutda türk beglerine ait edilerek – “inaq beğleri” olarak işaretlenir. Ermeni kaynaklarında, benzer sembol “inoq” sembolüdür ve “Büyük çöl kardeşliği”nın, yani gökteki şahlığın üyelerinin rütbesi anlamındadır. İnduizm bu ölümsüz bilgeleri ve mediumları – “bilgelik yılanı” olarak kutluyor ve yeraltı dünyanın nüfusu anlamındagösteriyor. Demek, kşatra nesli – öldükten sonra ikinci hayat kazanan, ana maddeden yaratılmış İlahi nesildir.    

Eski iranlıların dinlerinde Hşatra (kşatra) – yüksek göğün sahibi olarak kabul ediliyor. Tarihçi Dyakonov göre, Kaştariti, yani Kşatriti – Kar-Kaşşi mahallin hükümdarıdır ve bu kale Midiyadakı Babiller’in Silhazi kalesi sayılıyor (39). Silhazi sembolü sufizmde Esagil sembolü ile aynıdır ki, bu sembol altında da Babil’de inşa edilen Eridu tapınağı öngörülüyor. Bu o demek ki, kşatralar – İran kaynaklarında aynı zamanda Asuristan, yani Asur ülkesi adlandırılan Babil kulesi ile bağlıdırlar (40). Asurlar Hint mitolojisinde olumlu niteliklere sahip, nursaçan, yarıallah varlıklar sayılıyorlar. Eğer dikkate alırsak ki, Asur öyle Mısır’ın Büyük Tanrısı Asar, yani Osiris Tanrısıdır, kabul ederiz ki, bu Tanrılar Babil kulesi ile ilgilidir (41).           

David Rohla göre, Babil’in kutsal mahallesinde Marduk Allah’ına adanmış Eridu tapınağı vardı. Bu tapınağın diğer adı Esagil mabedi idi ve kaynaklarda o aynı zamanda “Yerin ve Göğün Evi” anlamında Etemenanki zikkuratı adlandırılıyordu. Onu Mezopotamya Tanrısı Marduk dikmişti ve D. Rohl bu Allah’ı Asar Allah’ı ile aynılaşdırıyor (42). Demek, Asar öyle Marduk Tanrısı’dır ve o Babil’deki “Yerin ve Göğün temel Evi”ni inşa etmiştir. Eğer dikkate alırsak ki, Babil sözü – “Allah’ın kapısı” anlamına geliyor, Babil kulesinin öyle gökteki ruhlar dünyasının, yani Asuristan – Asur/Asar şahlığının kapısı olmasını kabul ederiz.

Asar adı kaynaklarda “güçlü” anlamına vererek, şah tahtı ve her şeyi gören göz ieroqlifi ile anılırdı. D. Rohla göre, Mısır (M-Asar) sembolünün kendisi – “Asardan (oluşmuş) doğmuş” anlamına geliyor. O kaydediyor ki, Huş (Kuş) ve Misraim (Masri) tayfaları Nil vadilerini fethetmek için Mezopotamyanın Eridu kentinden yola çıkmışlardır. D. Rohl bu Mısır fatehlerini “Qor (Horus) yoluyla gidenler” adlandırıyor ve bildiriyor ki, onlar kendi aslını Mezopotamyanın Büyük kahramanlarından alıyor. O yazıyor ki, Eridu kentinde yaşayan sümerliler, ölümlü Enmer-Kar Şah’ını – Enki oğlu Asar İlahi durumu ile adlandırdılar (43). Bu o demek ki, Asar adı – ölümlü Enmer-Kar şaha (firavun Amon) verilen isimdir. Enmer-Kar [NMR-K] ise Ra-Amon [R-MN] Tanrısı’nın ruhudur ki, Qor/Kor [QR/KR] şahinine dönüşmüş ve bu metamorfoza Mezopotamyanın Midiya topraklarında gerçekleşmiştir.           

Asar/Asur sembolleri kaynaklarda Aşşur [ŞŞR] gibi de kaydediliyor ve bu sembol Hint kaynaklarında Şri [ŞR] gibi Krişna Allah’ına atfediliyor. Krişna sembolü Hristos sembolü gibi – Horis/Koriş, yani Hor/Qor/Kor sembolünden oluşmuştur. Eski Mısır yazılarında Qor/Kor Allah’ı Asar/Osiris Tanrısı’nın oğlu sayılıyordu. Demek, Sri Krişna sembolü – Asar-Qor (Osiris-Kor) demektir.           

Qor/Kor sembolü Eflatun felsefesinde Hora gibi, induizmde ise Kuru olarak kutlanmaktadır ve ana maddeni bildiriyor. Bhaqavad-Qita kitabının ilk cümlelerinden anlaşılıyor ki, savaş – Dharmo alanında, Dharmakşetrada, Kuru alanlarında oluşuyor ve burada Tanrılar kurban töreni yapıyorlar. Burada sohbet firavun Amon’un kurban kesme aracı ile, ana madde alanlarında “dünya” yaratmasından gidiyor. Firavun Amon meditasyon aracı ile beka seviyesine kalkarak, ilk kez ana maddeni idrak eder. Metinlerde “alanı idrak etmiş” (kşatrecna) deyince de firavun Amon’un bu “aydınlığı” (bekâ seviyesi) öngörülüyor (44). Hint kaynaklarında özel kaydediliyor ki, “alanı idrak etmiş” – dünyayı ve Tanrıları yaratıyor. Bu “alanı idrak edenler” sadece kşatra kastasından olabilir ve inanca göre son Buda da bu yüksek nesilden olacaktır.           

Apokrif yazılarında «idrak etme» süreci – varolmanın bir seviyesinden diğer seviyesine geçmesidir. İnsan ruhunun ana maddeye kavuşması, yani beka seviyesi çok az mümkün olan durumdur. Bunu sadece pir (firavun) Amon başarmıştır. Bu süreç zamanı varolma, varlık – bilgi, bilgi – varlığa dönüşüyor. Naq-Hammadide bulunmuş “Filipinler İncili”nde (44 ve 122) denir: “Gerçekte bu, dünyadaki insan gibi değil: o güneşi görüyor, fakat o Güneş değil, o göğü, yeri ve diğer varlıkları, bu varlıklara dönüşmeden görüyor. Fakat sen o yerde ne ise gördün, sen o oluyorsun. Sen ruhu gördün, sen ruh oluyorsun. Sen Hristi gördün, sen Hrist oldun. Sen [Baba’yı] gördünse, [sen] Baba olacaksın. Ona göre de [o yerde] sen her şeyi görüyorsun ve kendini tek [görmüyorsun]. Sen kendini o [yerde] görüyorsun. Ve [sen] gördüğün şey [oluyorsun] ». Demek, “alana” düşmüş ruh, bu alana “dönüşüyor”. Yani O, sadece alanı idrak yeteneğine yok, ana madde gibi yaratmak kudretine de sahip oluyor. Eğer doğadaki tüm varlıklar özel planla yaradılmamışdırsa, “alanı idrak etmiş” her şeyi istediği gibi oluşturma kudretine sahip oluyor.           

Tüm bunlar demek oluyor ki, firavun Amon “alanı idrak ederek”, kurban aracılığıyla gökteki Buda’yı (Adem’i) yaratmıştır. Burada kurban töreninin esası – hayvanın ruhudur ki, vücuttan çıktıktan sonra o, büyü süreçleri (mantra ve ritüeller) vasıtası ile efirde, yani ana maddede toplanıyor ve sürecin sahibinin tasavvurunda tuttuğu formayı alıyor. Demek, Kuru/Kor/Qor alanları, sebepler nedeni olan ana maddedir. İşte burada “savaş” oluşur ve bunun sonucunda gökte – bütün günahlardan, mutsuzluktan uzak ruhlar dünyası, Brahman dünyası oluşuyor. Bu dünyaya ulaşmak ise ebedi mutluluk sayılıyor (45). A. Ç. Bhaktivedanta Svami yazıyor ki, «Kurukşetra savaş alanı – kutsal topraktır. Burada Allah, insanları hakikat yoluna çekmek için yere inmiştir» (46). Buradan ise şöyle sonuç çıkarmak olur ki, “Kurukşetra savaş alanları” – “Yer ve Göğün temel Evi” olan Eridu tapınağından başlanıyor ve “başı göklere ulaşıyor”.           

Ben kaydettim ki, D. Rohla göre, Eridu tapınağı Babil’in kutsal mahallesinde bulunuyordu ve işte burası aynı zamanda Asuristan, yani Asar (Osiris/Azer) Tanrısı’nın ülkesi, dünyası anılmaya başladı. Eski Ahit’te ise Babile, aynı zamanda Haldeya denir (47). Halda Allah’ı Urartu devletinin, onun şahının koruyucusu ve savaş Tanrısı olarak kabul ediliyor. Urartu Tanrıları listesinde, Halda kapıları ve Halda kapılarının Allahlarının adı geçmektedir (48). Demek Halda kapıları öyle “Allah’ın kapısı” anlamına gelen Babil kapılarıdır. Fakat Halda [HLD] sembolü aynı zamanda Helat [HLT] sembolüdür ki, II Nesireddin Muhammed Sökmen burada kendini Şâh-Ermen, yani Ra-Amon Allah’ı ilan etmiştir. Bu o demek ki, Budanın gök dünyası, firavun Amon tarafından Helatda yaratılmıştır.           

Hint kaynaklarında firavun Amon’un [MN] adı – insanların mitolojik atası, özel kozmik gelişme döneminin rehberi, bilge Manu [MN] gibi de kaydediliyor. Bhaqavad-Qitada, Şri Krişna Allah’ı bildiriyor ki, ilmi insanlara, onların ecdadı Manu vermişdir: “Ben bu ebedi yoga ilmini güneş Tanrısı Vivasvana, Vivasvan onu insanların atası olan Manuya, Manu sırayla İkşvakuya verdi” (49). İkşvaku sembolü dünyanın sonuna aittir ki, bu zaman gelen son Buda da İkşvaku (Kiş-Vek), yani Oğuz Begi olmalıdır.           

İnduizmde firavun Amon’un adı Atman gibi de yazılıyor ki, bu da Ata-Amon (Ata-Aman) anlamındadır. Kaynaklara göre, Atman tüm canlıların şahı ve hükümdarıdır. Ondan Gök alanları, sahalardan – rüzgar, rüzgardan – ateş, ateşten – su, sudan – toprak, topraktan – otlar, otlardan – gıda, gıdadan ise insan oluşmuştur. İşte o kendini Pracapati, yani Ptah Allah’ı isimlendirerek her şeyi yaratmıştır. O – sadece başlangıç ​​yok, tüm varlıkların özüdür, substansiyadır. Onunla Gök, Yer ve hava alanları, akıl ve tüm nefesler değinmiştir. Atman tüm mevcut olanları düzmüşdür ve her şey Atmanın uygulamasıdır. Onun yüksek kudreti çok karakterlilikle açılıyor. Dünyaya dahil olan ateş, her karakter ile aynılaşdigi gibi, tek Atman da tüm olgularda, [onlardan] dışında kalarak her karakter ile aynılaşıyor. Atman aynı zamanda her şeyin sonudur: «Bütün dünyaları kurduktan sonra çoban [onları] zamanın sonunda büküyor». Yanar ateşten binlerce kıvılcım çıktığı gibi, imha olmayandan çeşitli varlıklar doğar ve ona da döner. Ölüm – Atmanla birleşmektir. Atman akıl, konuşma ve nefesten ibarettir. Hükümran olan Atman her şeyi tüm zamanlara dağıtır. Atman – «hem bu dünyayı hem de öbür dünyayı ve bütün varlıkları birleştiren «iç hükümran»ın ipidir” (50). Bu o demek ki, induizm – Şumerin Eridu-Helat kentinde, Buda Sakyamunin Ra-Amon Allah’ına dönüşmesinin inancıdır. Buda Begin’in şahlar nesli de, Ermenistan’ın sahipleri olan Helat atabeglerinin neslidir.           

Hintlilerin yoq sisteminde, sufilerin beglik, yani beka (baka) ekstatik seviyesine «bhava» [BH-V], «bhakti» denir ve burada kelimenin kökü olan bha [BH] – beg/bekâ [BG/BK] anlamındadır. Tüm yoqların en yüksek seviyesi bhakti-yogadır. Diğer yoga sistemleri bhakti-yoqanın bhakti seviyesine ulaşması için araçtır (51). Bhakti [BH-KT] sembolü – beh-kuti, yani beg-huda [BG-HD ] gibi izah ediliyor ki, buradaki kuti/huda sembolü Allah anlamındadır. Demek, Hint kaynaklarında, bekâ seviyesine yükselmiş seçilmiş beğlere – “bhakti” denir. Bu sistemde Vibhu [VB-h] sembolü “Büyük Allah” demektir. Eğer dikkate alırsak ki, Vibhu sembolü Ba-Beg anlamındadır, kabul ederiz ki, bu sembol altında – beka fazında Allah’a çevrilmiş firavun Amon’un Ba ruhu öngörülüyor. İslam’da Ba-Beg sembolü Ba-Allah, yani Billah (Vallah) gibi bilinmektedir.           

Bhaqavad-Qitada Allah diyor ki, temiz ve sadakatle Allah’a kulluk eden bhakta, yani beg – «yakında mümine dönüşüyor ve ebedi huzur buluyor. Ey Kunti oğlu, cesaretle herkese ilan et ki, Benim bhaktam asla ölmeyecek» (52). Kaynaklarda Allah, Arcunanı – “Kunti oğlu” adlandırıyor. Hint mitolojisinde Kunti hem ülkenin adı ve hem de Kunti şahının alma kızının adıdır. Belirtmek isterim ki, Arcun (Arqun/Arkun/Erkün) sembolü, Kunti (Kün – Ata) sembolü gibi Gelarküni (Gel-Arkun), yani Gel-Arcun sembolünden oluşmuştur. Arcuna – Pandunun Küntiden olan oğludur. Pandu – Bharat kardeşlerinin, yani «Mahabharata» kahramanlarının atalarının adıdır. Buna göre de onlar Pandava adlandırılıyorlar. Eğer Pandu adı Mısır’ın Punt ülkesine aitse, Bharat adı tacqoyan Baqarat soyuna aittir.           

Bhaqavad-Qitada Arcuna, ahirette gelerek, beka-Bhuta seviyesine yükselip, Allah’ın tüm sırlarını açacak son Buda gibi gösteriliyor. Kitapta Allah, sevgilisi Arcunaya – “Ben bugün sana Allah’la ilişkilerin eski ilmini haber vereceğim, çünkü sen Benim bhaktam, Benim dostumsun ve ona göre de bu bilginin transandantal sırrını idrak edebilirsin» (53). Bhaqavad-Qita kitabına göre, Allah’ın sırrını sıradan ölümlü insan idrak edemez, çünkü bu bilim vücudda olan akıl için idrak edilmezdir: “Duygu, akıl ve idrak – hırsın sığınağıdır. Onlar aracılığı ile tutkular canlı varlığın gerçek bilgisini perdeliyor ve onu yanılgıya sürükler» (54). Allah’ın, kendi sırlarını oğluna açması eski Mısır himnlerinin birinde de kaydediliyor: «Senin oğlundan başka kendini idrak etmiş başkası yoktur… (çarı). .. Sen kendi oğluna, önceden verilmiş kendi talimat ve kudretini veriyorsun» (55). Demek, Bharat soyundan olan Arcuna, Büyük sırları idrak ederek Allah’tan güç ve kudret alacak karekterdir.           

Bharat sembolü Ermeni ve Gürcü kaynaklarında Baqarat olarak yazılıyor ve “Beg-Arta” gibi açılıyor ki, Arta sembolü kaynaklardaki Aratta (Urartu/Ararat) ve Eridu sembolü ile aynıdır. Bilindiği gibi, şimdiki Azerbaycan topraklarında eskiden Aratta devleti olmuştur ve bu şehir Enmerkar Allah’ı ile ilgilidir. Eğer dikkate alırsak ki, Arat/Atra/Atar/Ader sembolleri Azer sembolünün seçenekleridir, kabul ederiz ki, Baqarat sembolü Azeri Begi demektir. M. Horenatsiye göre, İsa peygamberin haçının da korunduğu Allah Evinin bekçileri işte Baqarat neslidir. M. Horenatsi, taç koyan Baqarat soyunu överken kaydediyor ki, şah sarayını işte eski şah tohumu olan Baqarat neslinin erleri koruyor. Sonra o, “eski şah tohumu” derken neyi kastettiğini açıklıyor. Horenatsiye göre, bu nesil – marlar (midiyalılar) şahı ejderhadan (Yılan) türemişlerdir ve Sisak, yani Sak neslidir. Horenatsi yazıyor: “Yukarıda belirtilen, yahudilerden olmuş Baqarat, şaha önceden fedakar yardıma göre, bağlılık ve şücaete teşekkür gibi, yukarıda belirtilen neslin ev hükümdarı onuruna layık gördü, şahın başına taç koymak yetkisini ona verdi, onu tacqoyan ve Aspet tituluna layık gördü. Ve ona sarayda ve şahın huzur yerinde – başında, altın ve değerli mücevher olmayan, mirvarinin üç sapından küçük pansuman gezdirmeye tavsiye etdi” (56). Bu o demek ki, şahın evini, taç koyan Baqarat soyu yönetir. Aslında burada sohbet, tüm dinlerinin tek Allahının yerdeki mülkünün kontrolünde gidiyor ve Baqarat, yani Aratta beğleri M. Horenatsiye göre “Şah’ın huzurunu” bekliyor.           

“Huzuru” beklemek sembolü, uykuya dalmış, yani gökte ölümsüzlük kazanmış Buda’nın (Sak-Amon’un) cisminin bulunduğu mülkü beklemek anlamındadır. Bu sembolü anlamak için Buda ile aynı imge olan, kozmik boyutlu Muhammed peygamberle ilgili bir rivayeti hatırlamak yeterlidir. Hıristiyan metinlerden olan “Yanıçarın yazıları”nda kaydediliyor ki, Muhammed peygamber ölene yakın kendi takipçilerinin çağırıp bildirmişti ki, “Bana defin düzenleyin ve Ben dirilene kadar yanımda olun”. Demek, Şah’ın huzuru ahirete kadar sürer ve o ahirette “uyanacaklar”. Burada Şah’ın “uyanması” deyince ise ahirette gelecek Buda’nın, Sak-Amon’un rolünde olması anlamındadır. Yani, işte O, Sak-Amon gibi “güzel tabutta yatacak ki, sonradan uykudan uyanıp Feniks kuşu gibi Göğe uçsun”. Böylece, en eski dönemde olduğu gibi Ra-Amon’un yaranışı tekrarlanacak ve yeni Allah oluşacaktır. Bhaqavad-Qitada Allah Arcunaya der ki, “Sen eskiden Allah’ın yarısı hesap ediliyorsun. Biz seninle çoklu-çoklu doğumlardan geçtik. Ben onların hepsini hatırlıyorum, sen ise, ey düşmanları öldüren, onları hatırlaya bilmiyorsun» (57). Demek, Arcuna karakteri ahirette gelecek Buda’nın karakteridir ve o yatmış Allah’ın yerdeki vücudu anlamındadır. Onun ölümü de Buda’nın yeniden doğumu demektir.           

Kaynaklarda Budaya – Bhaqavan gibi müracaat ediliyor ki, bu da Allah anlamındadır (58). Kaynaklarda bu sembol esasen Şri Krişna Allah’ına atfedilir ve o Ali İlahi Kişilik, yani İnsan-Allah anlamındadır. Bhaqavan sembolü Bha, yani Beg ve Qavan [QVN] sembolünden oluşmuştur ki, bu sembol diğer kaynaklarda Qavaon [QVN] ve Aqvan [QVN] gibi de kutlanıyor. Yahudi yazılarına göre, Qavaon şehri Vahiy Çadırı’nın kurbansunağı ile birlikte yerleştiği şehirdir (59). Vahiy çadırı, yani Skinya deyince ise, Musa peygamberin gökten getirdiği İlahi ateşten oluşmuş ruhlar dünyası öngörülüyor ki, Skinya [SKN] sembolü kaynaklarda Sisakan [SSKN] olarak yazılıyor ve Albaniyanın Sisak soyuna ait ediliyor. M. Horenatsiye göre, Ormuzdun sunağında olan bu sönmeyen ateş Baqavan şehrindedir. Baq sembolünün beg, van sembolünün ise Alvan/Alban sembolü ile aynı anlamda olmasını dikkate alırsak, kabul ederiz ki, bu beğler şehri Albaniyada yerleşir.           

Aqvan sembolü de kaynaklarda Albaniyanın diğer adı gibi bilinmektedir ki, bu ülke Horenatsiye göre, ahirette Sisak (Sak), yani Gelarküni soyundan bir kişiye ebedi verilecektir. Bhaqavan (Beg-Aqvan) kelimesinin Allah anlamında olması ise o demektir ki, Budist yazılarında Albaniya beğleri Allah olarak kabul edilmişlerdir.           

Gelarküni sembolü Gürcü kaynaklarında Klarceti olarak işaretleniyor ve bu sembol sufizmde «Gelar-Kuta» anlamında Gelar beglerinin Kutiler (Huda) neslinin türevleri olması demektir. Sumbat Davitisdze bildiriyor ki, Aşot Baqrationi, Şavşeti ve Klarcetini mesken ettikten sonra orada hayat canlanıyor. O, «Kuhi» lakabını aldıktan sonra Şavşetide Tbet kilisesini inşa ediyor, «ve kutsal ruhun emrine esasen orada baş papaz kutsal Stepanı koyuyor» (60). Kuhi lakabı, yukarıda belirttiğimiz Mısır’ın Hek, yani Haq sembolüdür ve Allah anlamındadır. Aşot Baqrationinin Kuhi lakabını aldıktan sonra, yani Hakka, Allah’a dönüştürüldükten sonra Tbet kilisesini dikmesi, onun “T-Bet”, yani Babalar (Teo/Dea – Tanrılar) için gökteki Beyt’i (Evi) dikmesi anlamındadır. Canaşianın yazdığına göre, eski zamanlarda Tao-Klarceti – Gürcistan’ın maarif, sanat merkezi olmuştur ve onu «Gürcülerin Sinayı» adlandırmışlardır. Bilindiği gibi, Sinay dağı Allah’ın dağına denir ve bu dağda Allah Musa peygambere görünmüştür. Klarceti, yani Gelarküni sembolüne de diğer yerde Gelati denir ki, burası kaynaklarda İmereti, yani marlar toprağı olarak kutlanmaktadır. Fakat İmereti [MRT] sembolü eski kaynaklardaki Martu [MR-T] sembolüdür ki, bu ve aynı anlamlı Ta-Meri [T-MR] sembolü eski Mısır ülkesini bildiriyor. Yazılanlara göre, İmeretide katedral cam, manastır olmuştur ve bilinmektedir ki, Gürcü çarlarının da kabirleri Gelatide yerleşmiştir (61). “Gürcü” sembolünün Kor sembolünden oluşumunu dikkate alırsak, kabul ederiz ki, Kor firavunlarının mezarlığı işte «Gürcülerin Sinayı» olan Gelatide, yani Klarceti-Gelarkünidedir.           

Gelati sembolü, başta belirttiğim Gelat (Helat) anlamındadır ki, Şah-Ermen II Nesireddin Muhammed Sökmen, atabeg Cihan Pehlevanın kızı ile evlendikden sonra bura (Hilat/Helat), Azerbaycan atabegler ailesinin malikanesine dönüşmüştü. Gürcü kaynaklarına göre, bu atabeglik Samshe-Klarcetide (Gelarkünide) olmuştur (62). Atabeg sembolü Gürcü kaynaklarında “saatabaqo” olarak yazılıyor ki, bu seyyid-beg demektir. Demek ki, Gelati, Gelarküni ve Klarceti aynı arazinin çeşitli isimleridir ve bu sembollerin esas kökü da Gel sembolüdür. Gel sembolü ise tüm eski kaynaklarda Allah’la ve onun imgeleri ile ilişkilendiriliyor.        

Yazdıklarımızdan anlaşılıyor ki, kaynaklarda gürcülere de atfedilen Baqarat nesli eski Mısırlıların Kor firavunlarının atabegler neslidir ve Bhaqavan, yani Beg-Aqvan derken de tek Allah anlamında olan Alban Begi öngörülmelidir. Bhaqavad-Qita “Bhaqavan” sembolü “Şri” sembolüne ait edilerek “Şri Bhaqavan” olarak yazılıyor ve Ali Varlık, Mutlak Gerçek anlamında Kimlik Allah demektir. Albaniya kaynaklarında Şri Bhaqavan sembolü “Qavan Şri” anlamında Cavanşir olarak yazılıyor. “Doğu’nun Prensi” olarak adlandırılan Cavanşir hakkındaki deyimlerde denir ki, onun çok güzel karakterinden Tiveriad kövhezi ve Lübnan dağları lezzet alıyordu. Bu ise o demek ki, Cavanşirin karakteri Lübnan Dağı ile ilgilidir. Doğu’nun şahı Cavanşirin Sisakan prensinin kızını alması ve halifin ona Sisakan – Süniki (Gel-Gelarküni) vermesi, Doğu sembolünün doğrudan bu arazi ile bağlılığına işarettir (63).           

Eski Ahit’te Mısır ve Assur ülkesi – Lübnan’daki sedir ağacı adlandırılıyor. Kökü büyük deniz sularında bulunan bu ağacı sonsuzluk ucaltmışdı (64). Demek, Lübnan’daki sedir ağacı deyince, ağaç sembolünde Midiya göklerinde yaratılmış Alban (Laban) ülkesi tasavvur edilmelidir. Sufizmde de Lübnan ve Alban sembolleri eş anlamlı sembollerdir. Tarihçi M. Horenatsi Albaniyanı Alu adlandırıyor ve bildiriyor ki, bu ülke büyük, tanınmış aşiret olan Sisak (Sahu), yani Gelarküni nesline miras verilmiştir (65). Alu sembolü El, yani gökteki dünya, vilayet anlamındadır ve Orhun-Yenisey yazılarına göre bu Eli, gökte Allah yaratmış türk hanı oluşturmuştur.           

Ünlü sufi Muhiddin İbn Arabi, Lübnan Dağı’nı İlya peygamberle bağlıyor ki, İliya [L] sembolü de sufizmde Alu [L] sembolü ile aynıdır. İbn Arabi “Füsus ül Hikem” kitabında yazıyor: “İlya – İdris idi ki, Nuh’a kadar peygamber olmuştu, Allah onu yüksek yere ucaltmışdı: O Gök küresini merkezinde, Güneş küresinde dinceliyor… İşte bu İdris olan İlyaya öyle geldi ki, Lübnan Dağı (bu dağın adı “Lubana” sözündendir ve “talep” demektir), tüm organları ateşden olan ateşli aygırdan koptu. Bunu görünce, aygırı eyerledi, onda olan isyani tutkular onu terk etti: o tutkusuz akla dönüştü, çünkü artık ruhun tamahkar amacından ayrılmıştı. Allah onda temizlenmiş halde oldu – o zaman onda Allah hakkındaki bilginin yarısı vardı. Çünkü akıl kendisinden başka, her şeyden kaçınan ve sadece kendi düşüncelerinden kaynaklananda, o Allah’ı benzetmede yok, temizlenmiş halde tanıyor. Eğer Allah ona kendi tecellisinde bilgi veriyorsa, onun Allah hakkındaki bilgileri hayata geçiyor: O onu birinde temizleyecek, diğerinde benzetir, Allah’ın doğal ve element biçimlerindeki akmasını görecektir: bu zaman o istenilen formda Allah’ın tezahürünü, bu formun tezahürü olarak görecek. Allah’ın gönderdiği ve getirilen ilkeler hakkındaki bilgi tam halde böyledir, bu bilgiler hayal gücüyle sağlanmıştır” (66). Bu metinde, ahirette gelecek İliya peygamberin, öldükten sonra ruhunun Allah’a dönüşmesi kaydediliyor. Eski Ahit’e göre de ateşten olan at arabası gökten burulğanla gelip İlyanı göğe götürecek (67). Demek, İlya sembolü ahirette ölümsüzlük kazanarak Allah’a dönüşecek Mehdi’nin – Buda’nın karakteridir.           

Sümer, Mezopotamya kaynaklarda İlya, El sembolleri – İl-Amurru, El-Amurru olarak yazılıyor ve amoreylerin (mar), yani midiyalıların Allah’ı gibi kabul ediliyor. Araştırmacı David Rohl “Kaybedilmiş Ahit” kitabında yazıyor ki, kaynaklarda “İl-Amurru” gibi de yazılan Eski Ahit’teki El Allah’ı, ataerkil dönemde doğal olarak Harrandan olan Ay Tanrısı Sin ile aynılaşdırılıyordu. Ay sembolü ise bildiğimiz gibi İslam’ın simgesidir. “İslam” [SLM] sembolü ise Tevrat’ta “Selim” [SLM] şehrinin adı olarak yazılıyor ve El sembolü de bu şehrin Allah’ı gibi kabul ediliyor. İslam’da El-Amurru sembolü Ali-Emir (Ali – Emir el müminin) gibi bilinmektedir. Muhammedpeygamberin damadı sayılan imam Ali, Şah İsmail Hatayinin “Divan”ında Allah gibi kutlanıyor. Burada yer bulmuş Kızılbaş teorisine göre, Hz. Muhammed sadece peygamberdirse, imam Ali – «Allah gerçeğinin tezahürüdür» («mazhar-i haqq»dir) (68). İmam Ali’yi Allah olarak kabul eden batıni şiileri ise kaynaklarda “Ehl-Haq”  adlandırılıyorlar ki, bu da onların – eski Mısır şahının, yani kaynaklarda Heka/Kuhi ve b. gibi yazılan Hakk’ın ehli, halkı olması demektir.           

Bütün bunlardan o sonuçu çıkarmak oluyor ki, Buda Sakyamuninin karakteri tüm dinlerin tek Tanrısı’nın karakteridir. Bu tek Allah’ın vatanı de şimdiki Azerbaycandır ve bu topraklarda Buda, yani kozmik Adem yaratılmıştır. Sakyamuni Buda’nın nesli ise Sisak – Gelarküni bhaktileri, yani Gelar begleridir. İşte bu Azeri (Hazar) türk beğleri Allah’ın gizli sırlarını anlamak yeteneğindedirler. Onlar “eski şah tohumu” olduğu için, tüm ülkelerin şahlarının da tacını koymak hakkı onlara verilmiştir. Tüm bunlar hakkında daha geniş bilgiler ve kesin olgular, yazarı olduğum “Batini-Quran” (Batıni-Kur’an) kitabında ve makalelerimde verilmiştir.

 

Edebiyat

 

1. Платон, «Политик», 269 С

 2. У. Бадж, «Египетская религия. Египетская магия», M., 2000, səh. 143

 3. Б. А. Тураев, “История Древнего Востока”, Л. 1935. cild 2, səh. 225

 4. Библия, Быт.,2:1-3

 5. С. Г. Хук, “Мифология Ближнего Востока”, М., 1991, səh. 62

 6. «История древнего востока», cild I, М., 1983, səh. 168

 7. Библия, Втор., 4:32

 8. Д. Рол, «Генезис цивилизации. Откуда мы произошли…», Эксмо, М., 2002, səh. 441

 9. “История древнего востока”, М. 1988, cild 2, səh. 380

 10. Ибн Араби,Геммы мудрости, böl. 1

 11. Абу Хамид Ал-Газали, «Воскрешение наук о вере», М., 1980, səh. 284

 12. Г. М. Бонгард-Левин, Г. Ф. Ильин, «Индия в древности», М., 1985, səh. 563

 13. «Сказки и повести Древнего Египта», Л., 1979, səh. 9

 14. Фирдовси, “Шаhнамə”, Б., 1987, səh. 33

 15. Коран, 13:2; 20:5

 16. Дж. Фрезер, “Золотая ветвь”, М., 1986, səh.147

 17. Ем. Ярославский, «Как родятся, живут и умирают Боги», М., 1941, səh. 83, 86

 18. Р. Шакуров, «Азиз-Ад-Дин Насафи и его трактат «Зубдат ал-хакаик», М., «Наука», 1989, сайт: http://www.upelsinka.com/Russian/text_zubdat.htm

 19. Ямвлих Халкидский, «О египетских мистериях»

 20. Ə. Rəcəbov, Y. Məmmədov, “Orxon-Yenisey abidələri”, B.,1993, səh. 104

 21. «История Древнего Востока», М., 1988, cild 2, səh.338

 22. «Книга Мертвых», böl. 1, 117

 23. Г. М. Бонгард-Левин, Г. Ф. Ильин, «Индия в древности», М., 1985, səh.404

 24. К. Гандзакеци, «История Армении», М., 1976, səh. 282

 25. «Историческая география Азербайджана», Б., 1987, səh. 95

 26. Г. А. Гейбуллаев, «К этногенезу Азербайджанцев», Б., 1991, səh. 215

 27. М. Хоренаци, «История Армении», kit. II, böl. 8

 28. Г. А. Гейбуллаев, «К этногенезу Азербайджанцев», Б., 1991,səh. 228, 433

 29. М. Хоренаци, «История Армении», kit. II, böl. 8

 30. История Иранского государства и культуры. М., 1971, səh. 305

 31. «Махабхарата», О Бхишме, Побоище Палицами, Ашхабад., Ылым, 1981, səh. 238

 32. М. Хоренаци, «История Армении», kit. I, böl. 5

 33. Г. М. Бонгард-Левин, Г. Ф. Ильин, «Индия в древности», М., 1985, səh. 309

 34. М. Хоренаци, «История Армении», kit. II, böl. 8

 35. А. Даврижеци, “Книга историй”, М., 1973, böl. 24

 36. Древний Восток – 2, М., 1980, səh. 92

 37. «Махабхарата», Бхагавад-Гита, Ашхабад, Ылым, 1978, səh. 287

 38. Г. М. Бонгард-Левин, Г. Ф. Ильин, «Индия в древности», М., 1985, səh. 303, 206, 357

 39. И. М. Дьяконов, «История Мидии от древнейших времен до конца IV в. до н.э.», М.-Л.,1956, səh. 277

 40. Р. Фрай, «Наследие Ирана», М., 1972, səh.150

 41. Д. Рол, «Генезис цивилизации. Откуда мы произошли…», Эксмо, М., 2002, səh. 441

 42. Д. Рол, «Генезис цивилизации. Откуда мы произошли…», Эксмо, М., 2002, səh. 408

 43. Д. Рол, «Утраченный Завет», сайт: http://lib.rus.ec/b/328508/read

 44. «Махабхарата», Бхагавад-Гита, Ашхабад, Ылым, 1978, səh. 299

 45. «Упанишады», М., 2000, səh. 252

 46. А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Бхагавад-Гита, Как она есть», М., 1990, səh. 50

 47. Библия, Иер.25:12, Иез.12:13

 48. «Хрестоматия по истории Древнего Востока», М., 1980, səh.302

 49. «Бхагавад-Гита», böl. 4, mətn 1

 50. А. Н. Чанышев, “Курс лекций по древней философии”, М., 1981, səh. 66,67

 51. А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Бхагавад-Гита, Как она есть», М., 1990, səh.346

 52. «Бхагавад-Гита», böl. 9, mətn 31

 53. «Бхагавад-Гита», böl. 4, mətn 3

 54. «Бхагавад-Гита», böl. 3, mətn 40

 55. Г. Франкфорт, Г. А. Франкфорт, Дж. Уилсон, Т. Якобсен, “В преддверии философии”, М., 1984, səh. 84

 56. М. Хоренаци, «История Армении», kit. II, böl. 7

 57. «Бхагавад-Гита», böl. 4, mətn 5

 58. А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Бхагавад-Гита, Как она есть», М., 1990, səh. 17

 59. Библия, 3Цар.3:4-14

 60. С. Давитис-дзе, «История и повествование о Багратонианах царях наших грузинских», Сайт: http://www.matiane.com/tokarski.htm

 61. К. Гандзакеци,«История Армении»,М. 1976, səh. 234

 62. С. Давитис-дзе, «История и повествование о Багратонианах царях наших грузинских», böl.2, Сайт: http://www.matiane.com/tokarski.htm

 63. М. Каланкатуаци, «История страны Алуанк», 2/28, сайт: http://www.vehi.net/istoriya/armenia/kagantv/

 64. Библия, Иезек.31:3-9

 65. М. Хоренаци, «История Армении», kit. II, böl. 8

 66. Ибн Араби,Геммы мудрости, böl.22

 67. Библия, 4Цар.2:11

 68. O. Əfəndiyev, «Azərbaycan Səfəvilər dövləti», B., 1993, səh.47

 

 

                                                            Firudin Gilar Beg

                                                            www.gilarbeg.com

                                                            gilar@mail.ru

 

Categories: Uncategorized | Etiketler: , , | Yorum bırakın

“Ahit sandığı” Azerbaycandadır

          Eski dünyanın en gizemli yapılarından biri, yerinin bugüne kadar bulunamadığı, Süleyman peygamberin altından inşa ettiği 62 metrelik kule sayılıyor. Kaynaklara göre, içerisinde Tevrat’ın orjinalinin olduğu Ahit sandığı, yani “tabuti Sekine” işte burada saklanır. Bu sandık yahudilerde, Allah’la ilgili olan en kutsal emanet sayılıyor ve bu makalede biz Ahit Sandığı’nın olduğu yeri netleştirmeye çalışacağız. Bu emanetlerin ne anlam ifade ettiğini iyi anlamak için biz aynı zamanda emanetlerle ilgili diğer sembolleri de açmaya gayret edeceğiz.

         Togarma şahı Aaronun oğlu, Hazar şahı İosifin – bilimsel toplumun önderi olan Ezra oğlu Hasdaya meşhur mektubuna göre “Allah’ın varlığı olan çadır» Erdebil bölgesinde yaratılmıştır ve kutsal eşyalar olan sandık, şamdan, masa, sunak ve kaplar işte orada şimdiye kadar kalmaktadır. Demek, Hazar şahına göre kutsal emanetler eski Azerbaycan’ın Erdebil şehrinin yakınlarında saklıdır. Bilindiği üzere, bu topraklarda en eski zamanlardan pir, beg, seyyid, şıh ve b. adlandırdığımız Azeri türkleri yaşamışlardır. Kaynaklar bu türkleri Kadus kavmi gibi yazıyor ki, müslümanlar ve yahudiler bu nesli – kuddus (eqdes) ve kodes, yani kutsallar nesli gibi tanırlar. Arap kaynaklarında bu Şii kutsalları – Bâtıniler, yani Kur’an’ın ve diğer kutsal kitapların gizli anlamına bilenler adlandırılıyor. Kutsal yazıların gizli anlamını bilenler sufizmde seçilmişler sayılıyor ve Kuran’a göre Allah onlarla Kendisi arasında perde yaratmamıştır. Demek ki, Ahit sandığı eski sırları bilen Hazar türkleri’nin toprağında olmalıdır.

        Yahudilerin Talmud kitabı yazıyor ki, Süleyman peygamberin Allah için inşa ettiği Ev Moria torpağındadır ve bu yerlerde İbrahim peygamber İsağın kollarını bağlamış ve burada Nuh gemiden düşüp kurban kesmiştir. Adem de burada yaratıldıktan sonra kurban kesmiş ve o işte bu topraktan oluşmuştur («Талмуд», V cilt, С. Петербург, 1903, sayfa 3). Bilindiği gibi, Nuh gemiden Ararat, yani Ağrı Dağı’nda inmiştir ve bu alanda Moria toprağı deyince midiyalıların, yani mar/amoreylerin toprağı öngörülüyor. İslam’da mar/amorey sembolünü “emir” gibi biliyoruz ki, Şii ezoterizmine göre bu insanları Allah emri ile yaratmıştır ve Kendisi de yönetiyor.

         Süleyman peygamberin inşa ettiği Allah evinin Kudüs adlandırılması, Allah Evinin Midiyada yaşayan Kadus (kuddus) kutsallarına ait olması anlamındadır. Çünkü, her sessiz harfın bir sembol olduğu sufizmde Kudüs [KDS] ve Kadus [KDS] sembolleri aynı anlamlıdır.

        Ünlü İngiliz bilim adamı Arthur Kestler 1976 yılında Amerika’da çıkan ve sensasiona sebep olmuş «Onüçüncü boy” kitabında onlarca alıntılar getirerek kanıtlamıştır ki, yahudiler şimdiki İordan topraklarından değil, arilerin vatanı olan Kafkasya’dan çıkmışlar ve Arap kaynaklarına göre asıl yahudiler – Hazar hakanı ve yardımcıları olan türk beğleridir. “Kitab-ı Dede Korkut”da bu türk begleri – «Erenlerin Evreni», «Ademiler Evreni» adlandırılıyor ki, bu da “Erenlerin yahudisi” (arilerin seçilmişi), “Adem’in yahudisi” anlamındadır. Bu kitaba göre, beg erenler övünerek “Dünya benim” demişler ki, bu onların – dünyanın sahipleri olması demektir. Demek ki, yahudilerin Ahit sandığı, türk erenlerinin kutsal eşyalarıdır ve Azerbaycan topraklarında olmalıdır.

         Kaynaklara göre Kudüs şehri cinlerin yardımı ile altın ve gümüşten yapılmıştır. Bu ise onu gösteriyor ki, bu Allah Evi, Ad oğlu Şeddatın emriyle altın ve gümüşten yapılmış İrem zat el-İmad şehri ile aynıdır. Sanadan (Yemen) olan mecnun şair Abdül Hazret’in «Nekronomikonun sırrı» (El-Ezif) kitabına göre «Sütunlar şehri olan» İrem zat el-İmad şehrini, yahudilerin «nefilim» (dev) adlandırdıkları cinler dikmişler. Bu yer fiziksel mekanda değil, diğer ölçü mekanında, yani gökte yaratılmıştır. Yahudi kaynaklarında Kudüs şehrinin de Gök Yeruşalim’i adlandırılması, bu Allah Evinin gökte oluşturulması anlamındadır. Yazılanlara göre Kudüs şehrine onarımdan sonra İlya adı verildi ki, bu da sufizmde El sembolü ile aynı anlamlıdır ve Kudüsün, Allah’ın gökteki Eli olması demektir.

        Kuran’da (89:7) İrem sembolü dünyada benzeri olmayan “sütunlar şehri» adlandırılıyor. Fakat eski Mısır kaynaklarında «sütunlar şehri» deyince, eski Mısır’ın “Güneş şehri» olan Geliopol, yani Gel kenti öngörülüyor ve Rumlar onu İunu veya Nu (Annu) şehri adlandırıyordular. Eski Mısırlıların “Ölüler kitabı” na göre Gel kentinden çıkan Ptah Allah’ı şimdi de yaşıyor ve işte burada Osiris, yani Oziri Tanrısı’nın vücudu uyuyor. Metinlere göre buradaki Biqqe (İslam’da Bekke) adasında – «Sırlı yüksek dağda» mağara gizleniyor ki, burada Osiris/Oziri Tanrısı’nın sağ ayağı bulunur ve buradaki tapınak, dünyada henüz hiçbir şeyin yaranmadığı, yerin karanlıkta ve zülmetde olduğu zaman oluşmuştu. Mısır kaynaklarına göre, Allah’ın gökteki ruhlar dünyasını yaratmaya başladığı ilk tepe, Geliopol kentindeki Ra Güneşi’nin tapınağında yerleşmişti. Bu ise o demektir ki, Kuran’da “sütunlar şehri” deyince, Allah’ın gökte yarattığı Gök Yeruşalim’i, yani Kudüsi-İlya tasavvur edilmelidir.

        Tarihçi M. Horenatsi de yazıyor ki, Yeruşalim kenti inşa bittikten sonra Gel adı ile anılmaya başlandı. Böyle anlaşılıyor ki, sütunlar kenti olan İrem şehri gerçekten de Gel şehridir ve bu şehirde Osiris, yani Oziri Tanrısı’nın vücudu uyuyor.

         İngiliz misirşünası Hornblauer düşünüyor ki, Osiris/Oziri yerel Mısır Allah’ı değil, işte ön Asya’dan gelmiştir. Ünlü bilim adamı David Rolün geldiği sonuçlara göre, eski Mısır ilahları Mezopotamya erleridir. Tarihçi B. A. Turayevin yazdığına göre ise, Aziru (Oziri/Osiris) krallığı, amorey/marlar ülkesi olan Kadeştir. Kadeş ise Kadus, yani Kudüs anlamındadır ve bu arazi eski Azer eline, yani Azerbaycan’a aittir. Böyle anlaşılıyor ki, Osirisin uyuduğu ülke Azerbaycan’dır ve Azer adı da Ozir, yani Osiris adından alınmıştır.

        Mitolojiden biliyoruz ki, eski kaynaklarda “sütun” deyince gökteki dünyayı (Gayb âlemini) barındıran sütun öngörülüyor. Herodot’a göre, göğün sütunu atlantların yaşadığı Atlas dağıdır (Atlantis). Atlas [TLS] sembolü sufizmde Talas/Tilos [TLS] sembolleri ile aynıdır ve bu sembol literatürde Talas türklerinin yaşadığı dağ gibi kalmıştır. Eski Sümer edebiyatında aynı anlamlı Tilos sembolü – Tilmun/Dilmun olarak da kayıt olunarak “ruhların o dünyada mutluluğu tattığı yer” olarak adlandırılıyor. Ünlü araştırıcı Kramer düşünüyor ki, Dilmun – Allahlar manastırı anlamındadır ve o Zaqroş dağ tepelerinin arkasında, İran topraklarında yerleşiyor. Çünkü, epik rivayetlerde o, dağlar arkasındaki uzak ülkede – «Güneşin çıktığı yerde» yerleşiyor. Cennet hakkındaki Sümer mitolojisinin kendi çevirisine dayanarak Kramer, Dilmunu – «temiz», «nurlu» ve «şafak saçan» toprak gibi resmediyor. Bu, «ölmezler ülkesi» olmuştur, oranın halkı ne hastalık, ne ölüm bilmezlerdi. Eski Sümer edebiyatının bu yer cenneti, hiç şüphesiz ki, Adem’in günah işleyene kadar yaşadığı bağdır ve burası mutluluk, huzur yeridir ve en önemlisi güvenli yerdir.

         Türklerin «Moyun Çor» Anıtı’nda Tolis sembolü – “Tanrı’da olmuş ve orada El yaratmış” türk hakanına aid ediliyor. Eğer dikkate alırsak ki, Tolis/Tilos sembolleri bu bölgede kadusların yaşadığı Talış dağları olarak kalmıştır, kabul ederiz ki, gökteki cennet de bu dağların üstünde yaratılmış eldir.

        Talış dağlarının arazisindeki Dilmun ülkesinin, “nüfusunun mutluluğu tattığı yer” olarak adlanması, buranın nüfusunun öyle, kaynaklarda “zamanı üstelemiş ve tam mutluluğa ermiş” Deylem türkleri olması demektir. İbn Hassula göre işte deylemler zamanı üstelemiş ve tam mutluluğa ulaşmışlardır (İbn Hassul «Türklerin diğer savaşçılardan üstünlüğü ve büyük sultanın bulunuşunun kadri kıymeti»). Bu ise o demektir ki, en yüksek düzeyde gelişmiş Atlantidanı, Azerbaycan topraklarında yaşayan Deylem türkleri yaratmışlar ve kaynaklardaki Gök Yeruşalim’i de, cennet anlamında olan Atlantis’in çeşitli isimlerinden biridir. Bu ise şunu gösteriyor ki, eski kaynaklarda sadece bir araziden bahs ediliyor ve orada türk erleri Gök Yeruşalim’i, yani cennet yaratmışlar.

         Eski yazıların bir olaya ait olunmasını Eflatun da kendisinin «Politik» eserinde özel vurguluyor. O bildiriyor ki, bütün yazılar ve ayrıca binlerce daha sıradışı şeyler sadece bir olayla ilişkilidir. Fakat belli bir zaman sürecinde bunların çoğu hafızalardan silinmiş, kalanları ise dağınık haldedir ve onlar hakkında ayrıca konuşuyorlar. Bütün bunların temelinde ise ne olduğu hakkında hiç kimse konuşmuyor (Platon, «Politik», 269s). Bu ise şu demektir ki, Ahit Sandığı’nın net yerini tayin etmekle biz aynı zamanda bütün eski sırlara de açıklık getirebiliriz.

        Osiris, yani Oziri Tanrısı’nın uyuduğu El kaynaklarda İzrael, yani Ozir-El (OsiriEl-İsrail) denir ki, bu da yahudilerin, yani türk hakanı ve beglerinin eli anlamındadır. Yahudi sembolü kendisi sufizmde Ya-Huda (ingilis. Gad) anlamına geliyor ki, bu da onların Tanrı çocukları olması anlamındadır. Kuran’a göre Allah’ın gizli ilmi İsrailliler’e verilmiştir ve Kur’an onlara gönderilmiştir. Burada açık yazılıyor ki, Allah İsrailoğullarına kitap, hüküm ve peygamberlik vermiş, onlara temiz nimetlerden rızık vermiş ve onları alemlere üstün kılmıştır. Onlara dine dair açık deliller verilmiş ve onlar kendi ilimlerine göre alemlere üstün tutulmuştur (45:16,17, 27:76, 2:47, 2:122, 44:32). Böyle anlaşılıyor ki, ezoterik batıni bilgiler İsrailliler’e, yani türk beglerine verilmiştir. Bu ise o demektir ki, İsrail halkı öyle zamanı üstelemiş ve tam mutluluğa ermiş Deylem batınileridir.

         Erdebil bölgesinde yaşayan Deylem batınileri – seyyidler sayılır ve şii nizarileri adlandırılıyor. İsmail’i şiileri olan nizarilerde Nizar ırkın fahri sayılıyor ve söylenene göre o sağdır, fakat onu kimse göremez. O ebedi yaşıyor ve şahlık ediyor. Bu ise o demektir ki, ismaili mukaddesi olan Nizar – ölümsüz Hızır peygamberin karakteridir. Hızır/Hazar simgesi ise eski kaynaklarda Azer olarak da yazılıyor. Böyle anlaşılıyor ki, Nizar simgesi altında eski Mısır’ın Oziri, yani Osiris Allah’ı gizleniyor. Eski Mısır kaynaklarında Nizar sembolü Nu-Oziri, yani Nu kentindeki Osiris Allah’ı olarak yazılıyor. Bu ise Nizarın – Geliopol kentindeki Nu-Oziri (Nu-Osiris) Allah’ı olması demektir. Sufizmde Nizar [NZR] sembolü Nasar ve Ensar [NSR] sembolleri ile aynıdır. Nasar sembolü kaynaklarda hıristiyanlara, ensar simgesi ise Muhammed peygamberin silah arkadaşlarına ait ediliyor.

        Hıristiyan kaynaklarında Nasar simgesi [NZR] Nasara [NZR-T] olarak da yazılıyor ve biliyoruz ki, hıristiyanların İsa Allah’ı – Nasara kentinden oluşmuştur. Nizar [NZR], Nasara [NZR-T] sembolleri ile eş anlamlı olan Nazorey [NZR] simgesi Eski Ahit’te, kendi hayatlarını Allah’a adamış insanlara ait ediliyor. İslam’da böyle insanlar imam Ali aşıkları olan aşırı ismaili şiileridir. Böyle anlaşılıyor ki, Eski Ahit nazoreyleri Azerbaycan topraklarında yaşayan nizari begleridir.

      Kaynaklara göre, Deylem-nizarilerin devleti İran’ın Alamut kalesinde oluşmuştur. Çeşitli kaynaklarda bu İsmaililer – melahi, el-mülhid, el-melahid ve b. adlandırılıyor. Alamut [LMT] sembolü sufizmde El-Muta [L-MT], yani “Midiya eli” anlamına geliyor. Melahi, el-mülhid, el-melahid [MLH/MLHD] ve bş sembolleri ise melek ve melekût, yani melekler [MLK/MLKT] dünyası (yahudilerde Malhut) fikrini belirtiyor. Bu ise onu bildiriyor ki, melekler nesli hesap olunan ismaili begleri, üstünde melekût dünyası, yani ruhlar alemi yaratılmış Midiya elinin sakinleridir. Midiya ise Kadus eli, yani Kudüs (Jerusalem) şehridir.

         Bilindiği gibi, Muhammed peygamber, Ali ve ailesine islamda el-Beyt [L-BT] denir. Batın ilminde el-Beyt deyince, aile akrabalığı değil, “gizli bilime, bilgiye ve hikmete sahip aile” (“Beyt el-ilim ve’l-marifet ve’l-hikmet”) öngörülüyor ki, bu da Kuran’ın batıni anlamına bilenler anlamındadır. Sufizmde el-Beyt [L-BT] sembolü yahudi seçilmişlerinin Levit [LVT] sembolü ile aynı anlamlıdır. Tevrat’ta Allah levitleri “Benim levitlerim” adlandırıyor ki, bu da onların Allah’ın seçilmişleri nesli olması anlamındadır (Библ.Чис.3: 12). Levit [LVT] sembolü ledün ilminde tevil [TVL] sembolü ile aynı anlama geliyor ki, bu da Kuran’ın batıni anlamına verilen izahı bildiriyor. Bu demektir ki, yahudilerin Levit denilen Allah’ın seçilmişleri, islamda el-Beyt denilen imam Ali’nin ismaili begleridir ve işte onlar Allah’ın gizli ilmini bildikleri için “ehli el-Beyt”, yani Allah Evinin ehli sayılırlar.

          Tevrat’ta izmailli, yani ismailli simgesi, Qalaad elinden gelenlere denir. Eski Ahit’te Qalaad – Allah için özel bir yer sayılıyor ve Allah Qalaadı – “Benim Qalaadım” adlandırıyor (Библ.Пс.59:9). Bu kitapta, izmailli derken madiamlılar, yani midiyalılar öngörülüyor. Eğer dikkate alırsak, Qalaad/Qelat [QLD/QLT] sembolü, imam Ali’yi Allah olarak kabul eden “Qulat” [QLT] aşırı şiilerin sembolü ile aynıdır. Bu ise o demekdir ki, Qalaad izmailileri nesli imam Ali’nin aşırı şiilerinin neslidir. Buradan ise şöyle sonuç ala biliriz ki, Allah’ın kendisine kulluk için seçtiği levit, yani el-Beyt ismailileri, Allah’ın özel mekanı olan Qalaadda, yani Gel elinde yaşamaktadırlar.

         Tevrat’a göre Allah levitler (el-Beyt) üzerine başkan ve tapınağın bekçisi gibi Harun oğlu Elazarı (El-Azer) koyuyor ki, bu da Allah evinin işte Azer ilinde olması demektir.

         Elazar [LZR] sembolü kadus toprağında, yani Ver-Gedüz (Azerbaycan’ın Yardımlı bölgesi) bölgesinde Lezir [LZR] köy adı olarak kalmıştır. Ver-Gedüz sembolü Tevrat’ta Kades-Varni gibi kaydediliyor ve cennet arazisi olarak kabul ediliyor. Ünlü araştırıcı David Rol cenneti Tebriz civarında arıyor ki, bu da tabii ki yanlıştır. Çünkü İordana göre İbrahim peygamberin vatanı olan Harranın Ur kenti Tebriz’den iki günlük yol mesafesindedir. İbrahim’in Ur-Harran şehri ise Ver-Gedüz ilinde Urağaran ve Aur köy adları olarak kalmıştır.

       Kuran’da, İbrahim peygamberin babası Azer, put yapıp onlara can veren Allah gibi kutlanıyor (Kur’an, 6:74). Yunan mitolojisinde bu karakterde gökten ilahi ateş getiren Prometey (Pir-Med) gösteriliyor ki, o da insan yapıp, Allah’ın ona ruh vermesini istiyor. Hamaviye göre Azer pehlevice ateş demektir ve Azerbaycan edebiyatındaki «nuri – Azer», yani Azer ateşi sembolü de İlahi nur anlamındadır.

        İsidor Harakskiye göre gökten getirilmiş bu ilahi ateş – «Arsakın ilk kez şah i`lan olunduğu» Asaak kentinde saklanır. El Kufi Arşak, yani Ar-sak (Kuran’da Sok-ar) yerinin Erdebil şehrinden tahminin 45 km. yol mesafesinde olmasını yazıyor. Asaak simgesi ise kaynaklarda Sisak ve Sisakan gibi belirtilen simgedir ve Sakin, yani İlahi çadır anlamındadır. Sakin sembolünün Sekine sembolü ile aynılığı onu demeye esas veriyor ki, “tabuti-Sekine”, yani Ahit sandığı da işte burada gizlide kalmıştır.

          Ahit Sandığı’nın ve diğer kutsal eşyaların altın ve gümüşten yaratılmış Evde bulundurulması, bu hazinenin kaynaklarda İran (Eran) şahları gibi belirtilen türk erenlerine ait olması demektir. Metinlere göre Midiya şahlarının altınları Ekbatan şehrinde saklanıyor. Assuri’de ise Nina oğlu Sardanapal şahın büyük hazinesi yerin altında gizlinde kalmıştır. N. Gencevi bu hazineyi Key Hüsreve ait ediyor ve bildiriyor ki, Derbent yakınlarında Sarirdeki mağarada Key Hüsrevin taht-tacı bulunuyor. Diğer bir kaynakta ise dikkate iletiliyor ki, Sasani hanedanının son şahı Yezdegird, araplara mağlup olduktan sonra Horasan’a gider, altın tahtını ve bir sürü hazinesini kendisinin Behram-Çubin soyundan olan yakınları ile Kafkasya dağlarına gönderiyor.

         Fakat en ilginci şu ki, eski Mısır metinlerine göre burada Ba Allah’ı (İslam’da Vallah) – “bütün olmuş ve olacakların yazıldığı kitabı” koruyor. İslam’da bu kutsal yazı “Levh-i Mahfuz” adlandırılıyor. Bu ve diğer tüm sembollerin açılışı ise bizi Azerbaycan’ın güney bölgesine götürüyor.

       Yazdıklarımızdan ve bir makalede kaydedemediğimiz yüzlerce kesin olgulardan bile çıkıyor ki, Ahit Sandığı’nın saklandığı Süleyman peygamberin Allah için diktiği Ev işte Azerbaycan topraklarında yer alır ve bu anıtın bulunması zaman meselesidir.

       Bu toprak cennetle bağlı olduğu için bütün dinlerin de kutsal yeridir ve buranın açılışı eski dünyanın tüm sırlarının açılmasına vesile olacaktır. Yazarı olduğum «Batıni-Kur’an” kitabında bütün bunlar hakkında daha geniş bilgiler verilmiştir.

                                                           Firudin Gilar Beg  

Categories: Uncategorized | Etiketler: | Yorum bırakın

Aşura hakkında akıl almaz gerçekler

          İslam’ın gizemli geleneklerinden biri de Aşure şölenidir. Bu tören İslam kutsallarının Kerbela çöllerinde feci şekilde öldürülmesi ile ilişkilendiriliyor. Yazılanlara göre, Muharrem ayının onuncu günü, Hazreti Muhammed’in torunu olan İmam Hüseyin’le birlikte 72 kişi, Yezid ordusuna karşı savaşıp şehit olmuşlardır. Kerbela davasında bu şehitlerin ve Oniki İmamların acılarını anmak için Muharrem ayı Matem ayı olarak kabul edilmiştir.
          Aşure gününde yapılan yas töreninde insanlar zincirle kendi sırtları dövüyor, göğüs vurur, baş yarıyor, hançerle ve b. eşyalarla kendine zarar verici davranışlar yapıyorlar. Kaynaklara göre hem peygamber kendisi, hem de imamlar Meherremlikde kendine zarar verici davranışların gerektiğini kayıt etmişler. İmam Hüseyin’in Kerbela’da şehit olacağını peygamber önceden haber vermiş ve ona ağlamayı tavsiye etmişti. Hazret Muhammed kendisi, imam Hüseyin küçükken ona yas bulundurmuştur.
           İlk bakışta sıradan görünse de, bu törendeki “elem alma”, göğüs vurma, zincir dövme ve b. hareketler Aşurenin herhangi mistik bir olay ile bağlılığına işaret ediyor. Sıradan bir insanın ölümü ile ilgili yapılan törenin böyle büyük çapta bin yıldan fazla devam etmesi akıl almazdır. Demek, bu törenin, eski yazılar gibi herhangi gizli, yani batıni manası vardır. Ben “Batıni-Kur’an” kitabında ve makalelerimde yazmışım ki, bütün kutsal yazıların batıni, yani gizli anlamı vardır ve bu anlamı sadece seçilmişler bilmişlerdir. Eski yazıların batıni, yani gerçek anlamı sıradan insanlar için ilk bakışta fantastik ve kabul edilemez görünüyor. Buna onay gibi, rivayetlerin birinde peygamberin taraftarlarından olan Abdullah b. Abbas’ın insanlara dediği sözleri gösterebiliriz: “Eğer ben Kuran’ın, yerle göğün yaratılması ile ilgili ayetinin (65:12) peygamberden duyduğum izahını söylersem, siz beni taşlarsınız”. Bu demektir ki, Kur’an’ın batıni anlamı zor anlaşılan bir olay ile ilgilidir. Aşura gününün diğer mistik olaylarla örtüşmesi, bu törenin de gizli anlamının olması ve daha eski bir olay ile ilgili olması demektir.
Kaynaklara göre Aşura günü:
1. Hz. Adem’in (a.s.) tevbesi kabul edilmiştir.
2. Hz. Nuh (a.s.) gemisini Cudi Dağının üzerine demirlemiştir.
3. Hz. İbrahim’in (a.s.) Nemrut’un ateşinde yanmayı vermiştir
4. Hz. İbrahim’in (a.s.) oğlu Hz. İsmail doğmuştur.
5. Hz. Davud’un (a.s.) tevbesi kabul edilmiştir.
6. Allah, Hz. Musa’ya (a.s.) bir mucize ihsan etmiş, denizi yararak Firavun ile ordusunu sulara gömmüştür.
7. Hz. Yakub’un (a.s.), oğlu Hz.Yusuf ‘un hasretinden dolayı kapanan gözleri görmeye başlamıştır.
8. Hz. Eyyûb (a.s.) hastalığından şifaya kavuşmuştur.
9. Hz. Yunus (a.s.) balığın karnından kurtulmuştur.
10. Hz. Yusuf (a.s.) kardeşlerinin atmış olduğu kuyudan çıkarılmıştır.
11. Hz. İsa (a.s.) dünyaya gelmiş ve semâya yükseltilmiştir ve b.
           Bütün bunlar göstermektedir ki, Aşura töreni hiç de kabul edildiği gibi sıradan insanın ölümü ile ilgili değildir ve daha derin, gizemli olaylarla ilgilidir.
         Mısır bilimcisi Erdmana göre Aşura töreni – Tammuz/Ta-uz ayini ile ilgili geçirilen törenle ilgilidir. Bu tören İslam’dan binlerce yıl önce eski Finikiya, Mısır, Yunanistan, Suriye ve b. ülkelerde geçiriliyordu ve kaynaklarda Tammuz (Ta-uz), Osiris (Oziri), Adonis, Attis, Kibela ve b. Tanrıların ölüp dirilmesi töreni olarak adlandırılıyordu. Gerçekten de, müslümanlarda matem günü olan Aşura günü, yani muharrem ayının 9 günü Tasua/Tasus adlanıyor ki, bu da Ta-uz adına, yani Tammuz töreninin adına çok uygun geliyor. Bu matem törenindeki ağlayışa ise “taziye” denir ki, bu da Ta-uz sembolü ile aynıdır. Böyle anlaşılıyor ki, Aşura töreni sıradan insanın ölümü ile değil, Allah’la ilgili törendir ve insanlar bu konuda hiçbir şey bilmiyorlar.
        Eski folklorun araştırmacısı C. Frezerin yazdığına göre eski Finikiya, Mısır, Yunanistan, Suriye ve b. ülkelerde düzenlenen Tammuz/Ta-uz, Adonis, Attis ve b. Tanrıların ölüp dirilmesi törenleri aynıdır ve kendi köklerini eski Mısır’da düzenlenen «Oziri Tanrısı’nın ölüp dirilişi» töreninden almıştır.
         Finikiyada Adonis Tanrısı’nın ölümü her yıl özel törenle geçiriliyordu. Bu zaman insanlar feryatla ağlıyor, kendi göğüslerine dövüyor ve inanıyorlardı ki, ertesi gün ilahi Adonis hayata dönecek ve herkesin gözü önünde arşa yükselecek. Kibela ve Attisin bu töreninin Roma, Friqiya seçeneğine göre 22 Mart’ta ormandan çam ağacı kırılarak tapınağa getiriliyordu. Onu kutsal sayarak, parçaya kavrayıp üstüne gül döküyordular. 23 Mart’ta esasen nefes aletleri ifa ediyordu. «Kanlı» üçüncü gün baş rahip kendi damarlarını kesiyor, düşük tabakalı medyumlar ise davul ve diğer aletlerin karışık sesleri ile başlarını estirerek dağınık saçla, ağrı hissiyatını kaybetmiş ekstaz haline gelene kadar dönüyordular. Daha sonra onlar bıçak ve b. aletlerle kendilerini yaralıyor, kanlarını sunağın ve kutsal ağacın üzerine döküyordular. Aynı töreni Avustralya aborigenleri de geçiriyordu. Öyle ki, onların medyumları kendilerini hadım ediyor ve vücut üyesini ilahe heykelinin altına atıyordu. Daha sonra ise onu yerde gömüyorlardı ki, Attis Allah’ı dönsün. Eski Doğu’nun en tanınmış yeri olan İerapoliste, Astartanın tapınağında düzenlenen bu tip törenlere çok zenginler Asur, Babil, Finikiya, Arabistan ve b. ülkelerden geliyordular. Davul ve çığlık sesiyle hadım edilen kâhinler kendilerine bıçakla zarar getiriyor ve kendini kaybedene kadar kendikendine zarar veriyordular (Дж. Фрезер, «Золотая ветвь», M.1986, sah.316-332). Küçük Asya’da bu tören ilkbaharda bayram gibi kutlanıyordu. Kibelanın, Attisin bu büyük yaz bayramı, yani ölüp dirilen Attis, Adonis, Tammuz, Kibela ve b. Tanrıların bayramı Gilar bayramı adlanıyordu (Е. Ярославский, «Как родятся, живут и умерают Боги», М., 1941, sah.83,86).
         Herodot’a göre, Oziri (Osiris) Tanrısı’nın kabri düşük Mısır’ın Sais şehrinde bulunuyordu ve buradaki gölün çevresinde halk geceler Oziri Tanrısı’nın acılarının törenini düzenliyordu. Yılda bir kez düzenlenen törende Allah’ın ölmesine üzüntüsünü bildiren insanlar hıçkıra hıçkıra ağlıyor ve kendi göğüslerine vurup, İsidanın Ozirisi diriltmesi için gittiği yolu tarif ediyorlardı. Belirtmek isterim ki, «ölüp dirilen Attis Allah’ı” nın töreni martın 24, 25 de kutlanıyordu ki, bugün de aynı zamanda Hristosun, yani İsa’nın ölüp dirilmesi günü sayılıyordu. İlginç olgudur ki, Hıristiyan ve putperestlerin ölüp dirilen Allahlarının töreni aynı bölgede ve aynı zamanda kutlanıyordu. C. Frezer yazıyor ki, bu yüzden Hıristiyan ve putperestler arasında tartışmalar oluyordu. Onlar bu törenin aynı olaya ait olduğunu bilmiyorlardı ve bu yüzden de putperestler, Hıristiyanların «ölüp dirilen Hristos» un törenini sahte niteleyip, kendi törenlerinin daha eski olduğunu iddia ediyorlardı Дж. Фрезер, «Золотая ветвь», M.1986, sah.350, 351,339 ).
         Kibela, Attisin ve b. Tanrıların bu büyük yaz bayramının 22 Mart’ta kutlanması, bu bayramın Nevruz bayrami ile aynı olması anlamındadır. Nevruz bayramında geçirilen törende Kösa’nin ölmesi ve sonra birden dirilmesi, bu bayramın gerçekten eski Mısır Tanrısı’nın ölüp dirilmesi bayramı olması demektir. Fakat İslâm’a göre Nevruz bayramı Hazreti Ali `nin doğumu, tahta çıktığı ve Fatıma ile evlendiği gün kabul ediliyor. Bu bayram aynı zamanda Hazreti Muhammed’in peygamberliğe meb’us olduğu, Cemşid padişahın tahta çıktığı, Hazreti Adem’in yaratıldığı, Yunus peygamberin balığın karnından çıktığı, Nuh gemisinin kayaya oturduğu ve b. gündür. Bu o demektir ki, Nevruz bayramı da sıradan bir bayram değil, birkaç mistik olay ile ilgilidir.
          Ölüp dirilen Allah’ın töreni ile ilgili Nevruz bayramının, Hazreti Muhammed’in peygamberliğe meb’us olması ile ilişkilendirilmesi, peygamberimizin de ölüp dirilen Oziri Allah’ı ile ilişkisine işarettir. Ünlü sufi alimi El Gazali Muhammed peygamberi gök insanı, yani kozmik boyutlu bir varlık olarak sunuyor ki, bu da peygamberimizin eski Mısır’da yaratılmış kozmik Atum (Atam) Allah’ı karakterinde olması demektir. Atum sembolü sonraki kaynaklarda Adem gibi belirtiliyor ki, sufi bilim adamı Muhiddin İbn Arabi bu Adem’i Allah anlamında kozmik insan gibi göstererek, onu Kamil İnsan adlandırıyor. Demek ki, Muhammed peygamberin karakteri yerküreyi kuşatmış Allah’ın obrazıdır ki, Mısır kaynaklarına göre bu Allah’ı firon Amon yaratmıştır.
         Hıristiyan kaynaklarının birine göre Muhammed peygamber ölüm ayağında kendi yakınlarını başına toplayıp bildiriyor ki, “Benim için cenaze düzenleyin ve ben dirilene kadar yanımda olun”. En-Nevavinin ve diğerlerinin hadislerine göre peygamber ensarilere, onunla “havuz yanında görüşe kadar katlanmayı” görevlendiriyor. Böyle anlaşılıyor ki, Muhammed peygamber sıradan insan değil, en eski kaynaklarda “Ölüp dirilen Allah” gibi belirtilen gizemli bir karekterdir. Hadislerde Hz. Muhammed’in “iki dünyanın şahı” adlandırılması, onun, Aşağı (yer) ve Yukarı (gök) Mısır’ın Allah’ı Ra-Amon’un karakteri olması demektir.
           Eski Mısır yazılarına göre, firavun (kaynaklarda “pir”) Amon, gökte milyonlarca kurban hesabına ruhlar dünyasını yaratmış ve kendisi de onun içinde Allah’a dönüşmüştü. Kuran’da bu olay şöyle anlatılır: “O öyle bir yaratıcıdır ki, yerdeki her şeyi sizin için yarattı: sonra iradesini göğe yöneltip onları yedi gök olarak yaptı … Allah, gökleri direksiz yükseltti, sonra kendi tahtında karar tuttu ve güneşi, ayı kendisine tabi etti … Rahman arşa hâkim oldu” (Kur’an 2:29, 13:2, 20:5). Rahman’ın arşa hakim olması, eski Mısır yazılarında firavun Amon’un göğe yükselmesi, sağlığında gökte yarattığı Ra güneşi diski ile birleşmesi ve Ra-Amon Allahına, yani Rahman Allah’a çevrilmesi geniş anlatılır. Dahi Firdevsi, Allah’ın arşa yükselmesi olayını «Şehname” de Cemşid’e ait ediyor ve bildiriyor ki, o Gökte Keyan tahtı kurup, divin sırtında tahta çıkıyor ve uzayda güneş tek karar tutuyor. C. Frezere göre ise, Silvi şahlarının kurucusu öldükten sonra Allah’a çevrilmiş ve Alban dağlarındaki şehrin üstünde karar tutmuştur. Böyle anlaşılıyor ki, göğe, yani arşa yükselen Ra-Amon öyle islamda Rahman gibi belirtilen Allah’tır ve Muhammed peygamber de, Alban dağının üstünde karar tutmuş bu Allah’ın karakteridir.
        Ra-Amon Tanrısı’nın ruhu ise Oziri, yani Osiris (İssi-Ra) Allah’ı adlandırılıyor. Eski Mısır rivayetine göre Allah’ın ilk evladı olan Osiris (Oziri) dünyaya hakim gibi geliyor ve insanları hayvan seviyesinden çıkarıp, onlara buğday ekme, şarap içmeyi ve s. kültür öğretiyor. Fakat ahirete yakın küçük kardeşi Set ona haset götürerek, kendi 72 arkadaşı ile onu haince öldürüyor. Ahirette, Ozirinin karısı İsida, oğlu Qorla yeniden Oziri Allahını diriltiyor ve o eski zamandakı gibi ahiretten sonraki dönemlerde dünyaya hakemlik yapmaya başlıyor. Bu rivayetin tam açması müellifi olduğum «Batıni-Kur’an” kitabında geniş verilmiştir.
        Ölüp dirilen Osiris Allah’ın bayramının Ali `nin doğumunun, tahta çıkmasının ve Fatıma ile evlendiği gün olarak algılanması, onun da Osiris (Oziri) Tanrısı’nın karakterinde olması demektir. Ben kitap ve makalelerimde özel olarak kayıt etdim ki, en eski kaynaklarda Ali sembolü El gibi kayıt ediliyordu. Tevrat’ta El Allah’ı – Selim [SLM] şahının Allah’ı adlandırılıyor ki, bu da Selim sembolü ile aynı olan İslam’ın [SLM] Allahı demektir. Sümer, Mezopotamya kaynaklarında Ali anlamında olan El (İl) sembolü “El-Amurru” gibi yazılarak Ali-Emir (Ali-Emir el müminin) fikrini belirtiyor. İmam Ali’nin kaynaklarda Vilayet adlandırılması, onun gökteki El, yani ruhlar dünyası anlamında olmasına işarettir. Eğer dikkate alırsak ki, en eski kaynaklara göre Adem’in, yani Atum Tanrısı’nın vücudu aynı zamanda Edem cennetidir, kabul ederiz ki, gökteki El anlamında olan Ali vilayeti de cennet anlamındadır. Bu ise o demektir ki, ahirette diriltilecek Osiris Allah’ı – Muhammed peygamberin yerine tahta çıkan İmam Ali anlamındadır.
          Böyle anlaşılıyor ki, ölüp dirilen Allah deyince, Ra-Amon’un ruhunun ahirette ölmesi, ahiretten sonra yeniden dirilmesi gibi anlaşılmalıdır. Dirilen Allah ise İslam’da Rahim gibi belirtilen semboldür ve sufizmde bu sembol Ra-Qam gibi aşıqlanıyor. Demek ki, ahirette Rahman Allah’ın yerine Rahim Allah geçecektir ki, islamda bu – Muhammed peygamberin yerine imam Ali’nin (Mehdi’nin) geçmesi gibi bilinmektedir. Allah’la peygamberimizin ilişkisini anlamak için bazı sembollerin anlamını inceleyelim.
         Bugün herkes biliyor ki, sonsuz isimlere sahip olan Allah birdir ve ebedidir. Vahid ve ebedi Allah deyince sûfîler, insanlığa hayat vermiş efiri (ana madde), yani hayat enerjisini (“Hu”) kastediyorlar ki, diğer kaynaklarda bu sembol dirilik suyu, ilahi ateş ve b. adlandırılıyor. İbn Arabî yazıyor ki, Allah, tüm sayıları aşan Kendi isimlerinin sahibi gibi, onların tecessümünü görmek istedi ve bu yüzden de veciz bir varlıkta, yani Adem biçiminde Allah yarattı. Demek, Adem, yani eski Mısır’ın Atum Allah’ı – dirilik suyu adlandırılan ana maddenin kendi kendini kompakt insan biçiminde yaratması sonucunda meydana gelmiştir.
         İslam kaynaklarına göre birim ve ebedi olan Allah’ın resulü Muhammed peygamberdir. Sufizmde “resul” [RS-L] sembolü aynı zamanda “El-Osiri” [L-SR] gibi de okunuyor ve “dirilik suyundan yaratılmış gökteki El” anlamına geliyor. Muhammed [MH-MD] simgesi ise sufizmde aynı zamanda “qam Adem” [QM-MD] gibi de yorumlanıyor ki, yazdığımız gibi ibn Arabî bu Adem’i Allah gibi kabul ediyor. Burada “qam” sembolü şamanizmle, yani ekstatik durumla ilgilidir ki, bu da gökleri kuşatmış Adem’in bedeninin ekstatik durumda olması demektir. Muhammed peygamberin – “hakikat benim iç durumumdur” demesi, onun iç durumunun ekstaz durumunda olması anlamındadır. Bu ise o demektir ki, Muhammed peygamber Allah’la, yani ebedi olan ve hayat veren dirilik suyu ile vahdet teşkil ediyor. Hz. Muhammed’in ölümü de – ahirette bu dirilik suyunu yöneten ruhun ölümü ve ahiretten sonra yeniden dirilmesi anlamındadır. Böyle anlaşılıyor ki, Osiris Tanrısı’nın ölmesi Muhammed peygamberin ölmesi anlamındadır. Onun yeniden dirilimesi ise ahiretten sonra onun yerine geçecek İmam Ali’nin, yani gökte Ali vilayetinin oluşturulması demektir.
          Peygamber anlamında olan “nebi” [NB] sembolü sufizmde – ruh anlamına gelen “Benu” [BN] sembolü ile aynı anlama geliyor ki, bu sembol de eski Mısır’da “Allah’ın ruhu”nu bildiriyordu. Eflatun da yazıyor ki, peygamber deyince, gökte olan ve bilgileri insanlara ulaştıran Varlık anlaşılmalıdır. Demek ki, Muhammed peygamber sıradan bir insan değil, gökte ruh gibi mevcut olan ilahi Varlıktır ve işte bu Varlık da eski kaynaklarda Allah adlandırılıyor.
           Bütün bunlar o demekdir ki, Aşura töreni, 5500 yıl önce gökte yaratılmış Atum Tanrısı’nın, yani Adem’in ahirette ölmesi ve onun yerine ikinci Adem’in yaranışının şölenidir. Adem’in ruhu anlamında olan Oziri Tanrısı’nın ölümü bize Aşura töreni, bu ruhun yeniden dirilmesi ise Nevruz bayramı gibi gelmiştir. Eski zamanlarda birlikte yapılan bu törenler sonradan ayrılmıştır. Dikkate alırsak ki, Oziri Allahı Asur ve b. ülkelerde Aşşur adlandırılıyor, o zaman kabul ederiz ki, Asur/Aşura kelimesi de Osiris (Oziri) anlamındadır.
           Böyle anlaşılıyor ki, Aşura töreni sıradan insanın ölümü değil, insanlığın sahibi Atum (Adem) Tanrısı’nın ahirette ölmesi ve ahiretten sonra yeniden dirilmesinin şölenidir. Bu tören aynı zamanda Muhammed’in ölmesi ve onun yerine varisinin geçmesi anlamındadır. Bundan şöyle sonuç çıkıyor ki, Muhammed peygamberin karakteri, ölüp dirilen Mısır Allahlarının ve ölüp dirilen İsa peyğamberin karakteridir. Bu ise o demektir ki, Allah’ın bir olduğu gibi, tüm dinler de birdir ve tüm eski yazılar, törenler yalnızca bir mistik olay ile ilgilidir.
        (Makale Azerice’den Türkçe’ye Google aracılığıyla tercüme edilmiştir)

                                        Firudin Gilar Beg

Categories: Uncategorized | Yorum bırakın

Rahman Allahın akıl almaz sırları

          Son araştırmalardan alınan sonuçlara göre, bütün eski edebiyatın zahiri manalarından başka bâtınî anlamları da vardır. Zahiri anlam sıradan insanlar için, bâtınî anlam ise sufiler (sofi), yani eski sırları bilen bilgeler için tasarlanmıştır. İslam’ın zahiri anlamı – müslümanların belirsiz Allah’a ve elçisine, gönderdiği kitaba ve b. inancıdırsa, batıni anlamda İslam – Aman (Amon) denilen türk haninin (pir) insanı ve gökte ruhlar dünyasını yaratması, insanlara ölümsüzlük vermesi için onlarla yapdığı sözleşmedir. Bu konuda ben “Batıni-Kur’an” kitabında ve makalelerimde olgularla geniş bilgi verdim.
Batıni anlam – sufilerin “Hu” adlandırdığı ana maddenin (prima materia) ilkeleri temelinde oluşturulmuş bilimdir ve kaynaklarda bu bilim Sufizm, Tevil, Ledün, Ezoterizm, Germetizm ve b. de adlandırılıyor. Batın ilmine göre, insanlığa hayat vermiş ana madde – öncesi ve sonu olmayan tek yaratıcı kuvvettir ve bütün varlıklar bu enerjinin tezahürleridir. Sufiler bütün mevcudata – bu enerjinin maddileşmesi gibi bakıyorlar ve ona göre de yaratılmışdan değil, yaratıcı olan bu enerjiden söz ediyorlar. Bu mantıkla tüm yazıların da batıni manası, tek olan yaratıcı Allah’ın bu dünyada yarattıklarına ithaf olunmalıdır.
Ana maddeni ilk kez türk hanı kendine tabi ederek, onunla vahdet teşkil etmiş ve onun adından yaratmaya başlamıştır. Sufizmde “Vahdeti Vücud” adlandırılan bu birleşme, eski Mısır yazılarında – pir Amanın (firavun Amon) gökte yarattığı Ra güneş diski ile vahdeti gibi, yani Ra-Aman, Ra-Amon (Amon-Ra) gibi kaydediliyor. İslam’da Ra-Aman adı Rahman gibi tanınıyor. Demek ki, sufilere göre tüm kaynaklarda yazılanlar sadece bir olaya – ana maddeni kendisine tabi edip Ra-Aman, yani Rahman Allah’a çevrilmiş pir Amanın yarattıklarına ithaf olunmalıdır.
         Eflatun (Platon) de kendisinin “Politik” eserinde yazıyor ki, bütün yazılı ve sözlü edebiyat sadece bir olayla ilgilidir. Fakat zamanla bu olay hafızalardan silinmiş ve bu konuda çeşitli kaynaklar ayrı ayrı, farklı seçeneklerde yazıyorlar (1). Diğer kaynakların da araştırması o sonuca gelmeye esas veriyor ki, tüm eski edebiyatlarda sadece bir olaydan bahs ediliyor ve tarih de bu olayın çeşitli kaynaklardaki açıklamasıdır.
           İngilizce tarih anlamına gelen “history” sözü – «his story” gibi açıklanıyor ve bu da “O Erkeğin tarihi” anlamında “Allah’ın tarihi” görüşünü ifade ediyor. Dilimizdeki “tarih” [TRH] kelimesi ise, her sessiz harfın bir sembol olduğu Bâtın ilminde tarika [TRK] ve türk [TRK] kelimesi ile aynı anlama geliyor. Sufi mantığına göre bu tarih – tarika (tarikat) yolunu geçip ana madde ile vahdet teşkil eden türklerin tarihidir. Bu demektir ki, tüm eski yazılı edebiyat sadece bir halka – sufizmin tarika yolu ile gökte Allah yaratmış türk pirinin halkına aittir.
           “Eski Ahit” de denir ki, ilk önce doğudan gelmiş bir halk vardı ve onlar bir dilde konuşuyorlardı. Bu halk, “başı göklere ulaşan” Babil kulesini tikdikden sonra, Allah onların dillerini değiştirerek yeryüzüne yayıyor (2). Bu o demektir ki, tüm eski yazılarda sadece Babil kulesi’nin inşasından bahs ediliyor ve dillerin değiştirilmesi de, Allah’ın bu olay hakkında gerçekleri gizli tutmak isteği ile ilgilidir.
           Tarihçi İ. Dyakonov, Midiyada babillilerin “başı göklere ulaşan” kalesinin olmasından yazıyor ve bildiriyor ki, bu kale kaynaklarda “Gök ve Yerin temel Evi” olarak adlandırılıyordu (3). Eski Mısır yazılarında Abtu/Beyt denen bu ev, Sümer mitolojisinde Tanrılar vilayeti adlandırılıyor ve bildiriliyor ki, Marduk Tanrı’sı Tiamata (ana madde) galip geldikten sonra Gök okyanusunda bu vilayeti yaratmıştır (4). Demek ki, bütün eski kaynaklarda türk han’ın gökte Tanrılar vilayeti, yani cennet kurmasından bahs ediliyor.
Eski Mısır kaynaklarında kayd ediliyor ki, pir Aman (firavun Amon) gökte – bütün yerküreyi kapsayan Atum Tanrısını yaratıyor ve alimlere göre, Atum – Adem demektir (5). Ünlü sufi Muhiddin İbn Arabi de Adem’i Allah adlandırıyor (6). Eflatun da ilk yaratılmış Adem’i ve onun karakteri ile özel yaratılmış varlıkları – ölmez Tanrılar adlandırıyor ve bildiriyor ki, sıradan ölümlü insanları bu Tanrılar nesli yaratmıştır (7). Fazlullah Estarabadinin “Cavidanname”sine göre, Kabe, Darüs-Selam ve Beytul-Mukaddes – Adem’in vücudundadır. Muhammed peygamber ise, Tevrat’ta altı güne oluşturulan “Dünya” anlamındadır ve o ahirette yeniden oluşacakdır. Diğer ünlü sufi Gazali – gök insanı karakterinde olan Adem’i – Muhammed peygamber gibi sunuyor. O, Peygamberimizi Kozmik güç olarak görüyor ve yazıyor ki, evrende kural-hukukun sağlanması ondan asılıdır. Gazali’ye göre, peygamberin kutsallar nesli de bu kamil insanın toplu tipidir (8). Bu o demektir ki, bugün pir, seyyid, beg ve b. adlandırılan müslüman kutsalları Allah’ın karakteri ile özel yaratılmışlardır.
            Ledün ilminde sıradan insanlar, bütün varlıklar gibi ana maddenın tezahürleri olup, yarandığı gibi ölmeye mahkûmdur. Sadece ana madde ile bağlı olan, yani Tanrıyla vahdet teşkil eden (“Vahdet el Vücud”) kutsallar nesli ölümsüzdür. Bu yüzden de, eski filozoflara göre, insanlar iki türe – kâmil ve cahil insanlara bölünüyordu. Ölümsüz olan kâmil insan nesli Allah’ın karakteri ile yaratıldığı için, bütün tarih sadece Allah’a ve kutsallar nesline aittir. Sıradan insanların yaşam tarzı hayvanın yaşam tarzından farklı olmadığına göre, onlar kaynaklarda kayd edilmeye layık değillerdir. Bu o demektir ki, bütün eski kaynaklarda yazılanlar sadece bir nesle, en eski kaynaklarda Tanrılar, pirler (firavun), seyyidler, beğler ve b. adlandırılan kutsallar nesline aittir. Eflatun bu nesli – filozoflar nesli, Aristotel ise bu filozofları yahudi adlandırıyor.
            Ünlü ingiliz bilim adamı Artur Kestlere göre, yahudiler şimdiki İordan topraklarından değil, arilerin vatanı olan Kafkasya’dan çıkmışlardır. Asıl yahudiler de türk hakanı ve türk begleridir (9). “Kitab-ı Dede Korkut” da bu beg-erenler – “erenler yahudisi”, “Ademiler yahudisi” (evreni) adlandırılıyor ki, onlar “Dünya benim” diyerek, dünyanın sahipleri olmaları ile övünmüşler (10).
           Tevrat’ta yahudiler – izmailliler (ismailliler) adlandırılıyor ve Qalaad ilinin nüfusu gibi gösteriliyor. Bu kitapta, izmailli derken madiamlılar, yani midiyalılar öngörülüyor ki, Midiya da şimdiki Azerbaycan topraklarında mevcut olmuştur. Eski Midiyada medyumların altı kavminden biri “budi” [BD] kavmi adlandırılıyor ve bu sembolden “beyt” [BT] ve “batın” [BTN] sembolleri yaranmıştır (11). Tevrat’ta Allah’ın özel mülkü hesap edilen Qalaad [QLD] eli – İslam’da Gel, Gelat [GLT] gibi kayd ediliyor ve bu el, batıniliye hayat vermiş ismaili nizarilerin elidir. Ben “Batıni-Kur’an” kitabında ve makalelerimde gösterdim ki, Nizar (ensar) [NZR/NSR] sembolü en eski Mısır kaynaklarında Nu-Oziri (Nu-Osiri) [NZR/NSR], yahudilerde – nazorey [NZR], hıristiyanlarda ise nazarlı (nasara) [NZR/NSR] gibi bilinmektedir. Kendi ilimlerine göre seçilmişler hesap edilen bu nesil, Mısır’ın Geliopol, yani Gel şehrinin kâhinlerinin neslidir ve kaynaklara göre bütün Mısır büyülerini işte onlar tertip etmişlerdir (12).
           En eski Mısır metinlerine göre, Allah gökteki ruhlar dünyasını Gel kentinde yaratmıştır ve ahirette de burada yeni dünya oluşacakdır. Hadislere göre Muhammed peygamberin Mekke’deki evi de işte Aqile (Akil), yani Gele ulaşmış evdir. İsmaillilerin Gel, Gelat (Qulat) evi diğer kaynaklarda Hilat, Hüld, Kelt, Kleyto, Kolyada ve b. gibi kayd ediliyor ve dünya literatüründe bu arazi hakkında istenilir kadar bilgiler vardır. Fakat bu bilgiler sembollerle yazıldığı için, onları sufi mantığı ile “okumak” gerekdir.
          Hilat, tarihçi Z. Bünyadova göre, Azerbaycan atabegler ailesinin malikanesidir ve buranın sahibi de Ermanşah Nesir ed-din Muhammed Sökmendir (13). Hıristiyan kaynaklarına göre, türk şahı Nesir ed-din Muhammed Sökmen II – Helatı (Gelad) aldıktan sonra kendini Şâh-Erman adlandırdı ki, sufizmde Erman (Er-Aman) [RMN] adı – Mısır’ın Ra-Amon [R-MN] Allahı’nın adı ile aynı anlamlıdır (14). Atabeg sembolü, “beglerin babası” demektir ve eski Mısır yazılarında bu adı – tüm Tanrıların Babası ve Ağası olan Amon (Aman) Allah’ı taşıyordu. Beg sembolü sufizmde, tarika yolunun “beqa” seviyesini bildiriyor ki, bu seviyeye ulaşmış insan Tanrıyla (ana madde) vahdet teşkil ediyor. Demek ki, Hilat – eski Mısır Tanrılarının babası kabul edilen Ra-Amon’un, yani Er-Amanın yurdudur ve kaynaklarda bu beğler soyunu “paron” (paronter), yani “pir” (firavun) adlandırıyorlar.
            Burada ek olarak kayd etmek isterim ki, şimdi kendilerini ermeni adlandıran insanların, eski yazılara kesin aidiyeti yoktur. Ermeni tarihçisi olarak kabul edilen Moisey Horenatsiye göre, sıradan insanlar nefrete layık oldukları için yazılarda kayd edilmeye layık değillerdir (15). Tüm ermeni tarihi ise – yahudi adlandırılan seçkinlere, yani türk hakanı ve beglerine aittir. Sökmen [SKMN] sembolü diğer kaynaklarda Sukman, Sakaman [SKMN], Sakya-Munî [SKMN], Şakya-Munî, Şukamon [ŞKMN] ve b. gibi de yazılıyor. Eski Mısır dilcilik biliminde, yani Bâtın ilminde Sökmen sembolü [SKMN] – Sahu-Amon [SH-MN] gibi anlatılıyor ki, buradaki “sahu” sembolü, öldükten sonra vücuttan çıkan insan ruhunun yeni biçim almasını bildiriyor. Mısır metinlerine göre insan öldüğünde, vücudundaki ruh “sahu”ya geçiyor ve çürümeyen bu yeni vücut göklerde kuş gibi hayat sürmeye başlıyor (16). Demek ki, Sökmen (Sahu-Amon) sembolü – “Amon Allahının ruhu” anlamına geliyor ki, bu ruh Helat, yani Gel ilinde ebedi şahlık eden Ra-Amon Allah’ına dönüşmüştür.
Sökmen, yani Aman ruhunun Ermana (Ra-Amon) dönüşmesi, eski rivayetlerde “Göğe uçmuş Allah” gibi kayd ediliyor. Bu rivayetlere göre, pir Aman tabutda öldükten sonra, onun ruhu kuş gibi göğe uçarak, önceden gökte yarattığı Ra diski ile birleşiyor ve Ra-Amon Allah’ına dönüşüyor (17). Firdovsinin “Şehname”sinde bu karakter, gökte Keyan tahtı kurmuş ve bu tahtda “güneş gibi karar tutmuş” Cemşidin şahsında verilmiştir (18). Ünlü folklor alimi C. Frezere göre ise, Silvia şahı ölümünden sonra Allah’a çevrilmiş ve Alban dağlarındaki şehir üzerinde karar tutmuşdur (19). Kuran’da bu karakter, yeri ve göğü yarattıktan sonra kendi tahtında karar tutmuş ve arşa hâkim olmuş Rahman Allah gibi kayd ediliyor (20). Bu ise o demektir ki, arşa istiva eden Rahman Allah, göğe uçmuş Mısır’ın Ra-Amon Allahının kendisidir. Muhammed peygamberin de göğe miraçını düşünürsek anlarız ki, peygamberimiz – arşa hakim olan Rahman’ın, yani Mısır’ın Ra-Amon Allahının karakteridir. Peygamberimizin kaynaklarda “iki dünyanın efendisi” adlandırılması da, onun Ra-Amon Allahının karakteri olması demektir.
            Sökmen, yani Sak-Aman (şah Aman) sembolü, kaynaklardaki Sakamano (Şakyamuni) Buda Tanrısı’nın adı ile aynı anlamlıdır. Kanişka sikkelerinde Budanın şekli ile beraber “Boddo”, “Sakamano Boddo” ve “Baqo Boddo” sözleri yazılıyor (21). Boddo, yani Buda sembolü tasavvuftaki “bodi” sembolü ile aynıdır ve tam kamilliğe ulaşmış, idrak edilmeyen şeyleri anlayan, ekstaz durumunda “gören” demektir. Bodi sembolü Ledün ilminde en gizemli sembollerden biridir ve ben “Batıni-Kur’an” kitabında bu konuda geniş bilgi verdim (22). “Bâtın” sembolü de “bodi” sembolünden oluşmuştur ve yazdığımız gibi, eski Midiyada medyumların altı kavminden biri “budi” aşireti olmuştur. Kaynaklarda Buda da – Amitabha adlandırılıyor ki, bu da sufizmde Amid-Bha, yani Midiya Begi anlamındadır. Yazılanlara göre, Amitabha – Buda durumuna erdikten sonra kırsal alanlarında, yani ana maddede – Sukhavati (Sahu-Beyt demektir) cennetini yaratmış ve ona kontrol etmeye başlamıştır. Buda nesli öldükten sonra bu cennette ikinci kez doğduğu için, kaynaklarda bu nesile «iki kez doğmuşlar» denir (23). “Baqo Boddo” sembolü de, sufizmin beqâ (beg) seviyesine yükselmiş ve Tanrıyla vahdet teşkil eden Buda anlamındadır. Eski Mısır’ın “Ölüler kitabı”nın 1. ve 117. bölümünde sembollerle yazılıyor ki, Allah kurban ruhlarından gökte Beyt yaratmış ve kendisi de burada peygambere, yani ölmez ruha dönüşmüştür. Demek ki, Buda – Bodi, yani ekstaz durumunda, gökte Beyt (Ev) yaratmış türk şahı Sökmenin karakteridir.
           Bütün bunlar göstermektedir ki, Ermanşah Nesir ed-din Muhammed Sökmenin karakteri – Gel evinin sahibi olam Muhammed peygamberin karakteridir. Sökmenin kendini Erman, yani Ra-Amon adlandırması da, Gel ilinin – tüm dinlerinin kutsal yeri olması demektir. Çünkü Allah birdir ve bir yerden arşa yükselerek oraya sahip olmuştur.
Nesir [NSR] sembolü hıristiyanlıkda İsa peygamberin elinin adıdır ve kaynaklarda o Nasırlı [NSR], Nazarlı [NZR] adlandırılıyor. Yahudilerde Nesir [NSR] sembolü – hayatını Allah’a adamış nazoreyler [NZR] gibi bilinmektedir. İslam ezoterizminde bu özelliği nizarilerin [NZR] Şii topluluğu taşıyor ve yazılanlara göre, onları Allah kendisi yönetiyor. Kaynaklarda bu Deylem nizarilerini ayrıca bâtıniler, yani Kur’an’ın gizli anlamını bilen bilgeler de adlandırıyorlar. Ben “Bütün dinler birdir” adlı makalemde gösterdim ki, Allah’ın bâtınî sırlarını bilen Şii-nizarileri, yahudi ve hıristiyanlıkda Yeşu-nazoreyleri veya İsa-nasarlıları adlandırılıyordu. Eski Mısır kaynaklarında ise bu sembol – Şu Tanrısının Nu kentinde yaşayan Osiris/Oziri halkı (NuOziri-Nizar) anlamında Gel zümresine ait ediliyordu. Şiilik de kendi adını – eski Mısır’da “Allah ruhu” anlamında olan “Şu” sembolünden alıyor. Kuran’a göre ilk Şiiler Nuh ve yahudilerin patriği olan İbrahim peygamber olmuşlardır (24). Eski Mısır kaynaklarına göre, Gel zümresinin bu ili, Allah’ın dünyayı yaratmaya başladığı yerdir ve buradan çıkan Pta (Yafet) Tanrısı şimdi de yaşıyor. Osiris, yani Oziri/Usiri Tanrısının bedeni de burada uyuyor (25).
            İlginç olgudur ki, ismaili-nizarilerde ırkın fahri sayılan Nizar da söylenene göre sağdır, fakat onu kimse göremez. O ebedi yaşıyor ve şahlık ediyor (26). Bu ise o demektir ki, ismaillilerin kutsal Nizarı [NZR] – ebediyaşar Nu-Oziri (Osiris) [NZR/NSR] Tanrısının karakteridir. Böyle anlaşılıyor ki, batınilerin Gel eli, yani Gelat/Hilat – eski Mısır Allahının uyuduğu yerdir.
          Nizarilerin – Alamut (El-Muta), yani Midiya kalesinde cennet yaratmaları kaynaklardan bilinmektedir. Sasanilerin el-Medain adlandırdıkları Midiya sembolü, kaynaklardaki Medine, Medinet es-Selam sembolleri ile aynı anlamlıdır. Buradaki Selam [SLM] sembolü ise onu gösteriyor ki, kaynaklarda Salim [SLM] olarak kayd edilen Yeruşalim kenti de burayla ilgilidir. Tarihçi M. Horenatsiye göre Yeruşalim kentinin inşası bittikten sonra, o Gel adlandı (27). Yeruşalim/Yerusalim [R-ŞLM/R-SLM] sembolünün Salim [SLM] gibi yazılışı, bu sembolün İslam [SLM] sembolü ile aynı anlam vermesi demektir. Böyle anlaşılıyor ki, kaynaklarda Gök Yeruşalim’i, Darüs-selam, İslam alemi ve s. adlandırılan Ev – gökte yaratılmış cennet anlamındadır ve bu cennet nizarilerin Gel (Gilan), yani Hilat ilinde yaratılmıştır. Kuran’da, Hilat [HLT] ilinde yaratılmış bu cennet – vaat edilen Hüld [HLD] cenneti adlandırılıyor (28).
         Kaynaklara göre, Yeruşalim kentini Şelomo, yani Süleyman peygamber inşa etmiştir. Batın ilminde “Şu-Alemi” anlamına gelen Şelomo [SLM] sembolü, Salim, İslam [SLM] (İsa-Alemi) sembolleri ile aynı anlamlıdır. Bu ise o demektir ki, gökteki ruhlar dünyası – eski Mısır’da “Allah ruhu” anlamına gelen Şu (İsa) Allahının ruhunda yaratılmıştır ve bu konuda ben “Batıni-Kur’an” kitabında ve makalelerimde izah verdim. Tüm bunlar ise onu gösteriyor ki, müslüman ve yahudilerin cenneti – nizarilerin Alamut kalesindeki cennettir ve bu cennetin sahibi de Mısır’ın Ra-Amon Allahıdır.
           Hilat [HLT] sembolü Eflatun’un “Kritiy” eserinde Kleyto [KLT] gibi kayd ediliyor. Eflatun bildiriyor ki, Tanrılar dünyayı kendi aralarında kura ile böldüğü zaman, Atlantis adası – deniz Tanrısı Poseydona düşüyor. Bu adada Poseydon, ölümlü kadın Kleytodan olan kendi şahlar ailesini yerleştiriyor (29). Ben, “Atlantis Azerbaycan’da mevcut olmuştur” adlı makalemde olgularla gösterdim ki, tüm sembollerin anlamı, Kleytonun Azerbaycanla bağlılığına yol açıyor. Atlantis de, Hüld cenneti gibi Hilat göklerinde yaratılmış ruhlar dünyasının simgesidir. Diğer taraftan, Poseydon Tanrısının şahlar neslinin Kleyto ile ilişkilendirilmesi o demektir ki, eski dünyanın tüm asil şahları Hilat, yani Gel ilinden olmuştur. Kaynaklarda bu – şahlar, yani saklar (skif) neslinin ilahi kökten – Heraklius’un Gel ilinde yarıilan Yehidna ile “izdivacı”ndan doğulmaları ile ilişkilendiriliyor.
            Nesir ed-din Muhammed Sökmenin Hilat ilinde şahi-Ermana dönüşmesi sembolünün kısa batıni manası ise şöyledir: Eski Midiyanın ilk türk begi – sufizmin tarika yoluyla ana maddeni idrak etmiş ve ekstaz durumunda, kurban ruhlarından gökte Ra güneş diski ve ruhlar dünyası yaratmıştır. Kendisi fiziksel öldükten sonra, onun ruhu göğe kalkarak, önceden gökte yarattığı Ra diski ile birleşmiş ve Ra-Amon Allah’ına, yani Rahman Allah’a dönüşerek, gökteki ruhlar dünyasında ölümsüzlük kazanmıştır.
            Tarihçi M. Horenatsi “Ermenistan tarihi” kitabında Gel elini Gelarküni gibi kayd ediyor ve bildiriyor ki, burada yaşayan Sisaka nesli büyük, şöhretli nesildir ve Alban ülkesi onlardan birine miras olarak ebedi verilmiştir (30). Gelarküni adındaki “Kün” sembolü, Kuran’a göre Allah’ın Âdem’i ve İsa peygamberi yarattığı “Ol” emridir (31). Kaynaklarda ise Kün sembolü, insanların dillerini değişerek, onları yeryüzüne yayan Saturnla ilişkilendiriliyor. Sisaka, yani sak sembolü, yazdığımız gibi “sahu” anlamında – öldükten sonra vücuttan çıkan insan ruhunun yeni biçim almasını bildiriyor. Demek ki, pir Amanın ruhu işte burada ölümsüzlük kazanmış ve Ra-Amon, yani Rahman Allah’a dönüşmüştür. Ahirette Allah işte burada Adem, yani Atum Tanrısı gibi İsa peygamberi de “Ol” emriyle yaratacaktır.
          Bütün bunlar hakkında daha geniş bilgi, yazarı olduğum “Batıni-Kur’an” kitabında verilmiştir. Bu kitap eski sırları anlatan tek kitaptır. Eğer Kur’an kitabı İslam dininin mabedidirse, “Batıni-Kur’an” – bu mabedin giriş kapısıdır. Sadece bu kapıdan geçtikten sonra “İslam alemi”ni ve tüm eski sırları anlamak mümkündür.

Makale Azerice’den Türkçe’ye Google aracılığıyla tercüme edilmiştir.

Edebiyat
1. Platon, «Politik», 269s
2. Библия, Быт.11:1-9
3. И. Дьяконов, «История Мидии», М-Л., 1956, səh. 276-278, 372
4. Б. А. Тураев, «История древнего востока», II cild, səh. 91
5. Д. Рол, «Генезис цивилизации. Откуда мы произошли…», Эксмо, M., 2002,səh. 441
6. İbn Ərəbi, “Füsus ül Hikəm”, böl.1
7. Əflatun, “Timey”, 41B,D,S
8. Абу Хамид Ал-Газали, «Воскрешение наук о вере», М., 1980, səh. 284,276
9. Артур Кестлер, «Тринадцатое колено», sayt: http://www.lib.ru/INPROZ/KESTLER/hazary.txt
10. «Kitabi – Dədə Qorqud», B.,1988, səh. 49, 80, 122
11. Herodot, I/101
12. Е. А. Уоллис Бадж, «Египетская книга мёртвых», М-СПб, Ексмо, 2005, səh. 310
13. Историческая география Азербайджана. Б.1987, səh.95
14. К. Гандзакеци История Армении. М. 1976, səh. 282
15. М.Хоренаци, kit.I, böl. 5
16. У. Бадж, «Египетская религия. Египетская магия», M., 2000, səh.143
17. “Сказки и повести древнего Египта», Л.1979, səh.9
18. Firdovsi, «Şahnamə», B.1987, səh.33
19. Дж. Фрезер, «Золотая ветвь», M.1986, səh.147
20. Quran, 13:2, 20:5
21. Г. М. Бонгард-Левин, Г. Ф. Ильин, «Индия в древности», М., 1985, səh. 404
22. “Batini-Quran”, səh.140, sayt: http://hosting.bakinter.net/torah/batini-quran.pdf
23. Г. М. Бонгард-Левин, Г. Ф. Ильин, «Индия в древности», М., 1985, səh. 357
24. Quran, 37:83
25. Е. А. Уоллис Бадж, «Египетская книга мёртвых», М-СПб, Ексмо, 2005, səh. 214
26. Л. В. Строева, «Государства исмаилитов в Иране в XI – XIII вв.», М., 1987, səh. 165, 166, 59
27. М.Хоренаци, I/60
28. Quran, 25:15
29. Платон, «Критий», sayt: http://www.dp5.ru/index.php/-2/71538-platon-kritij-s-doc.html
30. М. Хоренаци, I/12, II/8
31. Quran, 3:59

Firudin Gilar Beg
http://www.gilarbeg.com

Categories: Uncategorized | Yorum bırakın

“Kuran”dakı İsrailoğulları – Azeri türk beyleridir! (Türkce)

       Kutsal kitabımız Kur’an-ı Kerim’i derinden araştırdıkça ortaya çok sayıda cevapsız sorular çıkıyor. Modern mantıkla izahı mümkün olmayan bu sorular gösteriyor ki, biz bu kitapta yazılanların gerçek manasını hala idrak etmedik. Kuran’da hangi olaylardan ve kimlerden bahs edildiği bugün de karanlıktır. Biz bu karanlığa ışık düşürmek, çok sayıda soruların bazılarına cevap bulmak amacıyla inceleme yapmak kararına vardık ve sonucu size sunuyoruz.
        Kuran arapça yazıldığı için bugün kabul edilmiştir ki, bu kitap araplarla bağlıdır. Fakat Kuran’da yazılanlara göre bu kitap İsrailoğullarına, yani yahudilere gönderilmiştir. Kur’an’da adı en çok geçen peygamberlerin hemen hepsi yahudilerdir. Eğer bu kitapta Musa peygamberin ismi yaklaşık 128 kez, İbrahim’in adı – 55, İsa’nın adı – 23 kez geçiyorsa, Hz. Muhammed’in adı burada toplam 4 kez geçiyor.
           Kuran yazıyor: “Haberiniz olsun ki bu Kur’an Benî İsraîle ihtilâf edip durdukları şeylerin ekserisini anlatır… Andolsun biz İsrailoğullarını güzel bir yurda yerleştirdik ve onlara temiz nimetlerden rızık verdik…. Andolsun ki Allah, İsrailoğullarından söz almıştı. İçlerinden on iki başkan göndermiştik. Allah onlara şöyle demişti: Ben sizinle beraberim. Eğer namazı dosdoğru kılar, zekâtı verir, peygamberlerime inanır, onları desteklerseniz ve Allah’a güzel borç verirseniz, andolsun ki sizin günahlarınızı örterim ve sizi, zemininden ırmaklar akan cennetlere sokarım. Bundan sonra sizden kim inkâr yolunu tutarsa doğru yoldan sapmış olur…. Biz İsrailoğullarını oymaklar halinde on iki topluluğa ayırdık. Milleti Musa’dan su isteyince ona: “Asanla taşa vur” diye bildirdik; ondan on iki pınar fışkırdı. Herkes içeceği yeri öğrendi. Bulutla üzerlerine gölge yaptık, onlara kudret helvası ve bıldırcın indirdik, “Size verdiğimiz rızıkların temiz olanlarından yiyin” dedik. Onlar, karşı gelmekle, Bize değil kendilerine zulmediyorlardı… Yemin olsun, biz onları bir ilim sayesinde alemlere üstün kılmıştık… And olsun ki Biz, İsrailoğullarına Kitap, hüküm ve peygamberlik verdik; onları temiz şeylerle rızıklandırdık; onları dünyalara üstün kıldık…. Sizi yeryüzünün halifeleri kılan, size verdiği (nimetler) hususunda sizi denemek için kiminizi kiminizden derecelerle üstün kılan O’dur. Şüphesiz Rabbin, cezası çabuk olandır ve gerçekten O, bağışlayan merhamet edendir” (Kur’an, 27:76, 10:93, 5:12, 7:160, 44:32, 45:16, 2:47,122,40, 6:165).
         Kuran ayetlerinin açıklaması şu ki, Allah İsrailoğullarını Kendine eşit tutmuş ve onları on iki topluluğa ayırmıştır. Onlara güzel topraklarda yer vermiş, Allah’ın koyduğu kurallara amel ettikleri halde onlara cenneti vaat etmiştir. Ayrıca, Allah İsrailoğullarına sıradan insanların bilmediği ilim vermiş ve bu bilime göre de onları diğer insanlardan üstün kılmıştır. Bu demektir ki, Allah İsrailoğullarını farklı yaratmıştır ve onlar Allah’a denk tutulan kutsallar neslidir.
         Allah’ın, İsrailoğulları’nı âlemlere üstün ve sıradan insanlardan farklı yaratması, bize Aleksandriyalı Filonu hatırlatıyor. Filona göre, Allah iki çeşit insan yaratmıştır: Allah’ın karakteri ile önce oluşmuş insan (1) ve formalaşdırılmış insan (2). Filon, Allah’ın karakteri ile önce oluşmuş insanı “Gök insanı” adlandırıyor ve bildiriyor ki, Allah onları ilk materiyadan (ana madde) yaratmıştır ve onlar ölümsüzdürler. Sıradan insan olan “Yer insanı” ise “usta” aracılığıyla elle yaratılmıştır (3). 
         Eflatun’un “Timey” eserine göre de ilk insanları (Tanrıları) Allah kendisi yaratmıştır ve ona göre de onlar ölümsüzdürler. Sıradan insanların oluşturulmasını ise, Allah kendi yarattıklarına havale etmiştir. Kuran’da da bu konuda bilgi vardır: “O, sudan bir insan yapıp, ona akraba erkek ve kadın yarattı. Allah gerçekten kudretlidir» (Kur’an, 25:54). Bu demektir ki, ilk insan sudan, yani ilk materiyadan yaratılmıştır ve bundan sonra erkek ve kadın, yani sıradan insanlar yaratılmışdır.
          Böyle anlaşılıyor ki, İsrailoğulları sıradan insanlardan farklı yaratılmış gök insanının neslidir. Gök insanı deyince, eski kaynaklarda Mezopotamyanın ünlü şahlar nesli olan kutiler sülalesi anlaşılıyor. Kuti şahlarının hakimiyeti en eski dönemlerde gökten yere inmiştir (4). Arap kaynaklarına göre ise gökten yere enmiş insanlar, Salman bin Rabianin önderliğinde gelmiş İran halkıdır (5). Bu demektir ki, İsrailoğulları İran arazisinde yaşamış Kuti şahlarının neslidir.
        Sufizmde ve eski dilcilik biliminde, Kuti [KT] sözü Huda [HD] kelimesi ile aynı anlamlıdır. Allah anlamına gelen Huda sözünden ise “yahuda”, yani “yahudi” kelimesi ortaya çıkmıştır. Babil tarihçisi Berossa göre, kutilerin 21 şah sülalesi midiyalı olmuşlar (6). Psevdo-Lukiana (“Ebediyaşarlar”) göre midiyalıların arasında maq adlandırılan peygamberler grubu var ki, onlar kendilerini Allah’a adamışlardır. Bu ise şunu gösteriyor ki, İsrailoğulları denilince, eski İran, şimdi ise Azerbaycan adlandırılan bölgede yaşamış ve peygamberler sayılan Midiya maqları tasavvur olunmalıdır. Diğer kaynaklara göre maqlar, Mezopotamya ve Haldeya (keldani) sihirbazlarıdır. Ebu Reyhan Biruni haldeyleri İran şahları olan Keyani ve Ahamanilerin nesli gibi tarif ediyor (7). Böyle anlaşılıyor ki, İsrailoğulları gerçekten göklerden inmiş şahlar ve peygamberler neslidir.
         Eski Ahit’e göre, Midiya ülkesine yahudileri assuriyalılar taşımışlar (8). El-Mukaddasi de bildiriyor ki, Midiyada yahudiler hıristiyanlardan fazladır (9). Ünlü ingiliz bilim adamı Arthur Kestler 1976 yılında Amerika’da yayınlanan «On üçüncü boy” kitabında tüm dünyaya kanıtladı ki, yahudiler şimdiki İordan topraklarından değil, arilerin vatanı olan Kafkasya’dan çıkmışlardır. Asıl yahudiler ise Hazar türklerinin hakanı ve türk beğleridir (bey) (10). “Kitabi-Dede Korkut” da türk beğleri – “Erenler Evreni”, “Ademiler Evreni” olarak adlandırılıyor ki, bu da “erenler yahudisi”, “Ademiler yahudisi” anlamındadır. Bu kitaba göre, övünerek “Dünya benim” diyen beg-erenler dünyanın sahipleridir (11). Bu ise şunu gösteriyor ki, Midiya ülkesinde yaşayan İsrailoğulları, dünyanın sahipleri olan türk hakanı ve türk beglerinin (bey) neslidir.
         Kuran’da, ilimlerine göre üstün yaratılan İsrailoğulları yerine, diğer yerde basiret gözü açık olan özel topluluktan söz ediliyor ki, Allah’ın sırlarını ancak onlar biliyorlar (Kur’an, 45:20, 10:6, 7:181). Kuran’ın “Mağara” suresine göre, Allah’ın gizli sırlarını bilenler Doğu’da yaşamışlardır ve Allah onlarla Kendisi arasında perde yaratmamıştır (Kur’an, 18:90). Nikolay Rerih eski sırları bilenleri – “Büyük sırları bilen Büyük Azeriler” adlandırıyor ve yazıyor ki, bu sırlar insanlara açıldıktan sonra hayat tam değişir (12). Bu ise o demektir ki, İsrailoğulları denilince, Allah’ın gizli sırlarını bilen ve özel ezoterik bilimleri olan Midiyanın batıni türkleri öngörülüyor. İslam ezoterizminin ünlü araştırmacısı Anri Korben şu sonuca varmıştır ki, birçok İran kökenli teknik terimlerin varlığı onu gösteriyor ki, şii ezoterizmi İran’da, müslümanlıktan da önce olmuştur.
         İslam’da Kuran’ın gizli anlamı batın (iç) adlandırılıyor ve onun zahiri anlamının tersi olarak kabul edilmektedir. Batıni anlamla ilgili Hz. Muhammed’in şu hadisi, bütün önemli kaynaklarda vardır: “Kuran’ın bir dış görünüşü (zahiri) bir de batnı (iç derinliği) vardır. Bu batnın ardından da başka bir batın (iç anlam) gelir. Birbiri içinde yer alan gökküreleri biçiminde bu batnın da başka batnı (derinliği) bulunur. Böylece, yedinci batıni anlama kadar varılır.” Demek, Midiya nüfuslu ismaili-bâtıniler, Kur’an’ın en derin katlarının anlamını bilen Azeri türk beyleridir.
        Batıni sırla ilişkin hadislerin birinde belirtiliyor ki, Hz. Muhammed’in yakınlarından olan Abdullah b. Abbas bir kez insanlar arasında dedi ki: “Eğer ben Kur’an’ın bu ayetinin (65:12) peygamberden duyduğum izahını söylersem, siz beni taşlarsınız”. Bu demektir ki, Kur’an’ın batıni anlamını sadece hazırlıklı kişilere söylenebilir. En eski kaynaklarda batın ilminin herkese anlatılması yasaklanmıştı. Assur-Babil literatüründe bu konuda metinde sık sık bu ifade tekrarlanır: «Sadece arifi sen bununla tanıdık edebilirsin, arif olmayanlar bunları bilmemeli!». Hıristiyan âlimlerinden olan İppolit de bâtınî sırrın saklı tutulması ile ilgili onun özel taleplerini iletiyordu: «Göz görmeyen, kulak işitmeyen, kalbe damlamayan ve herkesten yüce olan büyük saadeti bilmek istiyorsan, bu öğretinin gizli saklanmasına and iç». Böyle anlaşılıyor ki, eski Midiya ülkesinde yaşayan ve Allah’ın gizli sırlarını bilen İsrailoğulları, kaynaklarda “bâtıniler” olarak adlandırılan ismaili şiileridir.
          Eski Ahit’te izmailli, yani İsmaililer derken, İbrahim peygamberin Hacerden olan oğlu İsmail’in türevleri öngörülüyor ve bu aşiretin şehzadeleri 12 kişi olmuşlar (13). İsrailoğulları’nın bu on iki başkanı, ismaili şiilerinde On iki imam veya Oniki Pir olarak kalmıştır ve bunlar “İsna Aşeriye” adlanıyorlar. Kendilerinin gizli felsefesi olan ismaili imamlarının görevi, peygamberimizin yolunu devam etmek, insanların dünyevî ve ahiret hayatlarını gizli felsefeye uygun idare etmektir. İmam Ali’den (yahud. El Allah’ı) başlayan bu Oniki Pir, imam Mehdi Sahib ez-Zamanla bitiyor ve bunlara mutlak itaat şiiliyin temel şartlarındandır.
        Tevrat’a göre izmaililer Madiamın Qalaad ilinde yaşıyorlar (14). Kaynaklarda Madiam deyince Midiya, Qalaad deyince ise aşırı şiilerin Qulat eli öngörülüyor. Demek, Qalaad izmaillileri, imam Ali’yi Allah kabul eden ve batıniliye hayat vermiş Gel (Qaliye – Qulati-Şia) kavmidir.
        Eski Ahit’te Qalaad – Allah için özel bir yer sayılıyor ve Allah Qalaadı – “Benim Qalaadım” adlandırıyor (15). Bu ise o demek oluyor ki, Allah’ın bâtınî sırlarını bilen ismaili türkleri gerçekten de Allah’la ilgili olan nesildir ve Allah onların topraklarını Kendi toprakları sanır. Ünlü sufi Şihabeddin Yahya Sühraverdiye göre ise bâtınî sırları bilen türkleri Allah kendisi himaye ediyor.
       Kaynaklarda “ledün ilmi” de adlandırılan ismaililerin batın ilmi, yerküreyi kapsayan ilk materiyanın (ana madde) ilkeleri temelinde kurulmuştur. Bu yasalara göre bütün insanlığa hayatı, sufilerin “Hu” olarak adlandırdıkları ilk materiya vermiştir ve bütün varlıklar da bu maddenin gerçekleşmesinden yaranmışlar. Bâtın ilminde sadece sessiz harfler özel anlam ifade ediyor ve sağa, sola okunmasına rağmen aynı anlama geliyor. İlkin materiya kolaylıkla dört unsure dönüştüğü için, onun sembolleri olan benzer sessiz harfler de aynı fikri ifade ediyor. O aynı zamanda göze görünmez maddedir ve onu sadece ekstaz durumunda görmek mümkündür. Bu nedenle “H” sessizi, eş anlamlı “K”, “K”, “G”, Ğ ” sessizleri gibi kaynaklarda bazen yazılır ve bazen de yazılmıyor.
Belirtmek isterim ki, tüm eski yazılar batıni mantıkla yazılmıştır ve onları anlamak için kelimeleri bu mantıkla inceleyip, gizli anlamına varmak gerekir. Bu ilim en eski zamanlarda sofi (bilgelik) adlanıyordu, günümüze ise sufi ilmi gibi gelmiştir. Sufiliğin Hurufi akımı ta sessiz harfler ilkesini esas tutan akımdır.
          Sufiliğin Beka, yani beglik (bey) seviyesinden indirilen bu dile ise Rabbların [RBB], yani Allah ve peygamberin dili olduğu için Arap [RB] dili denir. Kuran’da açık yazılmıştır ki, bu kitap Âlemlerin Rabbinin indirmesidir ve apaçık arapça Rûh-ül-Emin tarafından indirilmiştir (Kur’an,26:192-196). Burada «Rûh-ül-Emin» deyince, eski Mısır’ın firavunu “Amon’un ruhu” anlamı tasavvur olunmalıdır ki, O gökte Ra güneş diski yaratmıştır. Kendisi fiziksel öldükten sonra onun ruhu göğe kalkarak Ra diski ile birleşmiş ve Ra-Amon, yani Rahman Allah’a dönüşmüştür. Dilimizdeki “Vahiy” [VH-Y] sembolü de Beka/Beg (rus. Boq) [BK/BG] simgesinden oluşmuştur. Oğuz atasözü olan “beglik veriliyor, kahramanlık ise savaşta kazanılıyor» deyiminden de anlaşılıyor ki, beglik, vahiy gibi Allah tarafından verilir.
         Abu Usman el-Cehizin “Hilafet ordusunun menkibeleri ve türklerin faziletleri” eserine göre de, Arap deyince konu kimsenin milliyetinden değil, bir şekilde olmuş insanın, değişerek diğer şekil almasından, yani ölümünden sonra 124 bin peygamber gibi, vücut şeklini değişip göklerde yeni şekil almasıdır. Demek, arapça – cennette konuşulan dil, yani ilk materiyanın (ana madde) “birim dil”i anlamındadır ki, burada araplar derken cennet ehli olan Rabbler (peygamberler) anlaşılmalıdır ve b. (16).
        Bilindiği gibi, Muhammed peygamber, Ali ve ailesi islamda el-Beyt [L-BT] adlandırılıyor. Batınilikde el-Beyt deyince, aile akrabalığı değil, “gizli ilim, bilgi ve hikmet evinin ailesi” (“Beyt el-bilim ve’l-marifet ve’l-hikmet”) öngörülüyor ki, bu da Kuran’ın batıni anlamını bilenler anlamındadır. Sufizmde el-Beyt [L-BT] sembolü yahudi seçilmişlerinin Levit [LVT] sembolü ile aynı anlamlıdır. Tevrat’ta Allah levitleri “Benim levitlerim” adlandırıyor ki, bu da onların Allah’ın seçilmişlerinin (yahudi) nesli olması anlamındadır (17). Levit [LVT] sembolü batın ilminde tevil [TVL] sembolü ile aynı anlama geliyor ki, bu da Kuran’ın batıni anlamına verilen izahı bildiriyor. Buda demektir ki, yahudilerin Levit adlandırdıkları Allah’ın seçilmişleri, islamın el-Beyt adlandırdığı imam Ali’nin ismaili begleridir ve işte onlar Allah’ın gizli ilmini bildikleri için ehli el-Beyt, yani Allah Evinin halkı adlandırılıyor.
         İsmail’i batınileri kaynaklarda nizariler, deylemler, seyyidler ve b. isimlerle de adlandırılıyor. Kaynaklara göre, deylem-nizari devleti İran’ın Alamut kalesinde oluşmuştur. Çeşitli kaynaklarda bu ismaililer – melahi, el-mülhid, el-melahid ve b. gibi kayıt ediliyorlar. Alamut [LMT] semboli sufizmde El-Muta [L-MT], yani “Midiya eli” anlamına geliyor. Melahi, el-mülhid, el-melahid [MLH/MLHD] ve b. sembolleri ise melek ve melekût, yani melekler [MLK/MLKT] dünyası (yahud. Malhut) fikrini belirtiyor. Bu ise onu bildiriyor ki, melekler nesli sayılan ismaili türkleri, üstünde melekût dünyası, yani ruhlar alemi yaratılmış Midiya elinin sakinleridir. Kuran’da melek kelimesi yaklaşık 88 kez kullanılıyor ki, bu da Kuran’ın ismaililerle bağlı olması demektir. Demek ki, Midiya kalesi deyince, aşırı şiilerin Gel elinin üstünde yaratılmış melekler (melekût) dünyası anlaşılmalıdır.
         Tarihçi M. Horenatsi bildiriyor ki, Gel ismi, Yerusalim kenti inşa edildikten sonra ona verilen isimdir. Ben “Batıni-Kur’an” kitabında ve makalelerimde Süleyman peygamberin inşa ettiği Yerisalim kentinin eski Midiya ülkesinde yerleşmesini çok sayıda olgularla ispat etdim.
           Türk alimi Cihangir Gener “İsmaililik ve Templiyerler” makalesinde, Süleyman mabedi varisleri sayılan Haçlıların ismaili şiilerle ilişkisinden yazıyor ve bildiriyor ki, hıristiyanların batıni doktrin tapınağı olan Yeruşalim’i korumak isteyen haçlılarla ismaili-assasinler aynı ideolojiye hizmet ediyorlardı. Tesadüf değildir ki, “Gül ve Haç Kardeşliği” (Rozenkreyser Ordeni) mistik örgütünün kurucularından sayılan ve Kral Mason Ansiklopedisinin yazarı olan mason Kennet Makkenzi, ismaili piri Hasan b. Sabbah’ın mistik ordenini – mason ordeni adlandırıyor. Asıl Yerusalim’in Midiya ülkesinde yapılmasını ve burasının da hep türk beylerinin elinde olmasını dikkate alırsak anlarız ki, masonluk kendi kökünü bu ismaili-batınilerin gizli ilminden almıştır. İsmaillilerin Gel, Qulat ve diğer sembolleri de masonlukta Gilde, Kollegia ve b. sembollere dönüşmüştür.
Gel elinin meleklerle bağlılığı, kaynaklarda Herkülle ilişkilendiriliyor. Rivayete göre, Herkül Gel şehrine (Qileya) gelerek burada yarımkadın-yarımyılan Yehidna ile şiftleşiyor. Bu ilişkiden skif (sak) şahları ve melekler nesli oluşuyor. Kaynaklarda bu nesil “yılandan (ejder) doğmuş midiyalılar” adlandırılıyor.
         Hıristiyanların angel, arhangel, Yevangel ve b. sembolleri de Gel eli ile ilgilidir. Strabona göre, eski dönemden felsefe ve astronomi ile uğraşan medyumlar Geliopolda, yani Gel şehrinde yaşıyorlardı (18). En eski evsunlar da Geliopol medyumları tarafından tertip olunuyordu. Eski Mısırlıların “Ölüler kitabı” na göre ise Gel kentinden çıkan Ptah (türk. yafet) Allah’ı şimdi de yaşıyor ve işte burada Osiris, yani Oziri Tanrısı’nın vücudu uyuyur. Metinlere göre Allah, gökteki ruhlar dünyasını, Geliopol kentindeki Ra Güneşi’nin mabedinin topraklarındaki ilk tepeden yaratmaya başlamıştır. Bu ise o demektir ki, Alamut, yani Midiya kalesi gibi belirtilen melekût dünyası, eski Mısır’ın Ra-Amon (İslam’da Rahman) Tanrısı’nın gökte yarattığı “Qeb”, yani Gayb âlemidir.
        Qeb [QB] sembolü Tevrat’ta Yakup [Y-KB] adı gibi yazılıyor. Bu kitaba gore, Yakup peygamber Allah’la güleşiyor ve Allah onun adını değişip İsrail koyuyor (19). Eski Ahit sözlüğünde «izrailli” sözü, Zaradan türediği için «Zaranın üremesi» anlamına geliyor. Kaynaklarda bu ad, yukarı Mısır’ı yöneten ve her iki toprağın başkanı olan Oziriye, yani Osiris Allahına ait oluyor. Demek, Zara/Oziri adı Osiris tanrısı’nın adıdır ve İsrail/İsrail deyince de Oziri-Eli/Usiri-Eli öngörülüyor. Yakup adının İsrail’e dönüşmesi de, gökte yaratılmış Qeb aleminin sonradan “Osiri tanrısının eli” adlandırılması demektir.
         Oziri hakkındaki rivayette denir ki, Oziri Allah’ı dünyanın oluşturulması zamanı Qeb ve Nut Tanrılarından doğuyor. O doğduğu zaman tapınaktan kudretli ses geliyor ki, dünyaya Büyük hükümdar, Allah gelmiştir. Bu ise demektir ki, “İsrailoğulları” deyince, Oziri Tanrısı’nın gökteki melekût ilinden gelmiş şahlar nesli tasavvur edilmelidir.
         Tarihçi B. A. Turayev Aziru, yani Oziri şahlığını amoreyler ülkesi olan Kadeş gibi yazıyor ki, bu da ismaili batınilerin Kadus elidir. Sigmund Freyd, “Bu insan Musa’dır” kitabında Musa peygamberi Kadeş kâhinlerinin atası adlandırıyor. Tevrat’ta Kadus/Kâdeş eli cennet arazisi gibi gösteriliyor ve yahudilerin esas şehirlerinden biri sayılıyor. Kâdes/Kadeş sembolünden ise müslüman ve yahudilerin “kutsal” (kuddus/kodeş) kelimesi ortaya çıkmıştır.
           İsmail’i batınilerini kaynaklarda nizariler de adlandırıyorlar. Hıristiyanlık döneminde bu sembol nazarey gibi yazılıyordu ve hayatını Allah’a adamış insanlara ait ediliyordu. İsa eli anlamında olan Nasara sembolü de mehz nizar simgesi anlamındadır. Ben “Batıni-Kur’an” kitabında ve makalelerimde ispat ettim ki, nizari, ensari, nasara ve b. semboller, eski Mısır kaynaklarında Nu-Usiri, Nu-Oziri gibi belirtilen Osiris Tanrısı’nın Gel iline aittir. Bu gün pir, bey, seyyid, şıh adlandırılan Azeri kutsalları da, en eski kaynaklarda nazorey, nasara, ensar ve s. gibi yazılmış yahudi seçilmişleridir.
         Kuran yazıyor: “Meryem oğlu İsa: “Ey İsrailoğulları! Doğrusu ben, benden önce gelmiş olan Tevrat’ı doğrulayan, benden sonra gelecek ve adı Ahmet olacak bir peygamberi müjdeleyen, Allah’ın size gönderilmiş bir peygamberiyim” demişti. Ama o elçi, kendilerine belgelerle geldiği zaman: “Bu, apaçık bir sihirdir” demişlerdi” (Kur’an, 61:6).
Araştırmalar gösteriyor ki, hıristiyanların İisus Hristos adlandırdıkları İsa Allah’ı kaynaklarda imam Ali ile değiştirilir. Şiilerin Ali-Allahi mezhebinde de Ali’yi Allah olarak kabul ediyorlar. Sufi dahilerinden olan Muhiddin İbn Arabi, imam Ali’nin yerine İsa’yı – “mutlak vilayatın mührü” adlandırıyor ve böylece, imamlık ve hıristiyanlığın fonksiyonlarının örtüştüğünü bildiriyor. Arabi, varis simgesi altında, Allah’ın “Kün” (“Ol!”) komutu ile oluşmuş İsa’yı ve onun obrazlarını öngörüyor. Kuran’a göre, Allah Adem’den sonra sadece İsa peygamberi “Kün” emriyle yaratmıştır. Hadislere göre de Muhammed peygamber sadece Meryem oğlu İsa’yı kendine yakın biliyor. Böyle anlaşılıyor ki, Muhammed peygamber İsa’yı – imam Ali karakterinde kabul ediyor.
        Muhammed peygamber kendisi kaynaklarda “iki dünyanın şahı” olarak adlandırılıyor ki, bu da onun Aşağı (yer) ve Yukarı (gök) Mısır’ın şahı olan Amon Tanrısı’nın karakterinde olması demektir. Ünlü sufi Gazali’ye göre, Muhammed peygamber Gök insanıdır ve Kozmik güç sayılıyor. Evrenin kural-kanununun sağlanması ondan aslıdır. Peygamber’in kutsallar nesli ise bu Kamil İnsanın karakteri ile oluşturulmuştur. Gök insanı deyince, eski Mısır’da yaratılmış kozmik boyutlu Atum Allah’ı öngörülüyor ki, sonraki kaynaklarda Atum adı Adem olarak kalmıştır. Demek, pir, bey, seyyid, şıh ve b. adlandırılan türk kutsalları gerçekten sıradan insanlardan farklı olarak, Allah’ın karakteri ile yaratılmışlardır ve bu yüzden de daha önce onların emirleri hayata geçiyordu.
         Tevrat’a ve b. yazılara göre de, ilk insan yarandığında dünyanın bir ucundan öbür ucuna kadar olmuş ve sadece günah ettikten sonra Allah elini koyup onu küçültmüştür (20). Eski Sümer metinlerinde Luqal gibi bahs edilen bu kozmik boyutlu büyük insan aynı zamanda Allah rolünde gösteriliyor. Sufizmde Luqal [L-QL] sembolü “İlah-Eli” [LH-L] gibi de açıklanıyor ki, bu da Allah (El-İlahi) [L-LH] sembolü ile aynı anlamlıdır. Eski yazılarda «Nam – Luqala» sembolü altında, zaman başlangıcında Gökten emanasiya gibi indirilen, yüzyıllar boyu bir şahdan diğerine kesintisiz aktarılan ve “Şah Listesi» öğretisinin temelini oluşturan ilahi, birim ve ebedi «şahlık» öğretisi belliydi. Bu ise o demektir ki, Kuti türklerinin soyu Sümer ilahları olan Luqal neslidir.
         Muhiddin İbn Arabi “Büyük İnsan” sembolü altında kozmik Adem’i, yani vücudu bütün varlıkları kapsayan eski Mısır’ın Atum Allahını öngörüyor ve bu insanı Allah adlandırıyor. Böyle anlaşılıyor ki, Muhammed peygamber Luqal, yani, eski kaynaklarda Allah anlamında olan kozmik insandır.
           Son dönemin araştırmacıları bildiriyorlar ki, Muhammed peygamberin hayatı ile İsa, Musa peygamberlerin hayatında çok benzer yönler var (21). On dokuzuncu yüzyılda Polonya manastırında bulunmuş “Yanıçarın yazıları” nda ise Muhammed peygamber ahiret gününde dirilecek insan gibi gösteriliyor. Bu ise o demektir ki, Muhammed peygamber de İsa peygamber gibi, eski kaynaklarda “ölüp dirilen” Osiris, Attis, Adonis ve b. Allahların karakteridir.
         Belirtmek isterim ki, Muhammed [MH-MD] semboli sufizmde “Maq-Mada” [MQ-MD], yani “Midiya mediumu” olarak da açıklanıyor. Midiya şahlığının başkenti Ekbatan ise yahudi dilinde “Ahmet” gibi sesleniyor. Sufizmde Ahmed [HM-D] semboli, Mehdi [MH-D] sembolü gibi – Mada/Midiya [MD] sembolleri ile aynıdır. Bu sembol ise Adem [DM] gibi de okunuyor ve vücudunda ruhlar dünyası olan eski Mısır’ın Atum Allah’ı anlamına geliyor. Belirtmek isterim ki, eski Hint, Yunan, Ermeni ve b. kaynaklarda kozmik gök insanının vücudu ruhlar dünyası olarak anlatılıyor (22). Bu ise o demektir ki, Muhammed peygamber, vücudunda ruhlar dünyası olan eski Mısır’ın Atum Tanrısı’nın karakteridir.
Sufizmde “Allah’tan başka ilah yoktur ve Muhammed Onun Resulüdür” şehadeti daha derin anlamlara sahiptir. Batınilikde Resul [RS-L] sembolü İsrail [SR-L] sembolü ile aynı anlamlıdır ve yazdığımız gibi Osiris/Usiri Tanrısı’nın eli anlamındadır. Kuran’da (25:38, 50:12-14) Resul sembolü Res Eshabi ve Ressli gibi de gösteriliyor ve bize bu sembol Rus gibi de tanıdıktır. Rus sembolinin şimdiki rus milletine aidiyeti yoktur. Eski kaynaklarda Rus sembolü altında, Kafkas dağlarındaki Güneş Allah’ının tapınağı ve Allah’ın tahtının bulunduğu arazi kastediliyordu (23). Ruslar ise “ölümsüz ve sonsuz yaşamı olanlar” adlandırılıyordu. Rusların “Hümayun nağmeleri” anıtı’nda denir ki, tüm Rus toprağı qana bulaşmış ve buranın her taşında kan damlası var. Kan akınından başı göklere ulaşan ağaç yaratılmıştır. Onun gövdesinin yanında ise gök Allah’ı Svaroq duruyor. Demek, göklere kadar yükselen Rus toprağı dünya ağacı anlamındadır ve o kandan oluşmuştur. Eski Mısır’ın “Ölüler kitabın”da denir ki, Allah kurban töreni geçirerek, kendi kurbanlarını Beyt-te yerleştiriyor ve Allah’ın tahtı için sular oluşturuyor. Bu ise o demektir ki, Kuran’da Resul gibi belirtilen Rus-Eli sembolü – gökteki ruhlar dünyası anlamındadır ve o kurban ruhlarından oluşmuştur. Sufizmde Yerusalim [RS-LM] sembolü de İerus-Alem [RS-LM], yani “Rus alemi” gibi de okunur. İsrail de kaynaklarda Eres-İsrail, yani Rus-İsrail adlandırılıyor.
         Demek ki, “Allah’tan başka ilah yoktur ve Muhammed onun resulüdür” ifadesi batınilerin “dili” nde şu anlama geliyor: “İlkin materiyadan başka hayat veren enerji yok, Muhammed – ondan oluşmuş gökteki Osiris-Elidir (ruhlar dünyasıdır)”. Muhammed [MH-MD] sembolünün Midiya [MD] ve Adem [DM] sembolleri ile kimliğini de göz önünde bulundurursak, bu ifadeyi – “Adem (Midiya) – ondan oluşmuş Osiris Elidir” olarak da okuyabiliriz.
         Tarihçi İ. Dyakonov yazıyor ki, Midiyada babillilerin kalesi olmuştur ve “başı göklere ulaşan” bu kale kaynaklarda “Gök ve yerin temel evi” adlandırılıyordu (24). Babil sembolünün “Allah’ın kapısı” anlamında olmasını dikkate alırsak, anlarız ki, gök insanı olan Muhammed peygamber işte Midiya ülkesinde “ayağa” kalkmış Ademdir. Kuran’da İsa peygamberin: “benden sonra Ahmed adlı elçi gelecek” demesi, ahiretde nizari soyundan gelen ve bâtınî sırları bilen sufinin, öldükten sonra gökte Mehdiye, yani Adem’e dönüşmesi anlamındadır. Bu da Hz. Muhammed’in ve eski yazılardaki İsa, Osiris, Attis, Kibela, Adonis ve b. Tanrıların dirilişi demektir. Küçük Asya’da Attis, Kibela, Adonis ve b. Tanrıların ölüp dirilmesi bayramı Gilar bayramı adlanıyordu (25).
         Tarihçi M. Horenatsi “Ermenistan tarihi” kitabında batınilerin Gel elini GelarKüni adlandırıyor ki, bu da Adem’in işte burada Allah’ın “Kün” emriyle yaratılması demektir (26). Onun ve diğer tarihçilerin yazdığına göre, kaynaklarda Alu, Aqu, Qavaon, Aquank ve b. gibi belirtilen Alban ülkesi miras olarak Gelarküni soyundan kimseye ebedi olarak verilmiştir. Alban sembolü, eski Mısır kaynaklarında Ba (islamda Besmele), Benu ruhları için gökte yaratılmış El anlamındadır. Bu ise o demektir ki, Geliopol göklerinde yaratılmış melekût âlemi ebediyyen Gel türklerine verilmiştir. İsrailoğulları denilince de Gel göklerindeki Oziri/Osiris İlinden gelen ve bugün Azer elinde yaşayan türkler tasavvur edilmelidir. Kur’an kitabı da işte bu bey-erenleri için gönderilmiştir.
         Bu yazılanlar Kuran’ın batıni anlamıdır (tevil) ve eski zamanlarda bunları sadece seçilmişler biliyordu. Bugün ise herkese açıktır. Kuran yazıyor: “And olsun ki, peygamberlerin kıssalarında, aklı olanlar için ibretler vardır. Kuran uydurulabilen bir söz değildir. Fakat kendinden önceki Kitapları tasdik eden, inanan millete her şeyi açıklayan, doğru yolu gösteren bir rehber ve rahmettir… Onlar, ilmini kavrayamadıkları ve henüz yorumu da kendilerine bildirilmemiş olan şeyi yalanladılar. Onlardan öncekiler de böylece yalanlamışlardı. Zalimlerin sonunun nasıl olduğuna bir bak…. Doğrusu bu Kur’an, İsrailoğullarına, hakkında ihtilafa düştükleri şeylerin birçoğunu anlatıyor. Doğrusu Kuran, inananlara doğruluk rehberi ve rahmettir… İçlerinden sana kulak verenler vardır; ama biz onu gereğince anlamamaları için kalplerine kılflar geçirmiş, kulaklarına bir ağırlık koymuşuzdur. Tüm mucizeleri görseler de onlara inanmazlar. Nihayet sana gelip seninle çekişerek şöyle derler küfre sapanlar: “Bu, eskilerin masallarından başka birşey değildir” (Kur’an, 12:111, 10:39, 27:76,77, 6:25).
        Bütün bunlarla ilgili daha net bilgi ve kesin olgular, yazarı olduğum “Batıni-Kur’an” kitabında verilmiştir.

                       (Makale Google-de türkçe’ye tercüme edilmiştir)

Edebiyat

1. Библия, Быт. 1:27
2. Библия, Быт. 2:7
3. А. Л. Хосроев, «Александрийское христианство», М., 1991, sayf. 110
4. А. Оппенхейм, Древняя Месопотамия. М., 1980, sayf. 146
5. Azərbaycan tarixi üzrə qaynaqlar», B., 1989, sayf. 59
6. И. Дьяконов, «История Мидии», М-Л, 1956, sayf. 31
7. Бируни, «Избранные произведения», т.1, http://www.pereplet.ru/gorm/chrons/biruni2.htm
8. Библия, 2. Чар. 17:6
9. А. Мец, «Мусульманский Ренессанс», M., 1973, sayf. 42, 43
10. А. Кестлер, «Тринадцатое колено», http://www.lib.ru/INPROZ/KESTLER/hazary.txt
11. «Kitabi – Dədə Qorqud», B., 1988, sayfa 49, 80, 122
12. Н. К. Рерих, «Шамбала сияющая», http://www.theosophy.ru/lib/shambala.htm
13. Библия, Быт. 17:20
14. Библия, Быт. 37:25,28, Суд. 8:24
15. Библия, Пс. 59:9
16. Ф. М. Асадов, «Арабские источники о тюрках в ранее средневекове», Б.,1993, sayf. 71,72
17. Библия, Чис. 3:12
18. М. А. Коростовцев, «Религия древнего Египта», М., 1976, sayf. 58
19. Библия, Быт. 32:30
20. Библия, Втор. 4:32
21. Г. В. Носовский, А. Т. Фоменко «Пророк завоеватель», М., 2009, sayf. 46,37
22. Batini-Quran”, B., sayf. 314
23. «Книга Велеса», http://ruszona.ru/2009/02/23/kniga-velesa.-svjato-russkie-vedy.html
24. И. Дьяконов, «История Мидии», М-Л., 1956, sayf. 276-278, 372
25. Ем. Ярославский, «Как родятся, живут и умирают Боги»,М.,1941, sayf. 83, 86
26. I Kitap, böl. 12
                                               Firudin Gilar Beg
                                               www.gilarbeg.com

Categories: Uncategorized | Etiketler: | Yorum bırakın

Vahiy nedir ve peygamberlere nasıl geliyor?

Image

Peygamberi sıradan insanlardan ayıran temel hususlardan biri, onun vahyi, yani Allah’ın gönderdiği bilgileri kabul etmesi yeteneğidir. Peki vahiy nedir? Peygamberler vahyi nasıl kabul ediyorlar? Bu sorulara cevap bulmak için bazı olguları dikkatle incelemek gerekir.

Ünlü hadis alimi Buhari hadislerin birinde yazıyor ki, Yala bin Umayyanın sözlerine göre, bir kez o Umardan rica etmiştir ki, peygambere vahiy geldiğinde ona göstersin. Bir süre sonra Peygamber ashabıyla Ciranda olunca bir kişi ondan soruyor: “Ümrünü gerçekleştirmek için ihram giyip parfüm kullanmış kişi hakkında ne diyebilirsin”. Bir süre peygamber konuşmadı ve ona vahiy gelmeye başlandı. Umar ise Yalaya işaret verdi ve o yaklaşıp gördü ki, peygamber perde ile kaplandı. Yala içine bakınca gördü ki, peygamberin sıfatı kızardı ve sesi değişti. Vahiy bittikten sonra ise “ümrü hakkında soru veren kimdir?” diye sordu. O dedi: “Parfümü vücudundan üç kez yıka, bu cübbeyi çıkar ve hac vakti ettiğini ümrü zamanı da et” (АлБухари, «АлДжамиассахих», 1536). Demek ki, vahyin kabulü sırasında peygamberin hali ve sesi değişiyor ve sıfatı kızarıyor. Kuran’da halin değişmesi hakkında Allah der: “Siz mutlaka halden hale geçeceksiniz” (Kur’an, 84:19). Buhari bu ayet hakkında şöyle yazıyor: “… mutlaka halden hale geçeceksiniz”, İbn Abbas, Allah her ikisinden razı olsun, demiştir: “Burada, bir durumdan diğer duruma geçme sözkonusudur ki, bunu sizin peygamberiniz demiştir, Allah ondan razı olsun” (АлБухари, «АлДжамиассахих», 4940). Böyle anlaşılıyor ki, vahiy – insanın ekstatik durumudur ki, bu da sufinin tarika yoluna ve şamanların kamlama durumuna uygun geliyor.

Batın ilminde, tarika yolunu giden türükün (türk) Hakk’a ulaşması ve ona kavuşması durumuna – Hac denir. Hac için “ihram giyen” sufi, kamlama seviyesine (ihram hali, ihram durumu) ulaşarak Allah’tan “alqama”, yani “ilham” almaya başlıyor. Kuran’da ilham sembolü Allah’ın ruha verdiği özgürlük ve Allah’tan korkmakla ilişkilendiriliyor ki, Taberi bunu Allah’ın ruha aşıladığı ve ruhta yarattığı vahiy gibi kaydeder (Kur’an, 91:8). Allah’ın verdiği vergi anlamında olan ilham kelimesini Zemahşerî vahiy gibi anlatıyor. El-Bağdadi bunu mantıksal bilgidenilave, İlahi bilginin ilkelerini anlamak gibi de gösteriyor. Ona göre bu içgüdüsel bilgi sayılıyor. Sufi kavramına göre, ilham – ışıktır ki, Allah müminlerin kalplerine gönderiyor (Tirmizi) ve sadece ilhâmın yardımı ile insan Kur’an’ın batıni anlamını idrak edebilir («Ислам», Энциклопедическийсловарь, М., 1991, sayf.96,97). Demek ki, Kur’an’ın batıni anlamı da vahiyle ilgilidir.

Elqama (ilham) sembolü “kam”, yani şamanlıqla ilgilidir ve sufi – kamlama, şamanlık aracı ile ekstatik duruma giriyor. Demek, “ihram durumu” (ihram hali) sufinin ekstatik durumudur. Gök dünyasını seyahat eden sufinin, ihram durumuna girdiği yere “mikat” (Maq-Ata) denir ki, bu da “medium baba”, yani Midiya mediumunun durumu demektir. İhram giyme, yani beyaz parçaya bürünme sembolü, sufinin ruhlar dünyasındaki nura bürünmesi anlamındadır. Eski Mısır’ın o dünya ile ilgili metinlerinin birinde bu konuda deniyor: “onlar orada beyaz parçaya bürünmüşler, beyaz sandal geymişler ve Dünya alanlarının çevresinde bulunan büyük gölün yanına gidiyorlar ki, orada büyük Tanrılar oturuyorlar ve Tanrılar ona hayat (ağacından) yemeğinden gıda veriyorlar, hangisinden ki, kendileri beslenirler ve ölenler de bunlardan yiyebilirler” (У.Бадж. “Египетскаярелигия. ЕгипетскаямагияМ.2000. sayf.147). Demek, sufi, kamlama durumunda ruhlar dünyasına, yani Yukarı Mısır’a giriyor ve orayı ziyaret ediyor. Mısır ülkesinin adının kaynaklarda aynı zamanda Kem, yani Kam ülkesi adlandırılması da onun, kam-şamanların gökteki dünyası olması demektir. Kitabi – Dede Korkutta Amit, yani Midiya soyunun aslanı olan Kazan Han kendi elini “Kom komlamam koma yurdum” adlandırıyor (“Kitabi – Dədə Qorqud”, B., 1988, sayf.44). Demek ki, Kazan Han da kendi yurdunu – kamlama ile, yani kamlık durumunda yaratmıştır. Böyle anlaşılıyor ki, kaynaklarda Yukarı Mısır gibi belirtilen Kem ülkesi öyle Kazan Han’ın kamlama aracı ile yarattığı Kam ruhlar dünyasıdır. Kitabi – Dede Korkutta, Oğuz’un içinde oluşturulmuş bu ruhlar dünyası – İç Oğuz gibi de kaydediliyor.

El Farabi, “Hayırseverlik şehrin nüfusunun bakışları hakkında risale”sında, vahiyleri kabul etmeni, ana madde anlamında olan “faal akıl”ın, Allah aracılığıyla sembol okuyanlar neslinin (peygamberler) aklına “akıp dökülmesi” gibi gösteriyor. Farabiye göre, bu insanların ruhları “faal akıl”a, yani ana maddeye birleşmiştir ve kâmildir (Аль-Фараби, «Существо вопросов», böl.26,28, sayt: http://enoth.narod.ru/Philosophy/ph02_farabi.txt). İslam’da bu İlâhî mahiyetin, sembol okuyanların yüreğine “akıp dökülmesi” – “Fayd” sembolü ile işaretlenmiştir. Fayd sembolü Mısır’ın Pta (eski Mısır’da Pta – sufi pirinin söz ve fikri anlamındadır) sembolüne uygundur ki, bu da söz ve fikir ile İlahi kaynaktan, yani ana maddeden, tasavvur olunan varlığa (burada sufinin kalbine) dökülmesi anlamındadır. Demek, sufi pirleri olan peygamberler soyu, Allahın aracı ile ana maddeden istediği bilgileri alabiliyorlar.

Kuran’a göre, vahiy sırasında peygamberin kalbine Ruhul-Emin iniyor ve işte bundan sonra o vahiyleri kabul etmeye başlıyor: “Ve gerçekten bu âlemlerin Rabbinin gönderdiğidir. Onunla senin kalbine, açık Arapça Ruhul-Amin indi ki, sen haber edenlerden olasın. O gerçekten ilkinlerin kitabındadır!” (Kur’an, 26:192-196). Ruhul-Amin sembolü, adından da anlaşıldığı gibi, Amin’in, yani Mısır’ın ilk firavunu (pir) olan Amon’un (Aman) ruhudur ve onun inmesi de, Amanın gönderdiği bilgileri peygamberin kabul etmesi demektir. Firavun Amon ise, sufi silsilesinin en yüksek seviyesi olan bekâ (beglik) seviyesine ulaşmış, bu seviyede gökte Ra güneş diski yaratmış firavun’dur. Amon’un fiziksel ölümünden sonra, onun ruhu göğe kalkarak, gökteki bu Ra diski ile birleşmiş ve Ra-Amon, yani Rahman Allah’a dönüşmüştür. Kuran’da Ra-Amon’un oluşması – Rahman’ın arşı tutması gibi kutlanıyor (Kuran, 2:29, 13:2, 20:5). Tasavvufun bekâ seviyesi hakkında ben, kitap ve makalelerimde geniş bilgiler verdim.

Sufi dahilerinden olan El-Eşarî’ye göre ise asıl Kur’an kitabı öyle insan kalbine gönderilmiş bilimdir – vahiydir: “Büyük Allah demiştir: “Bu – gerçek Kur’an’dır  ki, “Levh-i Mahfuz”dadır”. Kur’an – Muhafaza edilen levhadadır, fakat aynı zamanda o, bilgi verilmiş kişilerin kalbindedir. Büyük ve kudretli Allah dedi: “Aksine, bu – açık ayetlerdir, kime bilgi verilmiştir, onun kalbinde saklanır” (Ал-Ашари, «Разъяснение основ вероисповедания», 3). Böyle anlaşılıyor ki, gerçek Kuran peygamberin kalbine verilmiş vahiydir.

Eski Mısır yazılarında peygamber derken, gökte ölümsüzlük kazanmış Horus (Kor/Qor) Allah’ı öngörülüyor. Kaynakların birinde Tot Allah’ı Ra Allah’ına diyor: “Horusu bugünden Keben şehrinde düşmanlara galip gelen, “kanatlı disk”, “Büyük Allah” adlandırmak gerekir, ve onu bundan sonra “kim ki, belde durmuştur” ve “Bu Allah’ın peygamberi” olarak adlandırmak gerekir” (Е. А. Уоллис Бадж, «Египетская книга мёртвых», М-СПб., Ексмо, 2005, sayf.95). Eğer dikkate alırsak ki, Horus Allah’ı derken – “ana maddeden oluşmuş Ra”, yani Ra-Amon Allah’ı öngörülüyor, kabul ederiz ki, peygamber deyince Rahman Allah tasavvur edilmelidir. Peygamber sembolü konusunda ben – “İslam’ın 124 bin peygamberi kimlerdir?” başlıklı makalemde bilgi vermişim.

Eflatuna (Platon) göre de peygamber derken gökte peygamberlik eden, yani sırlı sembolleri “dikte eden” ruh öngörülmelidir. Onun gizemli simgelerini anlatanlar ise Allah’ın işte bu iş için yarattığı özel “anlayan” topluluktur ki, bu da müjdeciler ve uyarıcılar neslidir. Eflatun’a göre, Allah – anlayan topluluk, yani haber getirenler soyu için özel karaciğer türü yaratmış ve ona – Allah’la ilişki, geleceği görme ve b. İlahi özellikler vermiştir (Platon, “Timey”, 71E, 72V). Kuran’da işte bu müjdeciler ve haberçiler soyu peygamberler adlandırılıyor (Kur’an, 2:213, 22:74).

Tüm bunlar demek oluyor ki, vahiy adlandırdığımız ekstatik durum Allah tarafından sadece bir nesle verilmiştir ki, bu da peygamberler soyu olarak tanıdığımız Azer oğlu İbrahim peygamberin neslidir. Batın ilminde İbrahim (Evre-Qam) sembolü – “kamlık durumunda Ra güneşi ile birleşik Ba ruhu” anlamına geliyor. Kaynaklarda, İbrahim peygamberin İlahi ateşten yaratılmış Eve atılması ve bu evin cennete dönüşmesi o demek ki, İbrahim karakteri – ana maddeden (İlahi ateşten) gökte cennet yaratmış Ra-Amon Allah’ın karakteridir. Diğer yahudi peygamberi olan Yakup peygamber ise, Tevrat’a göre Allahla “mücadele ediyor” ve Allah onu İsrail/İzrail adlandırıyor ki, bu da Osiris/Asar (Azer-Eli) eli anlamında, gökteki ruhlar dünyası – cennet demektir. Yakup (Yaqub) adı da Qeb (Gayb) alemi görüşünü ifade ediyor ve Batın ilminde bu imge – “bekâ makamında yaratılmış Gayb alemi” demektir. Böyle anlaşılıyor ki, peygamberin “vahiy” adlandırdığımız ekstatik durumu, sufi türüklerin (türk-teurq) beglik seviyesidir. Batın ilminde “bekâ” sembolü ile “vahiy” sembolü eş anlamlı sembollerdir ve “Hu ana maddesi ile birleşmiş Ba ruhu” demektir. Oğuz atasözü olan “beglik veriliyor, kahramanlık ise savaşta kazanılır” deyiminden de anlaşılıyor ki, beglik – vahiy gibi Allah tarafından veriliyor.

Tevrat’ta, beka seviyesi ile, yani vahiy yoluyla yaratılmış Gayb alemi – “Vahiy çadırı” adlandırılıyor. Bu kitaba göre, Musa peygamber kurban vasıtasıyla İlahi ateşi, yani ilk maddeni gökten getirmiş ve ondan Vahiy çadırı yaratmıştır ki, bu da öyle Gayb alemi, yani cennet anlamındadır (Библия, Исх.13:21,40:38,Чис.9:15-23, Лев.6:12,13). Fakat vahiy yoluyla, yani beka düzeyinde yaratılmış Gayb alemi hakkında bilgi veren en mükemmel kitap ise hindlilern “Bhaqavad-Gita” kitabıdır. Bu kitabın adından da göründüğü gibi burada beglik makamında yaratılmış Gayb alemine “Bhaqavad” denir ki, kitapta Bhaqavan adı aynı zamanda Allah’ın adı manasındadır.

Yunan mitolojisinde sufinin “vahiy” ekstatik durumuna – Vakh denir ve O, ecstasy, vecde ve cuşa gelmeni, aynı zamanda doğa kuvvetlerini bildiren Olimp Allah’ı sayılıyor. Vakh sembolüne diğer yerde Bahus denir ki, bu da bekâ sembolü ile aynı anlamlıdır. Fakat Vakh, Bahus Allahları kaynaklarda Osiris, Adonis, Dionis ve b. Allahları olarak da tanınır ki, bu semboller de gökte yaratılmış ruhlar dünyası ile ilgili sembollerdir.

Beka, vahiy sembolleri, Azeri türkcesinde “İlahi uyku” anlamında olan “vaqie” sembolü gibi de kalmıştır. Bu semboller Hint mitolojisinde Vaka (beka/baka) anlamında, nur saçan div ve yarıtanrı asurları bildiriyor. Asurlar ise öyle Sümer ve Mısır’ın Asar, yani Osiris (Azer) tanrılarıdır. Hint mitolojisinde Asurlar (Azeriler) olumlu niteliklere sahip varlıklar sayılıyorlar. Beğler ise burada bhakti (beg-kuti) gibi kayıt ediliyorlar ki, bu da “beg-huda” anlamında “Allah’ın begi” (Beg-Allah) görüşünü ifade ediyor. “Bhaqavad-Gita”kitabında Allah açık ilan ediyor ki, sadece “Benim bhaktilerim” beni gerekli derecede idrak edebilirler ve benim tebietime ulaşabilirler. Bu kitapta Allah bildiriyor ki, bhaktiler, yani Allah’a sadık ve temiz kullukla meşgul olan beg-hudalar, öldüğünde mümine dönüşüyor ve ebedi huzur bulurlar. Kitapta Allah, ahirette gelecek sevimli evladına der: “Ey Kunti oğlu, cesaretle herkese ilan et ki, Benim bhaktam asla ölmeyecektir” (Шри Шримад А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Вхагавад-Гита» Как она есть. М., 1990, 13/19; 9/31). Demek ki, Hint kaynaklarına göre de beglik seviyesi – ölümsüzlükle ilişkilidir ve Allah, sevimli mümin beglerine ebedi mutlu yaşam söz vermiştir.

Veda şastralarında kaydedilir ki, Allah’ın bhaktileri – yarıtanrılardır. İstenilen işle uğraşan bhakti – Allah’ın himayesi altındadır ve onlar Allah’ın sonsuz, yok olmayan alemine dahil olurlar (Шри Шримад А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Вхагавад-Гита» Как она есть. М., 1990, 562; 13/19; 18 / 56). Böyle anlaşılıyor ki, bhaktiler aynı zamanda yahudilerdir. Çünkü sadece yahudi levitlerini (El-Beyt) Allah “Benim” adlandırıyor ve Kendine bakım için ayırmıştır. Eğer biz eski kaynaklarda “yahudi” derken “ya-huda”, yani Midiyanın kuti/quti/huda neslinin öngörüldüyünü dikkate alırsak, kabul ederiz ki, bhakti [BHKT] sembolü altında da beg-kuti [BG-KT], yani beg-huda [BG-HD] nesli anlaşılmalıdır. Qita/Qata sembolleri de bu anlamda “Allah ve onun soyu ile ilgili olan” anlamındadır.

İnduizmde, yoga sisteminin en yüksek seviyesine “bhakti-yoga” denir. Yoga sisteminin diğer türleri sadece bhakti-yoqanın bhakti seviyesine kalkması içindir (Шри Шримад А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Вхагавад-Гита» Как она есть. М., 1990, 346). Bu ise o demek oluyor ki, bhakti seviyesi öyle tasavvufun en yüksek seviyesi olan bekâ (baka) seviyesidir ve bu seviyeye kalkmış beg ebedi Allah’ta olur. Metinlere göre, ameli-salih bhakti yoga ile uğraşmıyor, çünkü onlar hep Krişna durumunda oluyorlar ve sadece onlar Qitanı idrak edebilirler. Hint kaynaklarında Ali İlahi Kimlik adlandırılan Allah, bhakti ile beş çeşit ilişkide olabiliyor: pasif durumda, aktif durumda, dost halinde, anne-baba gibi ve sevgili yar kısmında bhakti olmak mümkündür.

Bhakti-yoga aynı zamanda brahmo-bhakti basamağına ulaşmak, yani ana maddeye tam kavuşmak, onunla vahdet teşkil etmek demektir. “Bhaqavad-Gita” da denir: “Kim ki, brahma-bhuta seviyesine yükselir, o en Ali Brahmanı idrak edebiliyor. O asla mahzun olmaz ve hiçbir şey arzulamaz. O tüm varlıklara aynı gözle bakıyor. Böyle insanlar – diye Allah bildiriyor – temiz sevgi ve sadakatle Bana kulluk hakkı kazanıyorlar (Шри Шримад А. Ч. Бхактиведанта Свами, «Вхагавад-Гита» Как она есть. М., 1990, 18; 18/54). Burada Ali Brahman deyince – ilk maddeni kendisine tabi etmiş Amon, yani Rahman Allah öngörülüyor. Eğer, Batın ilminde “brahmo” sembolünün öyle “İbrahim” sembolü olduğunu dikkate alırsak, anlarız ki, brahmo-bhuta seviyesi öyle İbrahim makamıdır. Bu ise İbrahim peygamberin İlahi oddakı ölümsüzlük seviyesini belirtir. Bu felsefenin ve genellikle “Bhaqavad-Gita” denilen İlahi şarkıların bilimsel izahı, yazarı olduğum “Batıni-Kur’an” kitabında verilmiştir.

Tüm bunlar demek oluyor ki, vahiy adlandırdığımız ekstatik durum, Azer oğlu İbrahim peygamberin beğler soyuna verilmiş İlahi bekâ seviyedir. Bu seviye çeşitli insanlara çeşitli amaçlarla verildiği için, vahyin kabulü da kendi seviyesine göre çeşitli formda kendini gösteriyor.

 

                                                                             Firudin Gilar Beg

                                                                             http://www.gilarbeg.com

Categories: Uncategorized | Etiketler: | Yorum bırakın

WordPress.com'da Blog Oluşturun.